Το ματς ήταν σικέ. Πού ακούστηκε αυτός που βομβαρδίζει να ειδοποιεί αυτόν που θα βομβαρδίσει και ο τελευταίος μετά το τέλος της… παράστασης να τον ευχαριστεί. Το φιλοθέαμον κοινό από τον καναπέ φωνάζει «θα μπούμε μέσα».
Να υπενθυμίσω στον νεαρό αναγνώστη ότι αυτό το σύνθημα ακούστηκε για πρώτη φορά στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στις 17 Ιουνίου 1964, στον ημιτελικό του κυπέλλου μεταξύ Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού. Τότε, 25.000 φίλαθλοι εξαγριωμένοι πίστευαν πως το ματς ήταν σικέ και τελικά μπήκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο και κατέστρεψαν το γήπεδο.
Συνεπώς, όσοι περιμέναμε ένα θεαματικό κτύπημα των Ιρανών απογοητευτήκαμε πλήρως. Και δεν είχαμε και τη δυνατότητα να μπουκάρουμε κάπου για να διαμαρτυρηθούμε, όπως έκαναν οι φίλαθλοι εκείνη την πολύ ζεστή Τετάρτη του 1964. Προβληματισμένος με την ψυχραιμία των αγιατολάδων αλλάζω κανάλι, καθώς θεωρώ πως το έργο έχει τελειώσει.
Είπαμε, είναι φανατισμένοι, αλλά μπροστά στην επιβίωση του καθεστώτος τους γίνονται ρεαλιστές. Προσπαθούν να περισώσουν ό,τι περισώζεται και στη συνέχεια βλέπουν. Συντεταγμένη ή ασύντακτη η υποχώρησή τους, δεν τους νοιάζει. Δεν έχουν κάπου να λογοδοτήσουν.
Οι αγιατολάδες είναι φανατισμένοι, αλλά μπροστά στην επιβίωση του καθεστώτος τους γίνονται και ρεαλιστές.
Προφανώς αντιλήφθηκαν ότι η δύναμη πυρός των αντιπάλων τους είναι συντριπτική και δεν έχουν κανένα περιθώριο για «τσαμπουκά» παρά μόνον αν θέλουν να αυτοκτονήσουν. Ισως να τους νουθέτησαν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, προκειμένου να μη χάσουν κι αυτοί έναν σύμμαχό τους.
Τελικά ξεμείναμε μόνο με τους Χούθι. Η Χαμάς εξολοθρεύθηκε, η Χεζμπολάχ ζάρωσε στη γωνιά της και τώρα το Ιράν φαίνεται να πετάει τη γνωστή λευκή πετσέτα για να αποφύγει το ταπεινωτικό νοκ άουτ. Ο πεσμένος δεν ακούει τον διαιτητή να μετράει μέχρι το δέκα, αλλά ο χρόνος τρέχει ούτως ή άλλως και το κοινό αποθεώνει τον νικητή. Τελικά όποιος εμπνεύστηκε και σχεδίασε την 7η Οκτωβρίου 2023 θα πρέπει να αισθάνεται… υπερήφανος για το έργο του, όπου κι αν βρίσκεται. Υποθέτω ότι στον άλλο κόσμο η θέα είναι πανοραμική.
Τώρα που έχουμε μπροστά μας σχεδόν ολόκληρη την εικόνα των γεγονότων από εκείνη την αποφράδα ημέρα του Οκτωβρίου 2023, μπορούμε εύκολα να πούμε, ως παρατηρητές, ότι υπήρξε από το Ισραήλ μια σχεδιασμένη επιχείρηση που κλιμακώθηκε με επιτυχία. Πρώτα εξουδετερώθηκαν οι βραχίονες της Τεχεράνης στην περιοχή και ακολούθως η ίδια η Τεχεράνη. Δεν θα είχαν νόημα όσα προηγήθηκαν κατά των δύο τρομοκρατικών οργανώσεων, αν δεν εξουδετερωνόταν στο τέλος της ημέρας και ο εγκέφαλος που τις χρηματοδοτούσε, συντηρούσε και καθοδηγούσε. Το παν είναι να τελειώσεις σωστά μια δουλειά που άρχισες.
Σήμερα ουδείς γνωρίζει την τύχη του θεοκρατικού καθεστώτος. Πάντως και να επιβιώσει, πάντα θα αισθάνεται καυτή την ανάσα της Μοσάντ, η οποία, όπως αποδεικνύεται, είχε διαβρώσει πλήρως ακόμη και τα ύψιστα κλιμάκια της ιρανικής στρατιωτικής ιεραρχίας.
Τα αντίποινα περιορισμένης ευθύνης, πέραν όλων των άλλων, μαρτυρούν και την ανασφάλεια ενός στυγνού θεοκρατικού καθεστώτος.
