Παιδικός διαβήτης

δεν μπορεί να παράγει ή να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά την

ινσουλίνη, η οποία βοηθά στην απομάκρυνση της επιπλέον ποσότητας

γλυκόζης από το αίμα.

ινσουλινοεξαρτώμενο -γνωστό και ως νεανικό διαβήτη- και τον τύπο 2

ή μη ινσουλινοεξαρτώμενο, ο οποίος εμφανίζεται συνήθως σε πιο ώριμη

ηλικία και σχετίζεται με τον τρόπο ζωής μας. Στον διαβήτη τύπου 1 ο

οργανισμός δεν παράγει καθόλου ινσουλίνη ενώ στον διαβάτη τύπου 2

το πάγκρεας παράγει ανεπαρκείς ποσότητες ινσουλίνης ή επαρκείς

ποσότητες οι οποίες όμως δεν είναι βιολογικώς δραστικές.

στο αίμα είναι άνω του φυσιολογικού. Τα συνήθη συμπτώματα υψηλού

σακχάρου στο αίμα είναι η έντονη δίψα, η συχνή ούρηση, η απώλεια

βάρους, ο λήθαργος, η θολή όραση και οι επίμονες λοιμώξεις. Πολλοί

άνθρωποι όμως δεν παρουσιάζουν κανένα σύμπτωμα, γεγονός που καθιστά

την τακτική εξέταση επιβεβλημένη. Η κυριότερη ένδειξη του διαβήτη

είναι η υψηλή γλυκόζη αίματος, κατάσταση που ανιχνεύεται με

εξετάσεις.

συμπτώματα. Τα συμπτώματα, όταν εμφανίζονται, είναι συνήθως ήπια:

πολυουρία, πολυδιψία και απώλεια βάρους, συμπτώματα που δεν είναι

διαφορετικά από αυτά του διαβήτη 1. Η σωστή διάγνωση είναι

απαραίτητη για να υπάρξει σωστή αντιμετώπιση.

κάθε υπέρβαρο παιδί εφόσον συντρέχουν δύο από τους παρακάτω

λόγους:

δευτέρου βαθμού, σημεία αντοχής στην ινσουλίνη (μελανίζουσα

ακάνθωση, υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών)

καθώς και καταγωγή από φυλετική ομάδα η οποία παρουσιάζει σχετική

προδιάθεση.

των 10 χρόνων. Κατάλληλες δοκιμασίες θεωρούνται ο προσδιορισμός

γλυκόζης νηστείας και η καμπύλη ανοχής γλυκόζης μετά από χορήγηση

γλυκόζης από το στόμα.

οποία η πορεία εξαρτάται από την συνεργασία του ασθενή. Η

αυτομέτρηση σε τακτικά χρονικά διαστήματα είναι το κλειδί για την

πρόληψη τόσο της υπογλυκαιμίας όσο και της υπεργλυκαιμίας. Οι

διαθέσιμοι μετρητές σακχάρου είναι αξιόπιστοι αρκεί οι διαβητικοί

να έχουν εκπαιδευτεί σωστά.

προβλέπει αλλαγή τρόπου διατροφής και σωματική άσκηση.

αντιδιαβητικά φάρμακα από το στόμα, συνήθως μεταφορμίνη. Αν και

αυτά δεν αποδώσουν, χορηγείται ινσουλίνη. Ινσουλίνη χορηγείται και

κατά τη διάγνωση, όταν τα παιδιά είναι σε αφυδάτωση.

έκκριση ινσουλίνης και προκαλούν πτώση του σακχάρου στο αίμα,

δίνουν πολλές ελπίδες στους ασθενείς που θέλουν να αποφύγουν τις

ενέσεις ινσουλίνης. Το πρώτο φάρμακο αυτής της κατηγορίας

παρουσιάστηκε στο 43ο Πανευρωπαικό διαβητολογικό συνέδριο στο

Αμστερνταμ και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα στις αρχές Οκτωμβρίου. Τα

πλεονεκτήματά του σύμφωνα με τον καθηγητή Michael Nauck, διευθυντή

του Διαβητολογικού Κέντρου του Μπαντ Λάουτερμπεργκ στην Γερμανία,

είναι ότι δρα ενισχύοντας τον φυσιολογικό μηχανισμό παραγωγής

ινσουλίνης, δεν αυξάνει το βάρος των ασθενών, δεν προκαλεί

υπογλυκαιμικά επεισόδια και ελαττώνει την όρεξη. -Ευγενία

Καλτεζιώτη