Περσείδες: Ενας διάττοντας αστέρας φλέγεται καθώς εισέρχεται στην ατμόσφαιρα!

ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ: Κάθε χρόνο τον Αύγουστο, η Γη περνά από ένα σύννεφο της τροχιάς του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ που αποτελείται από πάγο και σκόνη. Αυτά τα σωματίδια που συνήθως έχουν μέγεθος ίσο με τον κόκκο ενός ρυζιού και βάρος μικρότερο από ένα γραμμάριο, “καίγονται” στην ατμόσφαιρα της Γης και δημιουργούν τις Περσείδες, ένα από τα ομορφότερα φαινόμενα διαττόντων αστέρων. Η νύχτα της 12ης Αυγούστου του 2016 επιφύλασσε τη μεγαλύτερη βροχή αστεριών της 10ετίας, με ρυθμό περίπου 150-200 πεφταστέρια την ώρα.

Στην κορυφή του Παναχαϊκού Oρους, με φόντο το μεγαλύτερο Αιολικό Πάρκο της Ελλάδας ο αστροφωτογράφος Βασίλης Κοντογιάννης είχε την ευκαιρία να φωτογραφίσει μία από τις πιο εντυπωσιακές και σπάνιες Περσείδες της βραδιάς. Μπαίνοντας στην ατμόσφαιρα της γης με ταχύτητα 216.000km/h δημιουργήθηκε μία “βολίδα” (Fireball) πιο φωτεινή από ένα τυπικό πεφταστέρι που αφήνει μία απλή και γρήγορη λάμψη. Η βολίδα αυτή άφησε πίσω μια χαρακτηριστική “ουρά καπνού”, που φαίνεται σαν ένα μικρό, θολό, πορτοκαλί σύννεφο και συμβαίνει όταν ο ιονισμένος αέρας κατά μήκος της τροχιάς του μετεώρου παραμένει φωτεινός για δευτερόλεπτα ή και λεπτά αφού σβήσει το ίδιο το μετέωρο.

Πηγή: Με το βλέμμα στον ουρανό την Κυριακή για τις Περσείδες (Η Καθημερινή/11-08-2018)

Τεχνική Ανάλυση (Η ταυτότητα της λήψης): 

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι αποτέλεσμα προγραμματισμού αλλά και τύχης. Eχοντας ένα σκοτεινό ουρανό (Bortle 4) και μεγάλο υψόμετρο άνω των 1500m οι συνθήκες ήταν ιδανικές για αστροφωτογράφιση. Με την κάμερα στραμμένη Βόρεια / Βορειοανατολικά προς τον αστερισμό του Περσέα και με εύρος φακού 15mm σε APS-C σώμα, ο αστροφωτογράφος στόχευσε με πολλαπλές λήψεις να πιάσει όσες περισσότερες Περσείδες μπορούσε. Μία από αυτές έδωσε το εντυπωσιακό αποτέλεσμα που βλέπουμε και είναι μία από τις αγαπημένες νυχτερινές λήψεις του Βασίλη Κοντογιάννη.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά:

Φακός: EF-S 15-85mm f/3.5-5.6 IS USM στα 15mm
Κάμερα: Canon EOS 70D
Στήριξη/Βάση: Τρίποδο Benro MeFoto RoadTrip  
Συνολικός Χρόνος Εκθεσης: 20 sec | ISO 6400
Λογισμικό Επεξεργασίας: Photoshop
Προγραμματισμός Λήψης: Photo Pills for iOS

