Η ρεσεψιονίστ
Ο ΑΡΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ ΚΟΒΕΙ ΒΟΛΤΕΣ
ΣΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ «SEX & THE
CITY»
ΓΥΝΑΙΚΑ, Τεύχος 68, Ιανουάριος
2014
Τη γνώρισα σ’ ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής στην Καστέλλα του
Πειραιά. Δούλευε εκεί ως ρεσεψιονίστ.
Τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής είναι για μένα τόπος
περισυλλογής. Πηγαίνω εκεί όταν θέλω να στοχαστώ γύρω από την
ανθρώπινη φύση και τη ματαιότητα των πραγμάτων. Εκεί, ανάμεσα στα
βογγητά και στις οιμωγές, αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τα χρυσά
φοιτητικά χρόνια και τον γάμο μου που υπήρξε κι αυτός με τον τρόπο
του ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής – εννοώ ότι δεν κράτησε πάνω από
τρεις ώρες.
Το ξενοδοχείο για το οποίο μιλάω ήταν χτισμένο
σε λόφο κι αυτό του χάριζε μια εξαίσια θέα της θάλασσας. Μου άρεσε
να κάθομαι στο μπαλκόνι του και να ατενίζω το πέλαγος, ενώ γύρω μου
–στα άλλα δωμάτια- φουρτούνιαζαν τα ανθρώπινα πάθη. Κάπνιζα κι ένα
τσιγάρο για να πνίξω τη μοναξιά μου.
Η Βέρα είχε αναλάβει πρόσφατα χρέη ρεσεψιονίστ
στο ξενοδοχείο εκείνο. Εσθονή στην καταγωγή, είχε βρεθεί στη χώρα
μας ένεκα κάποιου έρωτα που ναυάγησε αύτανδρος στις ξέρες του
Πειραιά. Της άρεσε όμως η Ελλάδα κι έτσι έμεινε. Κάπου έπρεπε να
δουλέψει.
Ηταν ψηλή κοπέλα, με πλατινένια μαλλιά που
τύλιγε στο κεφάλι της σαν κορόνα. Φορούσε τζιν παντελόνι και μαύρο
πουλόβερ που τόνιζε τον μακρύ λαιμό της. Τα μάτια της είχαν εκείνο
το βαθύ πράσινο χρώμα που έχουν τα νορβηγικά φιορδ. Αρχισα να
επισκέπτομαι συχνότερα το ξενοδοχείο.
Κάποτε αποφάσισε να με ρωτήσει γιατί
εμφανιζόμουν πάντα μόνος.
«Σας αρέσει να ακούτε τους άλλους να κάνουν σεξ;
Αυτή είναι η διαστροφή σας;»
Είχαμε αποκτήσει μια κάποια οικειότητα μεταξύ
μας.
«Βέρα, να σου πω την αλήθεια, παλιότερα ερχόμουν
εδώ για να ακούω τον εαυτό μου. Τώρα έρχομαι για να ακούω εσένα. Η
φωνή σου έχει τη διαύγεια των χιονισμένων βουνοκορφών της πατρίδας
σου. Η χροιά της έχει τη νοσταλγία του Βίλνιους…».
«Συγγνώμη, το Βίλνιους είναι στη Λιθουανία»,
είπε.
«Εννοούσα το Ταλίν», διόρθωσα χολωμένος που μου
είχαν διακόψει τον ποιητικό οίστρο.
«Αφού θέλετε να με ακούτε, γιατί δεν μου ζητάτε
να βγούμε έξω για φαγητό;».
Α, όχι, όχι, δεν γίνεται να μου χαλάτε το
κυνήγι, δεσποινίς! Εδώ είναι Ελλάς! Οι άντρες είναι τροφοσυλλέκτες
περιωπής. Παρ’ όλα αυτά, δεν επέμεινα. Ρώτησα πότε είναι το επόμενο
ρεπό της και δώσαμε ραντεβού στο μετρό του Μεταξουργείου.
Πήγαμε στο Safka – που σημαίνει Φαγητό στα
φινλανδικά. Ηθελα να της προσφέρω μια γεύση από σκανδιναβική
κουζίνα, για να θυμηθεί κάπως τα μέρη της.
Δοκιμάσαμε σαλάτα με τάρανδο, ρέγκα με καπνιστή
μαγιονέζα και ελάφι με δύο είδη πουρέ. Τα φαγητά ήταν εξαιρετικά,
όμως η ποσότητα στο πιάτο θύμιζε κύβο Κνορ σερβιρισμένο σε δίσκο
ζαχαροπλάστη. Αυτά έχει η γκουρμέ κουζίνα. Πρέπει να ψάχνεις
κατόπιν για σουβλατζίδικο.
Η Βέρα ωστόσο ήταν ενθουσιασμένη, κι αυτό
μετράει. Ηπιαμε ένα Μαγικό Βουνό (50 ευρώ η φιάλη) και σχεδιάσαμε
ένα ταξίδι στην Εσθονία.
Η νύχτα μάς βρήκε αγκαλιά στον Πρίαμο του
Παγκρατίου, ξενοδοχείο ημιδιαμονής λαμπρό.
Η κοπέλα στη ρεσεψιόν ήταν απ’ το Βουκουρέστι.
Εχουμε κανένα ρουμάνικο εστιατόριο στην Αθήνα;
Safka: Μ. Αλεξάνδρου 80-82 και Πηλέως, Κεραμεικός, τηλ. 210
5243.340. Τιμή κατ’ άτομο: € 30. Hotel Priamos: Φωκιανού 26, Αθήνα,
τηλ. 210 7295930,
