Το ιστιοφόρο του Σιλβέν Τεσόν και των δύο ναυτικών συντρόφων του έχει πια διασχίσει τη Μάγχη. Η αφήγησή του στο «Με τις νεράιδες» (μτφρ.: Γ. Καράμπελας, εκδ. Στερέωμα) περιλαμβάνει τόσο την πλεύση του σκάφους, το οποίο ακολουθεί πάντοτε την ακτογραμμή «όλο βόρεια», όσο και τις πεζοπορίες του συγγραφέα στη βρετανική γη.
«Εδώ γεννήθηκε ο βασιλιάς Αρθούρος», γράφει ο Τεσόν με έξαψη. «Υπήρξε καν;» αναρωτιέται. «Η ιστοριογραφία αναφέρει έναν άρχοντα ονόματι Αρθούρο στα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ. στην Ουαλία ή κάπου στη νοτιοδυτική Αγγλία. Πολέμαρχος που ένωσε, λέει, τα στρατεύματα και ηγήθηκε της μάχης ενάντια στους βαρβάρους – όρος που δηλώνει κάθε εξ ανατολών ορμώμενη ορδή.
»Επτά αιώνες αργότερα, οι ποιητές αξιοποίησαν αυτές τις επισφαλείς πληροφορίες», γράφει ο Τεσόν, μνημονεύοντας –φυσικά– τον μάγο Μέρλιν, το ξίφος Εξκάλιμπερ, το Αβαλον, το Γκράαλ, τη Στρογγυλή Τράπεζα κ.ο.κ.
«Ο Αρθούρος ένωνε τους αιώνες, συμπύκνωνε τα βάθη του χρόνου, εξασφάλιζε τη συνέχεια, συνέθετε τις εποχές. (…) Η ιπποσύνη του 12ου αιώνα είχε ανάγκη μια ενοποιητική μορφή. Τα γεγονότα είχαν προαναγγείλει τον Αρθούρο. Κι αυτός γεννήθηκε στη λογοτεχνία. (…) Ο Αρθούρος εξασφάλιζε την επικοινωνία ανάμεσα στους Κέλτες, τους καθολικούς βασιλείς και το ρομαντικό πνεύμα. Τρία όργανα: το ξίφος, ο σταυρός, η πένα».
Ο Τεσόν φτάνει έως τους ρομαντικούς ποιητές του 19ου αιώνα – μήπως όμως παραλείπει αναφορές στους προραφαηλίτες ζωγράφους, στα τέλη εκείνου του αιώνα, που «πάτησαν» πάνω σε αυτήν τη μυθολογία, με τις μυστηριακές χλωμές δεσποσύνες με τα χυτά κόκκινα μαλλιά και το διαπεραστικό βλέμμα; Ηταν μια άλλη ματιά στον βρετανικό Μεσαίωνα, μέσω της οποίας οι μύθοι αυτοί ακτινοβόλησαν με ένα νέο φως.
Στη νότια Αγγλία, ο Τεσόν πέφτει πάνω στο μνημείο του Στόουνχεντζ. «Ορθωμένοι μες στη μυστηριώδη ινδοευρωπαϊκή ενέργεια, οι μεγάλιθοι αυτοί είχαν εμπνεύσει τους θρύλους των Κελτών γιγάντων, είχαν τροφοδοτήσει την ύστερη δημιουργία του Μέρλιν» έως και τον σύγχρονο αποκρυφισμό των ιπτάμενων δίσκων, της Νέας Εποχής και των χέβι μέταλ συγκροτημάτων.
«Η Ουαλία και τα κάστρα της», γράφει ο Τεσόν, «μας είχαν καλέσει στη μοναρχία της ομορφιάς, που ισορροπούσε πάνω στους γκρεμούς. Η Ιρλανδία, απέναντι, αγία και μωλωπισμένη, αποθετήριο της κελτικότητας, περίμενε το προσκύνημά μας. Ακόμα δεν ξέραμε τίποτα για το μυστήριό της».
«Τι θα μου έλεγε η Ιρλανδία;» αναρωτιέται ο συγγραφέας. Για αρχή, το σκάφος δένει στο Κροσχέιβεν, στην προκυμαία του αρχαιότερου ιστιοπλοϊκού ομίλου στον κόσμο. «”Where it all begins”, έλεγε η πινακίδα έξω απ’ το λιμεναρχείο».
Η συνέχεια και το τέλος αυτού του ταξιδιού, αύριο.
