Φαντάζομαι ότι πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου –μονοπρόσωπο και μονοθεματικό– να βγαίνει δεύτερο στις δημοσκοπήσεις με 17%; Προφανώς όσα κάνει και λέει η Ζωή αρέσουν στον κόσμο. Αρέσει το ότι δείχνει ασυμβίβαστη και έτοιμη κάθε στιγμή να τα βάλει με όλους, ακόμη και να κατακεραυνώσει τον ίδιο τον πρωθυπουργό για την τραγωδία στα Τέμπη. Αρέσει ότι μπαίνει μπροστά για να σταθεί στις οικογένειες των θυμάτων, που κανείς στην κυβέρνηση δεν αγκάλιασε. Αρέσει ότι υπηρετεί με συνέπεια το αντισυστημικό αφήγημά της: το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, η κυβέρνηση, το Κοινοβούλιο, τα κόμματα αλλά και η ίδια η Δικαιοσύνη, δουλεύουν για τις ελίτ και τα μεγάλα συμφέροντα και όχι για να στηρίξουν τον μη προνομιούχο πολίτη.
Μπορεί η ίδια να ετοιμάζεται καθημερινά για να γίνει πρωθυπουργός, όπως δηλώνει, όμως η διακυβέρνηση μιας χώρας με τα προβλήματα της Ελλάδας είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Οι έξυπνες ατάκες, η μόνιμη καταγγελτικότητα, τα σόου και οι ακτιβισμοί μέσα κι έξω από τη Βουλή δεν αρκούν. Και η ιστορία έχει δείξει ότι όσοι δεν είχαν τα προσόντα και την πείρα να κρατήσουν το τιμόνι οδήγησαν τη χώρα στα βράχια. Βέβαια, για πολλούς συμπολίτες μας αυτό που έχει σημασία δεν είναι η πορεία της χώρας, αλλά η δική τους προσωπική ρεβάνς. Να βγουν στον ήλιο από τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, να χτυπήσουν το σύστημα, να δουν τη ζωή τους να αλλάζει. Γι’ αυτούς η Ζωή, ο Βελόπουλος, ο Κασσελάκης, ακόμη και ο κατά φαντασίαν επαναστάτης Αλέξης Τσίπρας, είναι οι πολιτικοί τους μεσσίες. Αυτοί που υπόσχονται με ευκολία να λύσουν στο άψε-σβήσε τα πιο δύσκολα ζητήματα. Για τον ίδιο λόγο στη Γαλλία, εργάτες και αγρότες φορούν τα «Κίτρινα Γιλέκα» και ψηφίζουν Λεπέν. Και στην Αμερική, πολίτες που ζουν στις πολιτείες της σκουριάς και της αποβιομηχάνισης ελπίζουν στον αντισυστημικό δισεκατομμυριούχο Τραμπ.
Η Ελλάδα γλίτωσε από την καταστροφή πριν από λίγα χρόνια ενώ κρεμόταν ήδη στην άβυσσο. Με θυσίες και σκληρή δουλειά επανήλθε στην κανονικότητα, στην ανάπτυξη, στις καλύτερες μέρες. Λάθη, γκάφες, ακόμη και οι ακραίες, κάποιες φορές, συμπεριφορές των κυβερνώντων υπήρξαν. Δεν είναι δυνατόν να γυρίσουν, όμως, τη χώρα πίσω. Στον λαϊκισμό και στους μαθητευόμενους μάγους.
