«Μαζέψαμε τα φρούτα που κρέμονται χαμηλά στο δέντρο», δήλωσε πρόσφατα στην «Κ» ο νομπελίστας οικονομολόγος Χριστόφορος Πισσαρίδης απαντώντας για τις μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα. Ανέφερε την ανάγκη εκσυγχρονισμού του δημόσιου τομέα, το σχολείο που οδηγεί σε μαθητές ουραγούς στην PISA, ενώ πρότεινε κίνητρα ώστε να γυρίσουν επιστήμονες που έφυγαν στο εξωτερικό την εποχή των μνημονίων. Ζήτησε, τέλος, μέτρα, όπως η επιτάχυνση της Δικαιοσύνης, για να προσελκύσει η χώρα περισσότερες επενδύσεις. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ καθυστέρησης στην έκδοση δικαστικών αποφάσεων – 1.400 μέρες για μια τελεσίδικη απόφαση στην Ελλάδα, 297 στην Αυστρία!
Είναι αλήθεια ότι στα έξι χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία η κυβέρνηση Μητσοτάκη προώθησε ορισμένες σημαντικές αλλαγές που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια. Κυρίως εύκολες, όπως η ψηφιοποίηση κάποιων υπηρεσιών του Δημοσίου, η σύνδεση των ταμειακών και των POS με το υπουργείο Οικονομικών, η επιστολική ψήφος, η απόδοση συντάξεων σε 200.000 πολίτες που περίμεναν χρόνια. Αλλά και κάποιες δυσκολότερες που δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, όπως ο εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και η ίδρυση μη κρατικών ΑΕΙ. Ωστόσο, πολλά περιμένουν ακόμη να γίνουν. Από την υιοθέτηση μιας στεγαστικής πολιτικής που εξασφαλίζει φθηνό σπίτι στους νέους έως την πάταξη της ακρίβειας με δομικές παρεμβάσεις στη λειτουργία της αγοράς. Από την ενίσχυση των μισθών μέσω συλλογικών διαπραγματεύσεων έως τη μείωση της φορολογίας (και των ασφαλιστικών κρατήσεων) για τους μισθωτούς. Από την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με μεγαλύτερη συγκέντρωση ισχυρών επιχειρηματικών μονάδων έως την υιοθέτηση μιας σοβαρής πολιτικής για το εκρηκτικό δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.
Η κυβέρνηση, με το μάτι στις αρνητικές δημοσκοπήσεις και στις διαμαρτυρίες πολιτών, επιχειρεί άρον άρον να εξαγγείλει κάποιες μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν και παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Οπως ο εκσυγχρονισμός του ΟΣΕ, η αστυνόμευση των πανεπιστημίων με την τιμωρία εισβολέων, η πάταξη της ενδοσχολικής βίας, αλλά και η αξιολόγηση του Δημοσίου από τους πολίτες. Μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται σοβαρή μελέτη, προτάσεις από ειδικούς και διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Δεν γίνονται στο πόδι. Ούτε βασίζονται στην επικοινωνία. Αλλιώς μπορούν να μετατραπούν σε μπούμερανγκ.
