Η theatrically correct
Βίκυ Βολιώτη
Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΤΗΣ
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΗΝ «ΑΓΙΑ ΙΩΑΝΝΑ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΙΩΝ», ΤΟ ΟΜΑΔΙΚΟ
ΠΝΕΥΜΑ, ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ, ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ΓΥΝΑΙΚΑ, τεύχος 55, Δεκέμβριος
2012
Φωτογραφίες Πάνος Δάβιος
Styling Aντα Μισθού
Μακιγιάζ-μαλλιά: Μάνος Βυνιχάκης (D tales)
Η παρουσία της ήταν ανέκαθεν μετρημένη: λίγες συνεντεύξεις και
πολλή δουλειά, με συνέπεια στις επιλογές και χαμηλούς τόνους.
Κοιτάζοντας το βιογραφικό της ανακάλυψα ότι η Βίκυ Βολιώτη δεν
έμεινε ούτε μία χρονιά εκτός θεατρικής σκηνής από το 1991 που
αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ
παράλληλα δούλευε επιλεκτικά στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.
Εκτός αυτού, το καλοκαίρι που μας πέρασε ανέλαβε για δεύτερη φορά
τη θέση της βοηθού σκηνοθέτη στην παράσταση «Νεφέλες» του
Αριστοφάνη – την πρώτη φορά υπήρξε βοηθός του σκηνοθέτη Ματίας
Λάνχοφ στον «Φιλοκτήτη» του Χάινερ Μίλερ, καθώς τα γερμανικά είναι
η μητρική της γλώσσα.
Συναντηθήκαμε με αφορμή την «Αγία Ιωάννα των σφαγείων» του
Μπέρτολντ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Το έργο έχει
παιχτεί ελάχιστα στην Ελλάδα και ο ρόλος της, η νεαρή Ιωάννα, είναι
ένα πρόσωπο τραγικό: μια χριστιανικά αθώα κοπέλα που σιγά σιγά
(ανα)γνωρίζει τη σκληρότητα και την αδικία της σύγχρονης ζωής.
«Διδακτικό;», αναρωτήθηκα. «Οχι, βαθιά πολιτικό και επίκαιρο», μου
απάντησε και κατάλαβα ότι οι προβληματισμοί τού Μπρεχτ πάνω στους
εξοντωτικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής κοινωνίας τη βρίσκουν
απόλυτα σύμφωνη. «Είναι φορές που όσα λέγονται στη σκηνή θυμίζουν
σημερινά πρωτοσέλιδα εφημερίδων, μολονότι το έργο γράφτηκε στις
αρχές του 20ού αιώνα και σχολίαζε τις εξοντωτικές συνθήκες εργασίας
στα σφαγεία του Σικάγο», μου είπε. Αρχίζοντας τη συνέντευξη, μια
τηλεόραση στο βάθος της αίθουσας παρουσίαζε δελτίο ειδήσεων. Κάναμε
μια διακοπή για να ακούσουμε τους κεντρικούς τίτλους…
θέατρο. Το σχολείο μου είχε μια πολύ δραστήρια θεατρική ομάδα, η
οποία ανέβαζε μια παράσταση κάθε χρόνο, κι εγώ ήθελα σαν τρελή να
συμμετέχω. Ετσι κι έγινε. Στη συνέχεια έδωσα εξετάσεις και πέρασα
στη σχολή του Εθνικού. Η φάση των σπουδών ήταν μια ευτυχισμένη
περίοδος, από την οποία έχω κρατήσει αγαπημένους φίλους. Από τότε
έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια. Κάποια πράγματα έγιναν όπως τα είχα
ονειρευτεί, άλλα πάλι όχι. Υπήρξαν κακές στιγμές -ατυχείς
συνεργασίες, δύσκολοι ρόλοι- αλλά και πολλές χαρές. Η αβεβαιότητα,
το μεγάλο μειονέκτημα της δουλειάς του ηθοποιού, είναι ταυτόχρονα
το πιο προκλητικό της στοιχείο: παραμένει διαρκώς ανοιχτή και
πάντοτε ικανή να σε εκπλήξει».