Ενα ιδιαίτερο στοιχείο για το φαινόμενο των Περσείδων

Το 1862, δύο Αμερικανοί αστρονόμοι, ο Λιούις Σουίφτ και ο Οράτιος Παρνέλ Τατλ παρατήρησαν πρώτοι, και ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, έναν ιδιαίτερα εντυπωσιακό κομήτη που πήρε τα ονόματά τους. Ο Κομήτης Σουίφτ-Τατλ, λοιπόν, θεωρείται ο «πατέρας» των Περσείδων: τα πολυάριθμα «άστρα» που βλέπουμε αργά τις νύχτες του Αυγούστου να «πέφτουν» δεν είναι παρά σκόνη από σωματίδια που αφήνει η τροχιά αυτού του κομήτη, ο οποίος χρειάζεται 133 χρόνια για να διαγράψει πλήρη τροχιά γύρω από τον Ηλιο. Η τελευταία φορά που ήταν ορατός από τη Γη ήταν το 1992 και η επόμενη αναμένεται να είναι το 2126. Παρ’ όλα αυτά, τα «σκουπίδια» που αφήνει το πέρασμά του, επηρεάζουν τη Γη κάθε Αύγουστο. Θεωρείται ως «το πλέον επικίνδυνο ουράνιο αντικείμενο» αν και έχει υπολογιστεί ότι η πορεία του είναι ασφαλής όσον αφορά τη Γη, τουλάχιστον για τα επόμενα χιλιάδες χρόνια.

Μύθοι γύρω από τον αστερισμό του Περσέα

Ο Περσέας (Perseus) είναι αστερισμός μεσαίου μεγέθους τα άστρα του οποίου σχηματίζουν τη φιγούρα ενός ανθρώπου που κρατάει ξίφος. Ο αστερισμός περιλαμβάνει ακόμα το αστέρι Αλγκόλ, το οποίο πολλοί νομίζουν ότι φέρνει γρουσουζιά ή και τρόμο επειδή η φωτεινότητά του μεταβάλλεται κάθε τόσο με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Για την ακρίβεια, ο Αλγκόλ (β Περσέως) είναι ο δεύτερος πιο φωτεινός αστέρας του αστερισμού, είναι όμως ο πιο γνωστός απ’ όλους. Η ονομασία του προέρχεται από την αραβική λέξη «δαίμονας» και συνήθως σηματοδοτεί την κεφαλή της Μέδουσας.

Ο Περσέας είναι ορατός κυρίως από τα τέλη Σεπτεμβρίου και έως τον Δεκέμβριο από το βόρειο ημισφαίριο.

Ο Περσέας ήταν γιος του Δία και της πριγκίπισσας Δανάης. Είναι διάσημος στην αρχαία ελληνική μυθολογία για τις πολλές ηρωικές του πράξεις. Νίκησε τη Μέδουσα και έσωσε την πριγκίπισσα Ανδρομέδα από το τρομερό θαλασσινό τέρας, το Κήτος. Ο Περσέας βρίσκεται στον ουρανό πλάι στην αγαπημένη του, την Ανδρομέδα, την οποία αργότερα παντρεύτηκε, και κοντά σε μερικές άλλες φιγούρες που σχετίζονται με την ιστορία της ζωής του, όπως την Κασσιόπη και τον Κηφέα.

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας

Ο 19^ος αιώνας ήταν, κατά κάποιο τρόπο, αιώνας των κομητών. Το 1858 ο Αμερικανός αστρονόμος Τζορτζ Μποντ στεκόταν στην ταράτσα του νέου αστεροσκοπείου του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και παρατηρούσε την πορεία ενός κομήτη που πρώτος είχε παρατηρήσει, εκείνη τη χρονιά, ο Ιταλός αστρονόμος Τζοβάνι Μπατίστα Ντονάτι.

Ηταν ο πιο λαμπερός κομήτης του 19^ου αιώνα μετά από τον Μεγάλο Κομήτη που είχε παρατηρηθεί στα 1811. Στα 1861, ένας ερασιτέχνης αστρονόμος από την Αυστραλία παρατήρησε έναν πολύ λαμπερό κομήτη, τόσο λαμπερό που η φωτεινότητα του πυρήνα του ισοδυναμούσε με αστέρα πρώτου μεγέθους, ενώ η ουρά του κάλυπτε πάνω από τα δύο τρίτα του ουρανού. Το φαινόμενο έγινε είδηση στις λονδρέζικες εφημερίδες, με εικονογραφήσεις και λεπτομερή ρεπορτάζ.