«Το καλοκαίρι άρχιζε όταν έφυγα για να ψάξω νεράιδες στις ακτές του Ατλαντικού». Παράξενο, αλήθεια, να διαβάζεις αυτή την πρόταση στις αρχές του καλοκαιριού. Ακόμα πιο παράξενο, που ο αφηγητής μιλάει για κυνήγι νεραϊδών. Είναι γραφικός, τρελός; Οχι· στην αμέσως επόμενη πρόταση διευκρινίζει: «Δεν πιστεύω πως υπάρχουν. Κανένα κορίτσι με φτερά δεν πετάει με κοντή φουστίτσα πάνω από πηγές. Ο κόσμος έχει αδειάσει από την παρουσία τους. Τον 12ο αιώνα, οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν μέσα σε οπτασίες».
Ποιος μιλάει, αλήθεια; Ο Γάλλος συγγραφέας Σιλβέν Τεσόν (γενν. το 1972), τον οποίο γνωρίζουμε από ένα θαυμάσιο βιβλίο του, «Η λεοπάρδαλη του χιονιού», που έχει μεταφράσει εξαιρετικά ο συγγραφέας Σπύρος Γιανναράς για λογαριασμό των εκδόσεων Αγρα.
Ο Τεσόν ταξιδεύει· ταξιδεύει πολύ. Εξερευνά τη φύση, τον βίο των ζώων, του ουρανού και της θάλασσας. Και γράφει για όλα αυτά σε ένα πολύ δικό του ύφος, κάπου ανάμεσα στο δοκίμιο και στην ταξιδιωτική περιήγηση, την ποίηση, την επιστημονική πραγματεία, την ανθρωπολογική θεώρηση και την προσωπική εξομολόγηση.
Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από ένα νέο του βιβλίο με τον τίτλο «Με τις νεράιδες», που μόλις τώρα μεταφράστηκε (επίσης πολύ ωραία) από τον Γιώργο Καράμπελα, για τις εκδόσεις Στερέωμα.
«Η λέξη “νεράιδα” σημαίνει κάτι άλλο», συνεχίζει ο Τεσόν. «Είναι μια ιδιότητα του πραγματικού που φανερώνεται από μια προδιάθεση του βλέμματος».
Ο Τεσόν, με τους δύο ναυτικούς συντρόφους του, ακολουθεί ένα «παράκτιο νήμα» που «απλώνεται από την ισπανική Γαλικία μέχρι τα σκοτσέζικα Σέτλαντ. (…) Θα πλέαμε προς βορρά, περνώντας από τα ακρωτήρια όπου παλιές παρουσίες γίνονταν κάθε βράδυ μάρτυρες του αποχαιρετισμού του ήλιου».
Το πλοιάριο τραβάει «κόστα κόστα», αγναντεύοντας τα ατλαντικά ακρωτήρια της Ευρώπης, αναζητώντας τις ραγισμένες σκοτεινιές και τις απρόσμενες λάμψεις της κέλτικης ψυχής. «Ορισμός του κέλτικου πνεύματος: να κατοικείς στην άκρη του κενού. Λάτρεις του λυκόφωτος, οι άνθρωποι αυτοί είχαν καταδικαστεί ν’ αφανιστούν. Μας είναι σχεδόν άγνωστοι. Οι γλωσσολόγοι λένε πως αποτελούσαν έναν ενιαίο λαό. (…) Για τους Κέλτες, όλοι μιλούν πολύ, λένε τα πάντα και δεν ξέρουν τίποτα».
Το να πεις πως οι «Νεράιδες» είναι καλοκαιρινό ανάγνωσμα, θα ήταν υπεραπλουστευτικό· και άδικο. Είναι βιβλίο παντός καιρού. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, η ανάγνωσή του το καλοκαίρι, και κάπου κοντά στη θάλασσα, ενισχύει την ιδιαίτερη σαγήνη του. Ισως διότι, στην ουσία, είναι αφήγημα γραμμένο πάνω σε ένα ιστιοφόρο μήκους δεκαπέντε μέτρων. Ευκαιρία, μέσω της στήλης, να ακολουθήσουμε τον συγγραφέα σε αυτό το θαλασσινό του ταξίδι, τώρα που μπήκε ο Ιούλιος.
