Αναφέρομαι στη συνέντευξη του κ. Προκόπη Παυλόπουλου στην «Καθημερινή» (Κυριακή 15 Ιουνίου) όπου περιγράφει τις κρίσιμες μέρες πριν και μετά το δημοψήφισμα του 2015. Πρόεδρος της Δημοκρατίας ων, έζησε όλα τα δραματικά γεγονότα που έφεραν την πατρίδα μας ένα βήμα πριν την καταστροφή. Τελικά ο Αλέξης Τσίπρας ήταν δραχμιστής;
Ο κ. Παυλόπουλος απαντά πως δεν ήταν και τον παρομοιάζει «τηρουμένων των αναλογιών» με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τη ρητορεία του εναντίον της ΕΟΚ. Νομίζω ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν ήταν ούτε δραχμιστής ούτε ευρωπαϊστής. Ηταν πάντα με το προσωπικό του πολιτικό συμφέρον. Να μη λησμονούμε τη δήλωσή του πως το νόμισμα δεν είναι φετίχ ούτε την ομιλία του στην Αγία Πετρούπολη ενώπιον του Πούτιν όταν αναζητούσε νέα λιμάνια. Επίσης να υπενθυμίσω το αίτημά του στον Ρώσο πρόεδρο για ένα δάνειο 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ολα αυτά δείχνουν έναν πολιτικό που αναζητεί λύσεις έξω από το δεδομένο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Γιατί τότε δεν έκανε και το επόμενο βήμα πατώντας επάνω στο θηριώδες 61,3% του δημοψηφίσματος; Διότι στις 13 Ιουλίου 2015 αντιλήφθηκε πλήρως –μετά τη διεξοδική συζήτηση με τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης– τι θα σήμαινε τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον ίδιο και το κόμμα του η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Το τρίτο, αχρείαστο και επαχθέστερο μνημόνιο ήταν το τίμημα για την πολιτική του επιβίωση. Και οι εκλογές του Σεπτεμβρίου δικαίωσαν την επιλογή του.
Εχουν περάσει δέκα χρόνια αλλά δεν θα πρέπει να λησμονούμε την αντιμνημονιακή φρενίτιδα του πρώτου εξαμήνου του 2015. Τότε ο Τσίπρας τύγχανε δημοτικότητας που ακουμπούσε το 70%.
Σωστά ο Π. Παυλόπουλος αντικρούει την κατηγορία πως τότε έπρεπε να παραιτηθεί. Αν το έκανε αυτό και θα προκαλούσε μια θεσμική κρίση και θα οδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ στην αυτοδυναμία στις εκλογές που θα επακολουθούσαν. Εχουν περάσει δέκα χρόνια αλλά δεν θα πρέπει να λησμονούμε την αντιμνημονιακή φρενίτιδα του πρώτου εξαμήνου του 2015. Τους πρώτους μήνες ο Αλ. Τσίπρας τύγχανε δημοτικότητας που ακουμπούσε το 70% και αν ο Π. Παυλόπουλος στεκόταν απέναντί του θα θυσιαζόταν μάταια. Ενδεχομένως να είχαμε άλλη πορεία των εξελίξεων, πολύ πιο δραματική.
Ερωτάται ο Π. Παυλόπουλος αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έγινε σεβαστό και απαντά καταφατικά, ισχυριζόμενος «ότι το ερώτημα δεν αφορούσε την παραμονή στην Ευρωζώνη». Τυπικά ο Π. Παυλόπουλος έχει δίκιο διότι όντως το ερώτημα αναφέρεται στο σχέδιο συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Ομως πόσοι από τους ψηφοφόρους γνώριζαν αυτό το σχέδιο συμφωνίας; Η συντριπτική πλειοψηφία τους προσήλθε στην κάλπη με τις προσλήψεις εκείνης της περιόδου οι οποίες όμως δεν είχαν διαμορφωθεί με βάση τα ψιλά γράμματα του σχεδίου συμφωνίας, αλλά με το αντιμνημονιακό κλίμα εκείνης της εποχής. Εννοείται ότι το 61,3% δεν ανήκε στους δραχμιστές, όμως η δυναμική του ήταν αέρας στα πανιά τους.
Ιστορικά πλέον, ελάχιστη σημασία έχει αν ο Αλέξης Τσίπρας έκανε τη λεγόμενη κυβίστηση. Σημασία έχει ότι πήρε τη σωστή απόφαση.
