Ο ονειρικός κόσμος της Etten

οτι, με έναν τρόπο, ισχύουν όλα! Πάντα κατασκεύαζα εικόνες με τη

φαντασία μου. Oι εικόνες αυτές, οι οποίες μπορεί να φαντάζουν

παράξενες, αρκετές φορές κρύβουν κάτι από πίσω, μια άλλη σκέψη, μια

απορία ή ακόμα και μια ανησυχία. Για παράδειγμα το κομμάτι μου “

Μake up for robots” αναφέρεται στην υπόγεια και μη καθοδήγηση που

δεχόμαστε με διάφορους τρόπους και διάφορα μέσα».

οπτικοποιείς τη μουσική σου;

ψυχαναλυτικά. Οι μεταμορφώσεις είναι ένας τρόπος να απελευθερώνω

τις διαφορετικές πλευρές του χαρακτήρα μου. Από την άλλη πάντα

συνέδεα την μουσική με εικόνες -στο μυαλό μου αυτά τα δύο

συμβαδίζουν. Για να γράψω μουσική φαντάζομαι πρώτα μια κατάσταση

την οποία επενδύω με νότες. Σε αυτόν τον δίσκο («Lappuggla») τα

τραγούδια είναι ιστορίες που διηγείται μια κουκουβάγια -με

συναρπάζει να το φαντασιώνομαι αυτό την ώρα που τα τραγουδάω. Ακόμα

και στις ηχογραφήσεις φροντίζω η ατμόσφαιρα ή ακόμα και τα ρούχα

που φορώ να ταιριάζουν με αυτό που έχω στο μυαλό μου. Περίπου όπως

όταν ένας ηθοποιός φοράει το κοστούμι του για έναν συγκεκριμένο

ρόλο».

πολύ δυνατός τρόπος έκφρασης, ένας τρόπος να εξηγήσεις ποιός είσαι

χωρίς λόγια. Συνδυάζω συχνά vintage κομμάτια με καινούρια και αγαπώ

ιδιαίτερα τις minimal γραμμές που έχουν κάτι edgy (π.χ. ρούχα που

μπορείς να φορέσεις με διάφορους τρόπους και ρούχα με ιδιαίτερα

κοψίματα και φόρμες). Αν έπρεπε να περιγράψω το στυλ μου, θα έλεγα

ότι ειναι λιγάκι σχιζοφρενικό αφού τη μια μέρα μπορεί να φοράω ένα

total black outfit και την επόμενη μέρα ξύλινα clogs, παντελόνι

καμπάνα και κάπα!

αυτοδίδακτη, της Maria Nordström και της ελληνίδας Digitaria γιατί

οι δημιουργίες τους έχουν ακριβώς το ύφος που, όχι απλά μου αρέσει,

νιώθω ότι μου μιλάει κιόλας με ένα τρόπο κάπως παρόμοιο με τον

τρόπο που μπορεί να σου μιλήσει ένα έργο τέχνης. Εκτιμώ φυσικά και

πολλούς άλλους σχεδιαστές και οίκους όπως οι Alexander McQueen,

Maison Martin Margiela, Commes de Garçons, Manish Arora κ.α. Επίσης

παρακολουθώ φανατικά διάφορα blogs όπως το “Facehunter” του Yvan

Rodic, το “Style bubble” της Susie Lau, το “Carolines

Mode-Stockholm street style” κ.α.».

believe- γιατί μπορούσα να είμαι όποια ήθελα σε όποια εποχή ήθελα.

Μου άρεσαν πολύ οι “περιπέτειες”, όπως τις λέγαμε μεταξύ μας, και

πάντα έπαιζα κάποιο χαρακτήρα που μπορούσε να πετάει».

διάβασα ποτέ στα οποία εμφανίζονταν ζώα που μιλούσαν – το έβρισκα

συναρπαστικό».

θα επέλεγες και τι θα ήσουν;

Είναι κάτι που με κανέναν τρόπο δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν

και αυτό με συναρπάζει! Δεν με νοιάζει και πολύ τι θα ήμουν, αρκεί

να μπορούσα να αντιληφθώ που είμαι και πως είναι εκεί που

είμαι»!

ισορροπία και παρατηρώντας τη μπορείς να διδαχτείς πολλά και να

συνειδητοποιήσεις ακόμα περισσότερα για την ίδια σου τη ζωή.

άνθρωπος μπορεί να σου πει με μια φράση τα πάντα. Να σε ξεκλειδώσει

με μια αγκαλιά. Μετά αφήνω τη μουσική να εισβάλει στις σκέψεις μου

και να καθαρίσει το τοπίο. Δύσκολα θα κάνω κάτι άλλο γιατί η επαφή

με τη μουσική είναι για μένα βασική ανάγκη».

ουσιαστικά και σπουδαία πράγματα.

πράγματα μέσα από δύσκολες καταστάσεις. Οταν σου λείπουν πράγματα

και μέσα γίνεσαι πιο εφευρετικός. Στις δυσκολίες αναπτύσσεις έναν

άλλο τρόπο σκέψης, ο οποίος μπορεί να γεννήσει πολύ φωτεινές

δημιουργίες αλλά δυστυχώς και πολλά σκοτεινά δρώμενα. Πιστεύω ότι η

δύναμη της δημιουργίας είναι μεγάλη και αισιοδοξώ ότι τελικά θα

πορευθούμε προς αυτή. Το φώς νικάει το σκοτάδι άλλωστε…».

αυτά;

μου και έτσι βρίσκομαι εύκολα εκεί που θέλω.

