«Το Σαρακήνικο –όπως και ολόκληρη αυτή η περιοχή της Μήλου– είναι παντελώς αθωράκιστο θεσμικά ως προς την προστασία του. Δεν είναι δασική έκταση, βάσει των γνωμοδοτήσεων, δεν πρόκειται για αρχαιολογικό χώρο, δεν ήταν στη ζώνη αιγιαλού, δεν εμπίπτει σε περιοχή Natura 2000 (παρά τα μοναδικά λευκά πετρώματα ηφαιστειακής προέλευσης), δεν διέπεται από κάποιο άλλο καθεστώς προστασίας και, τέλος, με την επιλογή οικοδόμησης “λίγων” κλινών (
Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Θυμόμαστε όλοι πριν από δύο χρόνια τον εισαγγελέα με τη μεζούρα να μετράει τις αυθαίρετες κατασκευές στη Μύκονο και τις μπουλντόζες να ξηλώνουν τις παρανομίες· θυμόμαστε την αστυνομία να σφραγίζει παραλίες στη Ρόδο και σε άλλα τουριστικά μέρη της χώρας. Αν πάμε ακόμη πιο πίσω, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Χρυσής, ενός ονειρεμένου μέρους, μοναδικού οικοτόπου της Κρήτης και του μεγαλύτερου φυσικά διαμορφωμένου κεδρόδασους της Ευρώπης, η οποία είχε γεμίσει ομπρελοκαθίσματα, καντίνες που έψηναν σουβλάκια, «γουρούνες» και σκουπίδια από τους χιλιάδες επισκέπτες. Xρειάστηκαν δύο παρεμβάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη προκειμένου να ληφθούν μέτρα προστασίας, να τηρηθεί η νομιμότητα, να αναπνεύσει η Χρυσή.
Αμέλεια, αδιαφορία, ανικανότητα, τοπικά μικροσυμφέροντα και μαφίες, κρίσιμες υπηρεσίες με ελάχιστο προσωπικό και διαπλεκόμενοι μηχανισμοί, όλα μαζί συνθέτουν την εικόνα της πολιτείας που δεν θέλει και δεν μπορεί να θέσει κανόνες, έστω να προστατεύσει τα ιδιαίτερου κάλλους τοπία της χώρας. Εκ των υστέρων, συζητάμε για το αν οι πολεοδομίες πρέπει να φύγουν από την τοπική αυτοδιοίκηση και να περάσουν στην αρμοδιότητα του υποστελεχωμένου υπουργείου Περιβάλλοντος. Εκ των υστέρων, μας πιάνει πυρετός αποκατάστασης της νομιμότητας και κινητοποιούνται ως διά μαγείας όλοι οι μηχανισμοί προκειμένου να επιβάλουν την τάξη. Εκ των υστέρων, δημόσια διοίκηση και κυβέρνηση τρέχουν να λάβουν μέτρα, μέχρι να ξεμείνουν πάλι από καύσιμο και από πολιτική βούληση. Ολα αυτά τα έχουμε ξαναδεί.
