Είναι αυτή η κάπως ανορθόδοξη «έξοδος» της Καλλιρρόης στην κάθοδο της λεωφόρου Συγγρού λίγο πριν από το ύψος του Παντείου Πανεπιστημίου. Δύο διαφορετικές ροές αυτοκινήτων ξεχύνονται ορμητικά προς τον μεγάλο δρόμο, που σε εκείνο το σημείο έχει χαρακτηριστικά αστικού αυτοκινητόδρομου.
Οι πεζοί περιμένουν καρτερικά εκείνο το νανοδευτερόλεπτο που δεν θα φαίνεται κάποιο όχημα στον άμεσο οπτικό τους ορίζοντα, για να περάσουν από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο τρέχοντας αλαφιασμένοι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να συνεχίσουν τον δρόμο τους για τον σταθμό του μετρό «Συγγρού-Φιξ», που δεν απέχει περισσότερο από οκτώ με δέκα λεπτά.
Δεν υπάρχει κάτι πιο «αθηναϊκό» από τη στασιμάρα των πεζών όταν «πέφτουν» σε οδηγούς που δεν επιθυμούν την εξόντωσή τους.
Χθες, όμως, έπεσα πάνω σε μια απαράμιλλη σκηνή, που συμπυκνώνει τη βαναυσότητα της αθηναϊκής καθημερινότητας – αλλά και τον αναπάντεχο λυρισμό της, αν φυσικά έχεις τα ψυχικά αποθέματα να την προσεγγίσεις με τόση μεγαλοθυμία. Μια κυρία, κοντά στα 60, περίμενε υπομονετικά να περάσουν τα βιαστικά Ι.Χ., τα αφιονισμένα μηχανάκια, τα αυτοκρατορικά τριαξονικά φορτηγά. Μέχρι που –ω του θαύματος!– ένας οδηγός σταμάτησε και της έκανε νόημα να περάσει. Η γυναίκα σχεδόν πανικοβλήθηκε, δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί την καλή της τύχη. Αρχικά δεν κατάλαβε ότι η καλή πράξη του οδηγού απευθυνόταν στην ίδια. Το αμήχανο βλέμμα, το βεβιασμένο χαμόγελο πρόδιδε την έκπληξή της. Ο καλός άνθρωπος της έκανε εκ νέου νόημα. Τότε η γυναίκα άρχισε να τον ευχαριστεί με πληθωρικές κινήσεις ευγνωμοσύνης, που ένας εντελώς ανύποπτος θεατής θα έβαζε στοίχημα ότι ταίριαζαν σε μελλοθάνατο που μόλις πήρε χάρη. Ο άνδρας χαμογέλασε αυθόρμητα. Κανείς από τους υπόλοιπους οδηγούς των αυτοκινήτων που είχαν σχηματίσει μια μικρή ουρά δεν κορνάρισε, λες και από αυτό το μισό δευτερόλεπτο καθυστέρησης εξαρτάται η ζωή του.
Ηταν μια συγκλονιστική σκηνή δρόμου. Συγκλονιστική για όσους ζούμε στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη ελληνική πόλη. Για όσους ξέρουμε τι σημαίνει να πρασινίζει το φανάρι για τους πεζούς και να πρέπει να ελέγξουμε δύο και τρεις φορές ότι δεν θα παραβιαστεί από τον πρώτο διερχόμενο οδηγό, που πιθανότατα δεν θα σεβαστεί ούτε το φανάρι ούτε τη μισοσβησμένη διαγράμμιση…
Φυσικά δεν επρόκειτο για μια εκκεντρική γυναίκα που αρέσκεται σε θεατρινισμούς στη μέση του δρόμου. Η στασιμάρα της είναι το σωματοποιημένο απόσταγμα εμπειρίας πολλών γενιών Ελλήνων. Βρήκα τα στοιχειωδώς επίσημα στοιχεία για τη συμπεριφορά οδηγών και πεζών στην Αθήνα αρκετά μετριοπαθή. Σύμφωνα με αυτά, το 70% των οδηγών δεν σέβεται τις διαβάσεις πεζών· μάλλον θα πρέπει να το αποδώσουμε σε μια μικρή μειοψηφία πολιτισμένων οδηγών που, ευτυχώς, διαρκώς αυξάνεται. Κι ένα αντίστοιχο 91% των πεζών δεν εμπιστεύεται τους οδηγούς – θα ήθελα πραγματικά να γνωρίσω αυτό το 9% που τους εμπιστεύεται. Εν τω μεταξύ, ας φρεσκάρουμε καμιά διάβαση πεζών σε εξωτικούς προορισμούς όπως η λεωφόρος Συγγρού ή η Βασιλέως Κωνσταντίνου…
