Athens by night
Ο ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ ΑΡΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ
ΚΟΒΕΙ ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ «SEX &
THE CITY»
ΓΥΝΑΙΚΑ, τεύχος 57, Φεβρουάριος
2013
Διάβαζα το «1Q84» του Χαρούκι Μουρακάμι και ήμουν ολοκληρωτικά
χαμένος στον κόσμο των ηρώων του, στον κόσμο εκείνο με τα δυο
φεγγάρια. Μα δεν το χάρηκα για πολύ. Μετακόμιση έγινε στο διπλανό
διαμέρισμα και άλλαξε η ζωή μου άρδην. Τις επόμενες μέρες, από
νωρίς το μεσημέρι, κάποιος άρχιζε να βαράει ένα πιάνο, τύμπανα
παίζανε στους ρυθμούς της ζούγκλας, άνθρωποι μπαινοβγαίνανε και
τραγουδούσανε άριες από όπερες κάθε λογής.
Ο ήσυχος κόσμος μου είχε γεμίσει ξαφνικά φωνές και
κλαμπατσίμπαλα. Σκέφτηκα να φωνάξω την αστυνομία, αλλά ποτέ δεν τα
πήγαινα καλά με τα όργανα της τάξεως. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να βάλω
για αντίπραξη το ραδιόφωνο να παίζει δυνατά, αλλά γρήγορα μ’ έπιασε
πονοκέφαλος. Σκέφτηκα, τέλος, να διαμαρτυρηθώ αυτοπροσώπως.
Ενα μεσημέρι χτύπησα επιτέλους το κουδούνι του διπλανού
διαμερίσματος και στάθηκα συνοφρυωμένος. Εκείνη την ώρα ακουγόταν
από μέσα το σόλο του Φίγκαρο και εγώ ένιωσα κάπως σαν τον
Σκαρίμπα.
Πέρασαν δυο λεπτά και η πόρτα άνοιξε. Βρέθηκα τότε μπροστά σε
μια κοπέλα που θα έκανε τον Τομ Ρόμπινς να ξεμείνει από θαυμαστικά.
Είδα μια ψηλή τριαντάρα με ξανθά μαλλιά, τα οποία ήταν δεμένα σε
λεπτές κοτσίδες και τυλιγμένα σαν φίδια γύρω από το κεφάλι της.
Φορούσε έναν λευκό χιτώνα και μου φάνηκε σαν ιέρεια από παράσταση
του Σικελιανού στους Δελφούς.
Με κοίταξε ερωτηματικά με τα μεγάλα καστανά της μάτια. «Ε, χμ,
είστε η καινούργια γειτόνισσα;» ψέλλισα.
«Κι εσείς; Θέλετε να σπουδάσετε μουσική;» ρώτησε η οπτασία.
«Μαζί σας θα σπούδαζα και την κόλαση!» χλιμίντρισα.
Γέλασε βροντερά, σαν την Αΐντα. «Περάστε μέσα», είπε. «Να ακούσω
τη φωνή σας».
Ετσι μπήκα στον κόσμο της, στον 2Q12, και παραδόθηκα στην όπερα
και στην καντσονέτα.
«Οι φίλοι μου με λένε Τόσκα», μου εκμυστηρεύτηκε η οπτασία το
ίδιο βράδυ στην Trapezaria, σε ένα λιλιπούτειο εστιατόριο στις
παρυφές του Μακρυγιάννη, όπου το φαγητό είναι μια απόλαυση
εξαιρετική για τον ουρανίσκο και οι τιμές δεν τρομάζουν το
μισοάδειο πορτοφόλι.
Από την πλευρά μου, της εξομολογήθηκα ότι πάντα ήθελα να γίνω
τενόρος (ψέμα), ότι ένιωθα γεννημένος για τον ρόλο του Ονιέγκιν
(αλήθεια), ότι ποτέ δεν είχα ακούσει πιο ωραία φωνή από τη δική της
(ψέμα) και ότι πίστευα ακράδαντα πως θα γινόταν η καινούργια Μαρία
Κάλλας (κολακεία φριχτή).
Η Τόσκα έγειρε τελικά στην αγκαλιά μου και υποσχέθηκε ότι θα
περνούσαμε τα Χριστούγεννα μαζί. «Θέλω να στολίσω το δέντρο σου»,
είπε με φωνή δύο οκτάβες πιο πάνω – από τη συγκίνηση. Αχ, αυτό το
πνεύμα των Χριστουγέννων…
Γυρίσαμε μετά στο σπίτι ερωτευμένοι και σηκώσαμε τη γειτονιά στο
πόδι όταν βάλαμε να ακούσουμε «Ταγχώυζερ» στη διαπασών.
Για ρεβεγιόν έκλεισα τραπέζι στο εστιατόριο Hytra της Στέγης
Γραμμάτων και Τεχνών. Το μενού θα περιλάμβανε καραμελωμένη
σοπράνο.
Trapezaria
Θεοδώρου Νέγρη 1, τηλ. 210 9213.500. Τιμή κατ’ άτομο: €
28.
Hytra
Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, λεωφ. Συγγρού 107-109, τηλ. 211
7071.118. Τιμή κατ’ άτομο: € 60.