συνεργασία με τους ανθρώπους. Η αναγκαστική συνύπαρξη ακόμη και με
συνεργάτες που δεν θα έκανες ποτέ φίλους διευρύνει τους ορίζοντες
και σε κάνει να επαναπροσδιορίζεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Εμένα
με βοήθησε να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πράγματα.
Μικρή ήμουν εξαιρετικά απόλυτη και δεν μετακινιόμουν εύκολα από τις
ιδέες μου. Χάρη στη δουλειά μου έχω γίνει πολύ πιο ευέλικτη. Νιώθω
ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο, ότι μπορώ να ανακαλύπτω διαρκώς τον
κόσμο από την αρχή».
δυνατοί πάνω στη σκηνή, αλλά νομίζω ότι ούτως ή άλλως η έκθεση επί
σκηνής έχει κάτι πολύ τρομακτικό για τους περισσότερους από εμάς.
Υπάρχουν βέβαια ηθοποιοί που δεν αισθάνονται καμιά αγωνία, ίσα ίσα
ανυπομονούν να ανοίξει η αυλαία, και τους θαυμάζω τρελά. Εγώ δεν
είμαι από αυτούς. Εκείνο που με γοητεύει στο θέατρο είναι η κρυφή
επικοινωνία που έχεις με τους συναδέλφους σου την ώρα της
παράστασης, και φυσικά αυτό που συμβαίνει με τους θεατές. Είναι μια
έντονη ανταλλαγή ενέργειας, κάτι που ακούγεται μεταφυσικό αλλά
συμβαίνει πραγματικά. Αλλες φορές περισσότερο, άλλες λιγότερο…
Κάποτε καθόλου, και τότε ξέρεις ότι έχεις μπροστά σου μια δύσκολη
βραδιά».
επειδή λατρεύω το θέατρο και θέλω να δουλεύω εκεί, όποιο κι αν
είναι το πόστο μου. Ο βοηθός σκηνοθέτη κάνει ακριβώς αυτό που λέει
ο τίτλος του: στηρίζει τον σκηνοθέτη μεταφέροντας τις επιθυμίες του
στην παραγωγή. Είναι μια θέση εκτελεστική αλλά πολύ ενδιαφέρουσα,
ειδικά για έναν ηθοποιό. Νομίζω ότι αποτελεί μια σπουδή επάνω στο
επάγγελμά μας. Οι ηθοποιοί βρισκόμαστε σε κατάσταση δημιουργικού
χάους όταν κάνουμε πρόβα και γι’ αυτό συχνά προκαλείται ένταση στην
επικοινωνία με τον σκηνοθέτη. Παρατηρώντας όλα αυτά με ηρεμία,
καταλαβαίνεις με ποιον τρόπο η σχέση σκηνοθέτη – ηθοποιού μπορεί να
γίνει εύκολη και δημιουργική ή πολύπλοκη και δύσκολη. Επίσης έχει
ενδιαφέρον να βλέπεις πώς διαφορετικοί ηθοποιοί προσεγγίζουν έναν
ρόλο, ποιους δρόμους δηλαδή ακολουθούν μέχρι να τον
κατακτήσουν».
να είναι κανείς συνεπής, αυστηρός με τον εαυτό του και
συγκροτημένος. Ειδικά όμως στη δική μας δουλειά, η πειθαρχία και ο
αυθορμητισμός πρέπει να μοιράζονται σε ίσες δόσεις. Να μπορείς
δηλαδή να κλείσεις τον διακόπτη και να αφεθείς σε έναν τρόπο σκέψης
πιο ελεύθερο, γιατί η υπερβολική πειθαρχία ευνουχίζει τη
δημιουργικότητα. Και το αντίστροφο. Στο θέατρο χρειάζονται και τα
δύο: κάποια στιγμή το παιχνίδι, η τρέλα, ο παρορμητισμός της
υποκριτικής πρέπει να πειθαρχήσουν σε ένα σύστημα που θα γίνει
παράσταση. Διαφορετικά η ομάδα δεν θα δουλέψει ποτέ». -Μάρω
Βασιλειάδου
σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, με πρωταγωνιστές τη Βίκυ Βολιώτη
και τον Αιμίλιο Χειλάκη, ανεβαίνει στο θέατρο Ακροπόλ από τις
05/12.