είναι η Ελλάδα. Το έχω συνδέσει με αγαπημένους μου ανθρώπους και το

δέσιμο μου με τον τόπο αυτό είναι μεγάλο παρ’ όλο που πρώτη φορά

πήγα εκεί πριν από 4 χρόνια.

συγκεντρώνομαι πολύ εύκολα για να δουλέψω πολύ εντατικά. Είναι μια

πόλη που έχει τα πάντα και δε χάνεις στιγμή την επαφή σου με τη

φύση, ένας πολύ καλός συνδυασμός για μένα.

μυαλό μου όπως είναι, δηλαδή εντελώς διαφορετικά, τα δέχομαι και τα

αγαπώ χωρίς κριτική διάθεση. Άλλωστε τέλειο μέρος δεν

υπάρχει».

γοήτευσε στην Σουηδία;

με κρατάνε εκεί. Εκανα μαθήματα σουηδικών στην Αθήνα και τώρα

σπουδάζω στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. Η Σκανδιναβία με γοήτευε

πάντα, από τη πρώτη φορά που είδα μικρή ένα ντοκιμαντέρ για το

βόρειο σέλας.

έκανε “κλικ”. Η μητέρα μου έχει από τον πατέρα της αγγλικές ρίζες.

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι η οικογένεια του παππού μου είχε κάποια

σχέση με Σκανδιναβία. Ισως να μου μιλούσε ένα μικρό μέρος του dna

μου την πρώτη φορά που ήρθα εδώ…».

σου;

θα ήταν όλος καλυμμένος από δάση. Μέσα σ’ αυτά θα κατοικούσαν

περίεργα πλάσματα, θα φύτρωναν παράξενα φυτά, οι ουρανοί θα είχαν

διάφορα χρώματα και οι πλανήτες -στους οποίους θα μπορούσες να πας

ανεβαίνοντας κάποια σκαλιά-, τα ζώα και τα φυτά θα μιλούσαν και τα

δέντρα θα έπαιζαν με τα κλαδιά τους μουσική. Για τον επόμενο δίσκο

δεν ξέρω»!

δεν έχουμε καν συναίσθηση του τί καθορίζει την αισθητική μας.

Φιλτράρονται κάποια πράγματα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Πιστεύω

ότι σίγουρα έχω επηρεαστεί από τους Cocteau Twins και την Kate

Bush, από τα παραμύθια που έχω διαβάσει, από τον Jan Švankmajer και

τον Τerry Gilliam αλλά και από παλιές ταινίες επιστημονικής

φαντασίας.

behind me but I ‘m not scared»;

αρχάς είναι μια εξ’ ολοκλήρου δική μου δημιουργία (μουσική, στίχοι,

παραγωγή, εκτέλεση, φωνές, programming, ηχογράφηση), κάτι το οποίο

κάνω για πρώτη φορά. Την εποχή που δουλεύαμε με τον Coti το “I know

you ‘re behind me but I’ m not scared”, παρατηρούσα τον τρόπο που

δούλευε, με μάθαινε πολλά πράγματα και με παρότρυνε να δουλέψω και

μόνη μου. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είχα τον Coti για

δάσκαλο. Στο “Lappuggla” (προφέρεται «λαπούγκλα») θέλησα να

πειραματιστώ με όργανα που με ενδιέφερε ο ήχος τους όπως το

σαντούρι, η άρπα και το hang drum. Την ίδια εποχή ο Coti είχε

αρχίσει να φτιάχνει δικά του όργανα και έτσι γεννήθηκε η ιδέα να

φτιάξει για μένα κάτι που να ανήκει στην οικογένεια των zither στην

οποία ανήκουν και τα σαντούρια. Τελικά κατασκεύασε δυο- το

διαπαντός και το διαμέσον, όπως τα ονόμασε ο ίδιος, τα οποία

μάλιστα θα με συνοδεύουν στις μελλοντικές ζωντανές εμφανίσεις

μου».

αξεσουάρ;

υφασμάτων και ειδών ρουχισμού και δημιουργίας καινούριων ρούχων,

αξεσουάρ και αντικειμένων. Αρκετά χρόνια πριν γεννηθεί το En Vit

Ekorre έφτιαχνα ρούχα τα οποία φορούσα κυρίως σε συναυλίες. Κάποια

στιγμή διάβασα για το λεγόμενο fashion polution και αποφάσισα να

ασχοληθώ με το συγκεκριμένο είδος ανακύκλωσης. Ρούχα και αξεσουάρ

έχουν διατεθεί κυρίως στη Στοκχόλμη αλλά και στην Αθήνα ενώ έχω

φτιάξει και κάποια κοστούμια για το θέατρο και για art

performances. Εδώ και λίγο καιρό έχω και μια ιδέα στο μυαλό μου

σχετικά με αυτό το πρότζεκτ και ελπίζω να καταφέρω να ανοίξω έναν

χώρο στο μέλλον».

σχετικά με το “μέλλον”: Οτι όλοι σκεφτόμαστε το μέλλον αλλά αυτό το

συναντάμε πάντα σαν παρόν και τελικά το παρόν δεν το ζούμε… Αυτή

η σκέψη με επηρέασε πολύ αφού ανέκαθεν αγχωνόμουν για το τι θα

συμβεί στο μέλλον και, ενώ έκανα πράγματα τα οποία με οδηγούσαν

στους στόχους μου, έχανα λίγο την επαφή με το τώρα. Πλέον προσπαθώ,

όσο μπορώ, να μην σκέφτομαι το μέλλον, αλλά να είμαι γενικά

αισιόδοξη και ας θέλουν το αντίθετο οι καιροί που ζούμε. Φώτης

Βαλλάτος

που σχεδιάζει η ίδια.