Ο Νίκος Κουρής με
φόντο το «Ονειρο»
ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΤΟΝ
ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΑΝΙΔΙ, ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΤΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ. ΓΙΑ
ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, ΟΜΩΣ, ΘΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΙΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΕΣ
ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΥ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΛΑΣΙΚΟ ΕΡΓΟ
ΟΠΩΣ ΤΟ «ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ»…
ΓΥΝΑΙΚΑ, τεύχος 56, Ιανουάριος
2013
Φωτογραφίες Πάνος Δάβιος
Styling Αντα Μισθού
Συνάντησα τον Νίκο Κουρή στην οδό Πανεπιστημίου, έξω από το
θέατρο Rex, μια μέρα με διαδήλωση. «Πολύ ήρεμα τα βλέπω τα
πράγματα», μου είπε απογοητευμένος, καθώς η πορεία περνούσε από
μπροστά μας. Γυρίσαμε την πλάτη στα γεγονότα της ημέρας και μπήκαμε
στο υπό ανακαίνιση θέατρο. Χωθήκαμε στο πρώτο καμαρίνι που βρήκαμε
άδειο και τότε εκείνος φάνηκε ανακουφισμένος. Εβγαλε το δερμάτινο
μπουφάν του, άναψε το πρώτο τσιγάρο και με ρώτησε πώς αισθανόμουν,
σαν να επρόκειτο να μου πάρει αυτός συνέντευξη. Αδιαφόρησε
επιδεικτικά για το κασετοφωνάκι μου και άρχισε να μου μιλάει για
ό,τι σκεφτόταν, χωρίς να χρειάζεται να του κάνω ερωτήσεις. Μου
φάνηκε προσγειωμένος και ευδιάθετος. Τον βρήκα πιο ώριμο από την
τελευταία φορά που τον είχα συναντήσει, αλλά πάντα γοητευτικό και
ονειροπόλο. Με τις φωνές της Πανεπιστημίου να ακούγονται στο βάθος,
μου μίλησε για όλα…
Για την κρίση
«Κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα η λέξη κρίση. Εγώ πιστεύω ότι
πρόκειται για ένα μεγάλο άλλοθι. Ενα άλλοθι για να μη δουλέψουμε,
να μην πληρώσουμε, να κλαφτούμε, να πούμε ότι φταίνε οι άλλοι. Κατά
τη γνώμη μου, πρέπει να προσποιηθούμε ότι όλο αυτό δεν υπάρχει. Δεν
εννοώ να μην αλλάξουμε όλα όσα κάναμε μέχρι σήμερα λάθος. Αλλά ας
μην επικαλούμαστε άλλο την κρίση ως πρόσχημα».
Για την πολιτική
«Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί η Χρυσή Αυγή είναι στο προσκήνιο.
Δεν είμαι τόσο έξυπνος. Δεν ξέρω τι είναι η Χρυσή Αυγή. Αλλά δεν
ξέρω και τι είναι όλοι οι άλλοι. Μέχρι τώρα έκανα το γνωστό λάθος
και δεν ψήφιζα ή ψήφιζα χωρίς ουσία. Αλλωστε η γενιά μου είναι λίγο
αδιάφορη, λίγο απολιτίκ, λίγο αριστερή χωρίς κόμμα. Και όταν φέτος
κλήθηκα να ψηφίσω, να πάρω την ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου και
να αποφασίσω, βρέθηκα σε απόλυτη αμηχανία. Δεν είχα απάντηση, ούτε
επιλογή. Οπότε αυτό κρατάω σαν αλήθεια: γιατί να με ανησυχεί η
Χρυσή Αυγή και να μη με ανησυχεί και το “άλλο”; Γιατί να μη με
ανησυχεί το “άλλο”, που χρόνια δεν ξέρω τι είναι και που εξαιτίας
του είμαστε σήμερα εδώ που είμαστε;»
Για την τέχνη
«Η τέχνη είναι μια ψευδαίσθηση. Ή μάλλον είναι μια άλλη
πραγματικότητα που φτιάχνουμε μέσα στην πραγματικότητα. Και
αισθάνομαι πολύ τυχερός που έχω τη δυνατότητα να ασχολούμαι με την
τέχνη. Φυσικά, και η τέχνη έχει αληθινά στοιχεία. Μπορεί να
βιώνεται σαν εμπειρία πραγματική μέσω της ψυχής. Δεν μπορεί όμως η
τέχνη να αλλάξει την πραγματικότητα. Μπορεί να σε υποψιάσει, να σου
δώσει δύναμη, να σε κάνει να σκεφτείς ή να νιώσεις, αλλά σίγουρα
δεν λύνει καθημερινά προβλήματα. Εδώ δεν εννοώ βέβαια μόνο την
πληρωμή του ενοικίου».
