Ο Χίτλερ ήθελε να εξαφανίσει από το πρόσωπο της Γης τους Εβραίους. Ο Πούτιν θέλει τώρα να εξαφανίσει τους Ουκρανούς, όμως αλλιώς: Ουκρανοί δεν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει Ουκρανία παρά μόνον ενσωματωμένη στη μητέρα Ρωσία. Ή καθόλου…
Αν ο Πούτιν ήταν μπαμπούσκα και την άνοιγες, δεν θα έβρισκες μέσα της τον Αδόλφο, αλλά μάλλον τον Στάλιν. Παρότι Γεωργιανός, ο Ιωσήφ, μετά το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, και κυρίως μετά τη νικηφόρα λήξη του, έστειλε τον παλαιό καλό διεθνισμό του κομμουνισμού έναν μακρύ περίπατο. Αίφνης, αυτό που μετρούσε ήταν όχι η Σοβιετική Ενωση με τις διαφορετικές εθνότητες αλλά η Σοβιετική Ενωση ως Ρωσία.
Ετσι, οποία ειρωνεία, δεδομένου ότι οι καμινάδες των ναζιστικών κρεματορίων κάπνιζαν ακόμα, άρχισαν να διώκονται στην ΕΣΣΔ οι εβραϊκής καταγωγής Σοβιετικοί πολίτες ως (δυνάμει) υποστηρικτές της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ.
Δεν ήταν το Ισραήλ που ενοχλούσε τον Στάλιν, ήταν αυτό που ο ίδιος διέκρινε ως μειωμένη ρωσική συνείδηση στους πολίτες αυτούς, αλλά και το γεγονός ότι δεν έβλεπε με καλό μάτι τον κοσμοπολιτισμό του διεθνούς εβραϊσμού. Παραμονές του θανάτου του, το 1953, είχε στηθεί η περίφημη δίκη των (Εβραίων) γιατρών. Ο θάνατος του «πατερούλη» γλίτωσε κάμποσους επιστήμονες από τη σφαίρα στον αυχένα.
Ο Στάλιν έβλεπε παντού εχθρούς. Η στάση αυτή είναι οικεία στον Πούτιν ο οποίος, επιπλέον, δείχνει να βιώνει ακόμα τραυματικά την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Ετσι, φαίνεται πως κατανοεί τον εαυτό του, τη χώρα του και τον κόσμο γύρω του μονάχα ως συστήματα αέναης ρήξης, απειλής, εκφοβισμού. Οι δυτικοί ηγέτες (ακόμα και οι Αμερικανοί που, ως γνωστόν, δεν φείδονται πολέμων…) παράβλεψαν αυτή την παράμετρο ως προς τη Ρωσία που «έχτιζε» από το 2000 ο Πούτιν. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ηγέτες, μέσα στην τρυφηλή ζωή της ευημερίας, αφέθηκαν στη βολική πεποίθηση πως στον σύγχρονο κόσμο οι μεταξύ μας διαφορές μπορεί να είναι οικονομικές και πολιτικές, αλλά ποτέ πολεμικές. Η Γιουγκοσλαβία θεωρήθηκε μεμονωμένο βαλκανικό επεισόδιο, ενώ το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Συρία βρίσκονται πολύ μακριά…
Κακώς; Κακώς, όμως, όσο κι αν ειρωνευόμαστε τη «μαλθακή Ευρώπη», το να βγάζεις τον πόλεμο από το σύστημά σου, κυρίως το εσωτερικό, λέγεται πρόοδος. Ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί το κατάφεραν.
Οχι όμως ο Πούτιν. Θα μπορούσε να είχε κερδίσει περισσότερα εάν είχε ακολουθήσει την οδό της διπλωματίας (και σίγουρα να χάσει λιγότερα απ’ όσα έχει ήδη χάσει και θα χάσει στο μέλλον), αλλά όχι. Για τον Βλαδίμηρο, η Ουκρανία δεν υπάρχει. Και αυτή είναι μια αμιγώς πολεμική αντίληψη. Ομως και η Δύση δεν είναι τόσο μαλθακή όσο νόμιζε.
