Athens by night
O ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ ΑΡΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ
ΚΟΒΕΙ ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ
«SEX & THE CITY»
ΓΥΝΑΙΚΑ, τεύχος 58, Μάρτιος 2013
Πλησίαζε του Αγίου Βαλεντίνου και ήμουν μόνος. Εκείνο τον καιρό
είχε ανοίξει στη γειτονιά μου ένα καινούργιο γραφείο τελετών κι εγώ
είχα προσέξει την υπάλληλο που εκτελούσε χρέη ρεσεψιονίστ στην
επιχείρηση.
Η Ρόζα ήταν ένας μίσχος των ασφοδελών λειμώνων, μια μούσα
πλουτώνεια, μια Ευρυδίκη στον Αδη. Τα ξανθά μαλλιά της, το χλωμό
δέρμα της, το κόκκινο κραγιόν της έφερναν στον νου μου τη νεκρή
αγαπημένη του Εντγκαρ Αλαν Πόε.
Πλησίαζε του Αγίου Βαλεντίνου και ήμουν συναισθηματικά ασταθής.
Ενα κρύο απόγευμα, καθώς τα τζάκια μαύριζαν την ατμόσφαιρα της
πόλης, έσπρωξα την πόρτα του γραφείου τελετών και μπήκα μέσα.
Η Ρόζα τράβηξε ενοχλημένα το βλέμμα από μια μικρή τηλεόραση –ή
ταν η ώρα του «Σουλεϊμάν», θαρρώ– και κάρφωσε τα μάτια της πάνω
μου. «Εσείς!» φώναξε έπειτα έκθαμβη. «Εσείς!»
Με ήξερε;
Η νεαρή κοπέλα έκανε τον γύρο του γραφείου και ήρθε προς το
μέρος μου με ανοιχτά χέρια. Φορούσε γκρι ταγιέρ και άσπρο καλσόν
που κατέληγε σε χαμηλά μποτάκια Clarks. Στον λαιμό της κρεμόταν
ένας πορφυρός σταυρός Swarovski. Μ’ έβαλε να καθίσω σε μια
πολυθρόνα από φτηνή δερματίνη. Θρονιάστηκε ύστερα απέναντί μου και
με κοίταξε χαρούμενη.
«Σας είδα προχτές στην τηλεόραση!» είπε. «Στην εκπομπή του
Παπαδόπουλου, στην “Υγειά μας”. Χορέψατε εκείνο το ζεμπέκικο του
Ακη Πάνου. Ησασταν έξοχος».
«Με συγχέετε με άλλον», είπα. «Εγώ δεν χορεύω ποτέ».
«Μα τι λέτε, καλέ;» γέλασε η Ρόζα. «Εγώ δεν ξεχνάω πρόσωπα».
Γιατί να της χαλούσα το χατίρι; Και μάλιστα τόσο κοντά στη
γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου;
Η Ρόζα έφερε ένα κονιάκ τριών αστέρων και αρχίσαμε μια κουβέντα
περί έρωτος και άλλων δαιμονίων. Αργότερα την έπεισα να κλείσει το
μαγαζί –εξάλλου είναι οικογενειακή επιχείρηση– και πεταχτήκαμε για
φαγητό στο Παγκράτι, στο Μαύρο Πρόβατο. Ρισκάραμε γιατί δεν είχα
κλείσει τραπέζι, αλλά μας βόλεψαν σε μια γωνιά.
Το Μαύρο Πρόβατο είναι ένα μικρό εστιατόριο επτά τραπεζιών, με
ωραία διακόσμηση που θυμίζει Νέα Υόρκη και με φιλικό προσωπικό. Τα
φαγητά τιμούν τον σεφ και οι τιμές τους είναι τόσο χαμηλές, ώστε σε
κάνουν να αναρωτιέσαι αν διαβάζεις σωστά τον κατάλογο. Εκείνο το
βράδυ έτρωγαν εκεί η Ελλη Στάη, ο Θανάσης Καστανιώτης, ο Λάμπης
Ταγματάρχης, μια παρέα ηθοποιών, μια δράκα αρχιτεκτόνων και ο
αρχιραβίνος της συναγωγής.
Αργότερα πήγα τη Ρόζα για ποτό στο κοντινό Μusique Café, σε ένα
μπαρ-ρεστοράν με υψηλή αισθητική και εξαίσια μουσική. Καθίσαμε στον
πάγκο και, καθώς έσκυψα να τη φιλήσω για πρώτη φορά, χτύπησε το
κινητό της.
«Ο μπαμπάς μου!» αναφώνησε η Ρόζα. Μίλησε για λίγο και ύστερα
μου είπε με άγχος: «Πρέπει να φύγω. Προέκυψε δουλειά».
Αυτά παθαίνει κανείς όταν μπλέκει με γραφεία που
διανυκτερεύουν.
Επέστρεψα μόνος στο σπίτι και έβαλα να ακούσω το «Ρέκβιεμ» του
Μότσαρτ. Πλησίαζε του Αγίου Βαλεντίνου, είπαμε.
Το μαύρο πρόβατο (του Press Café) Αρριανού
31-33, τηλ. 210 7223.469. Τιμή κατ’ άτομο: € 15.
Μusique café and more Αρριανού 37 &
Αρχελάου, τηλ. 210 7238.900. Τιμή κατ’ άτομο: € 25.
