Και τι πειράζει που ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Τεντ Κρουζ δεν γνώριζε τον πληθυσμό του Ιράν όταν ο ομοϊδεάτης του δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον του έθεσε το ερώτημα σε διαδικτυακή συνέντευξη; «Δεν ξέρεις τον πληθυσμό της χώρας που θέλεις να ανατρέψεις;», απόρησε επιδεικτικά ο Κάρλσον. «Πώς γίνεται να μην το γνωρίζεις;».
Ο Κάρλσον αποκάλυψε, με τις ερωτήσεις του, και άλλες ανακολουθίες και άγνοιες του γερουσιαστή. Δεν έχει σημασία ότι, όπως γράφεται, υποβόσκει ανάμεσά τους διαφωνία στο θέμα του πολέμου (ο δημοσιογράφος είναι εναντίον της εμπλοκής των ΗΠΑ), που είναι μέρος του βαθέος ρήγματος το οποίο υπάρχει στους Ρεπουμπλικανούς για τη στάση που πρέπει να κρατήσει η χώρα τους έναντι του Ιράν. Σημασία έχει ότι ο Κάρλσον εξέθεσε τον συνομιλητή του και όχι μόνον επί των δημογραφικών στοιχείων. «Εξέθεσε», βέβαια, ίσως δεν είναι η σωστή λέξη. Σε ποιους;
Οταν μάλιστα ο πολιτικός «προϊστάμενός» του είχε προτείνει το 2020 ως θεραπεία στον κορωνοϊό ενέσεις με απολυμαντικό. Ο ίδιος ο Τραμπ ανήκει (αν δεν έχει τεθεί επικεφαλής) στην όλο και μεγαλύτερη κατηγορία πολιτικών και δημοσίων προσώπων, που απενοχοποιούν την άγνοια, τα γλωσσικά λάθη, την εκφραστική ανεπάρκεια. Η «τραμποποίηση» της Αμερικής είναι μία –βασική, αλλά μία– από τις πολλές εκφράσεις της λουμπενοποίησης της πολιτικής.
Η υποβάθμιση των «εγκυκλοπαιδικών» γνώσεων δεν χρεώνεται, για να είμαστε δίκαιοι, μόνο στον Τραμπ. Ως πλανητάρχης όμως έχει τη δύναμη να επιβάλλει –και να υποβάλλει– την εικόνα της επιθετικής αμάθειας ως αναγκαίο βέλος στη φαρέτρα της εξουσίας. Και ακόμη περισσότερο: η έλλειψη κατάρτισης αναβαθμίζεται σε στυλ ομιλίας, συνοδεύεται από αλαζονικό κυνισμό και αυταρέσκεια. Βρίσκει ακροατήριο, «αρέσει» γιατί είναι «ένας από εμάς» – έστω και αν είναι απόφοιτος της νομικής σχολής του Harvard, όπως ο Κρουζ, μπορεί να αδιαφορεί ή να υποδύεται ότι αδιαφορεί για λόγους ψηφοθηρικούς.
Ο αμόρφωτος άνθρωπος δεν κρίνεται ακατάλληλος για την πολιτική. Τουναντίον. Και η ελληνική πολιτική ζωή έχει το δικό της αυθεντικό, εν προκειμένω, «ανθολόγιο». Ας ανασύρουμε, έτσι εκ του προχείρου, την αλησμόνητη «στροφή 360 μοιρών» ή τη «Λέσβο και τη Μυτιλήνη», από τον επικεφαλής προηγούμενης κυβέρνησης. Η επιδείνωση όμως προχωράει, διεθνώς, ταχύτατα. Τόσο ώστε, με τις συνεχείς εκπτώσεις, ο στοιχειωδώς επαρκής να φαντάζει άριστος.