Για την πατρότητα
«Το να έχεις παιδί είναι κάτι συναρπαστικό. Οσο κι αν αισθάνεσαι
ανέτοιμος προτού το κάνεις, όταν έρθει δεν σε προδίδει. Φυσικά
φέρνει πολλές ευθύνες και περιορισμούς, αλλά είναι υπέροχο. Μάλιστα
για μένα είναι πρωτόγνωρο το συναίσθημα ότι κάποιος είναι πάνω απ’
όλα – πάνω από τον εαυτό μου, πάνω από την επιθυμία μου, πάνω από
την κούρασή μου, πάνω από τα σχέδιά μου. Βέβαια, και όταν είσαι
ερωτευμένος αισθάνεσαι ότι ο άλλος είναι πάνω απ’ όλα. Όμως ο
έρωτας ενέχει ένα ψυχικό συμφέρον. Ενώ με το παιδί δεν υπάρχει
κανένα συμφέρον. Θέλεις μόνο να δώσεις».
Για την υποκριτική
«Επέλεξα να γίνω ηθοποιός από… αμηχανία. Εψαχνα τι θα έκανα
και προσπαθούσα να βρω κάτι πιο πειστικό από όσα μου παρουσίαζαν οι
άλλοι ως πειστικά. Ολα αρχίζουν από μια ιδέα άλλωστε. Τώρα πάντως,
κοιτώντας προς τα πίσω, σκέφτομαι ότι θα ήθελα να άλλαζα τη μεγάλη
άρνηση που είχα στο παρελθόν. Για χρόνια είχα μεγάλη ιδέα για τα
πράγματα ή μεγάλο ψώνιο και έτσι έχασα χρόνο παγιδευμένος σε
αδιέξοδους περιορισμούς».
Για την ομορφιά
«Η εξωτερική εμφάνιση παίζει τεράστιο ρόλο στο θέατρο και ακόμη
μεγαλύτερο στην τηλεόραση· υπάρχει μια φοβερή τυραννία σχετική με
την εμφάνιση των ηθοποιών. Εμένα δεν με πείθει όμως η επιφάνεια των
πραγμάτων, γιατί απλώς δεν μου δίνει ευχαρίστηση. Για παράδειγμα,
ουδέποτε μου άρεσαν οι όμορφες κοπέλες. Μου άρεσε πάντα να μπλέκω
με γυναίκες γοητευτικές για μένα, όχι για το πλατύ κοινό. Και σε
μια γυναίκα με γοητεύουν η τρέλα και η ευγένεια. Από μια γυναίκα
περιμένω να με εκπλήσσει καθημερινά».
Για τον έρωτα
«Το φλερτ είναι απαραίτητο αλλά όχι αθώο, διότι ο έρωτας είναι
επικίνδυνο πράγμα σε κάθε έκφρασή του. Οταν φλερτάρεις, κινείσαι σ’
ένα ναρκοπέδιο που έχει όλη τη γοητεία και τη δύναμη του κόσμου. Κι
ύστερα αρχίζουν οι αντιστάσεις, οι σκέψεις. Σκέφτεσαι ότι
κινδυνεύεις αλλά και ότι η απειλή του θανάτου είναι η μόνη αληθινή
ζωή».
Για το έργο
«Οταν κάποιος ακούει “Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας”, το μυαλό του
πηγαίνει σε μια ρομαντική, μια ειδυλλιακή ιστορία. Ομως όνειρο
σημαίνει ότι η ύπαρξη μιλάει – μόνο μέσω του ονείρου μπορεί να
μιλήσει το μέσα του ανθρώπου. Αυτό το έργο αναφέρεται λοιπόν σε
αυτή την εμπειρία, συμβολίζει την απελευθέρωση των σωμάτων: το
καλοκαίρι όλα είναι ανοιχτά και τη νύχτα όλα είναι πιο ελεύθερα. Εν
πάση περιπτώσει, εμένα έτσι μου αρέσει να σκέφτομαι το έργο: σαν
εμπειρία ελευθερίας, σαν ονειρική εμπειρία στην οποία τα σχήματα
διαλύονται και τα πράγματα αποκτούν συμβολικό χαρακτήρα. Να
προσθέσω εδώ ότι πρώτη φορά συνεργάζομαι με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό
και ότι αισθάνομαι πολύ τυχερός με αυτή τη συνεργασία. Εκτιμώ πολύ
την εργατικότητά του, την όρεξή του, την τρέλα του. Γνωρίζει πώς να
διατηρεί ζωντανή την επιθυμία και έχει ανοιχτό μυαλό σε ό,τι και σε
όποιον έχει απέναντί του. Εχει μια ψυχική και καλλιτεχνική σοφία».
-Κέλλυ Σταυροπούλου
Ο Νίκος Κουρής πρωταγωνιστεί στο «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας»
του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινός, θέατρο Rex,
σκηνή Κοτοπούλη, μέχρι τις 15/02/2013). Για πληροφορίες και αγορά
εισιτηρίων μπορείτε να απευθυνθείτε στα ταμεία του Εθνικού
Θεάτρου (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Πανεπιστημίου 48), να καλέσετε
στο τηλ. 210 7234.567 ή να μπείτε στο
