Πριν από 30 και κάτι χρόνια η επίσκεψη ενός έκπτωτου βασιλιά στη χώρα ήταν ένα τεράστιο πολιτικό γεγονός. Ορισμένοι την αντιμετώπισαν σαν πραγματική εθνική απειλή. Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αναγκάστηκε υπό την πίεση των μέσων ενημέρωσης να στείλει ελικόπτερα και πολεμικά σκάφη για να επιτηρούν τη βασιλική οικογένεια, λες και επρόκειτο για εισβολή. Η Ιστορία και οι πληγές της ήταν ακόμη πολύ νωπές. Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής μας σκηνής τότε ήταν οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν στο πολιτικό δράμα και στον διχασμό, που κατέληξαν στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Τα πάθη της δεκαετίας του 1960 τούς είχαν σφραγίσει πολιτικά.
Ηταν μια εποχή που η μία πλευρά της Ιστορίας δεν είχε καν το δικαίωμα να ακουστεί. Θυμάμαι έντονα την επόμενη μέρα από τη μετάδοση της πρώτης μεγάλης συνέντευξης του έκπτωτου μονάρχη, στην οποία εξηγούσε τη δική του εκδοχή για την Αποστασία και τους χειρισμούς του το βράδυ του πραξικοπήματος. Ηταν δύσκολο να περπατήσω μερικά μέτρα στο κέντρο χωρίς κάποιος να σχολιάσει, με τα απαραίτητα σχετικά «γαλλικά», το τι είπε ο τέως, αλλά και το «πού το πήγαινα» δίνοντάς του βήμα. Δεν ήμασταν έτοιμοι ούτε να ενταφιάσουμε με ώριμο τρόπο τα πάθη μας ούτε και να επιτρέψουμε στην ιστορία να καταγραφεί με ψύχραιμο τρόπο.
Οι απόγονοι του Κωνσταντίνου θα περπατούν στο κέντρο της πόλης χωρίς να θεωρείται μέγα γεγονός, ακόμη και για τα… πρωινάδικα.
Εν τω μεταξύ, όμως, μου έκανε εντύπωση πόσο άλλαζε η αντιμετώπιση του κόσμου όταν ο Κωνσταντίνος άρχισε να επισκέπτεται πιο τακτικά την Αθήνα και τον συναντούσα στο πλαίσιο της ιστορικής έρευνας. Οι συνήθεις κοσμικοί τον κυνηγούσαν αναζητώντας λίγη «λάμψη». Και οι πολίτες σαν να μην έτρεχε τίποτα, σαν έναν συμπαθή Ελληνα του εξωτερικού που είχε ενθουσιαστεί με την επιστροφή του στη χώρα. Από εκεί που μια επίσκεψή του θεωρείτο περίπου εισβολή εξωγήινων, η βόλτα του στο Σύνταγμα είχε γίνει μια ρουτίνα.
Η τελευταία πράξη της πολυτάραχης ζωής του συνδύαζε τα πάντα. Τα τηλεοπτικά πρωινάδικα έκαναν πάρτι για μέρες. Η Ελληνική Δημοκρατία χειρίστηκε την όλη υπόθεση με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Η πολιτική σταθερότητα δεν απειλήθηκε, η δημοκρατία μας δεν ένιωσε να απειλείται από κανέναν.
Ωριμάζουμε λοιπόν. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το Τατόι σαν ένα μουσείο στο οποίο θα μπορούν τα παιδιά μας να μάθουν περισσότερα για ένα θεσμό, που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του τόπου για δεκαετίες. Οι απόγονοι του Κωνσταντίνου θα περπατούν στο κέντρο της πόλης χωρίς να θεωρείται μέγα γεγονός, ακόμη και για τα… πρωινάδικα. Για τους κοσμικούς, η παρουσία τους σε ένα πάρτι θα προσδίδει τη δυσεύρετη και πολυπόθητη «αριστοκρατική πατίνα» που αναζητάει κάθε νεόπλουτος. Για τους ακραίους ζηλωτές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης θα είναι ένα όνειρο, μια μοναδική ευκαιρία είτε να βρίσουν με πάθος από τη μια πλευρά είτε να εκφραστούν με νοσταλγία για τις παλιές καλές μέρες από την άλλη. Ο πραγματικός Διχασμός τελείωσε, ενταφιάστηκε. Μείναμε με τον γραφικό Διχασμό του Twitter. Ωριμάσαμε.
