Παραθέτω την άποψη του αναγνώστη Παύλου Μ. για το Παλαιστινιακό: «Δεν συντρέχει λόγος για λύση δύο κρατών, καθώς από τη μια πλευρά ένα εβραϊκό κράτος (Ισραήλ) υπάρχει και από την άλλη πλευρά υπάρχουν όχι ένα αλλά τέσσερα αραβικά κράτη. Οπως εκτός πραγματικότητας θα ήταν εάν είχαν οι Μικρασιάτες Ελληνες, μετά το δικό τους “Nakba”, διεκδικήσει δικό τους ξεχωριστό κράτος με πρωτεύουσα, ας πούμε, την περιοχή της προκυμαίας της Σμύρνης. Ευτυχώς για εμάς έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και έτσι δεν είχαμε από τότε καμία σοβαρή σύρραξη μεταξύ των δύο κρατών. Προς το τέλος του Β΄ Π.Π., 14 εκατομμύρια Γερμανοί αναγκάστηκαν να φύγουν από τις εστίες τους από την ανατολική Ευρώπη (και τι εστίες, όπως η γενέτειρα Καινιξβέργη του Καντ). Ολα αυτά δεν ήταν ευχάριστα, αλλά κάπως έλυσαν το πρόβλημα. Πραγματικά, σε τι διαφέρει πολιτισμικά ένας Αραβας που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στη δυτική όχθη του Ιορδάνη ποταμού, από έναν που είναι από την περιοχή της ανατολικής όχθης, συνεπώς δεν έχει έννοια η οντότητα “παλαιστινιακός λαός” και μη μας πούνε ότι είναι απόγονοι των Φιλισταίων. Οι Εβραίοι διώχτηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους Ρωμαίους από την περιοχή τους την Ιουδαία, την οποία οι Ρωμαίοι μετονόμασαν σε Παλαιστίνη θέλοντας να σβήσουν ακόμη και το όνομα της ισραηλιτικής πατρίδας. Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να σταματήσουν οι Αραβες να είναι τα enfants gâtés τους, και ως κληρονόμοι του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, να συμβάλουν στην αναγέννηση της ιστορικής Ιουδαίας και, προπαντός, να επιδιώξουν την ενσωμάτωση των αραβικών πληθυσμών της περιοχής δυτικά του Ιορδάνη και της Γάζας στα όμορα αραβικά κράτη. Ενσωμάτωση, και όχι να τους κρατάνε για δεκαετίες σε προσφυγικούς οικισμούς. Εξάλλου, χρήματα και εδάφη υπάρχουν πάρα πολλά, ο Θεός τούς προίκισε με μπόλικο πετρέλαιο και μεγάλες εδαφικές κατακτήσεις. Μην ξεχνάμε ότι τα αδέλφια μας οι Αραβες έγιναν κατακτητές, αποικιοκράτες, ιμπεριαλιστές και δουλέμποροι πολύ πριν από τους Δυτικοευρωπαίους».
Τη συμπληρώνω με την άποψη του αναγνώστη Menahem T.: «Το Ισραήλ μέχρι σήμερα έκανε το παν για να συζήσει με τους Αραβες της Παλαιστίνης (Ιουδαίας προτού οι Ρωμαίοι να αλλάξουν το όνομα αυτής της γης). Από την αποδοχή της αποφάσεως του ΟΗΕ το 1947 για δύο κράτη (που όλοι οι Αραβες απέρριψαν) μέχρι τη συμφωνία του Οσλο (που οι Αραβες της Παλαιστίνης δεν τήρησαν), μέχρι τη σύσκεψη του Καμπ Ντέιβιντ (που ο Αραφάτ δεν συμφώνησε), μέχρι τις συνομιλίες του Εχούντ Ολμέρτ με τον Αμπάς, που δεν αποδέχθηκε οι πρόσφυγες του 1947 να γυρίσουν στο αραβικό παλαιστινιακό κράτος αλλά στο Ισραήλ. Με άλλα λόγια, οι Αραβες της Παλαιστίνης δεν θέλουν ένα κράτος που να ζει δίπλα στο Ισραήλ, αλλά μόνο ένα αραβικό κράτος σε όλη τη χώρα χωρίς Εβραίους».
Και για την αντιγραφή, Τάκης Θεοδωρόπουλος.
