Με τη δημιουργία του δίσκου της «The Art of Loving» ήθελε «να αγγίξει πραγματικά τους ανθρώπους», όπως είχε πει η Ολίβια Ντιν σε συνέντευξή της στους New York Times τον περασμένο Οκτώβριο. Τέσσερις μήνες μετά την κυκλοφορία της δεύτερης δισκογραφικής δουλειάς της, η παραπάνω φράση της 26χρονη Βρετανής τραγουδίστριας φαίνεται να λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Πριν από λίγες ώρες η Ολίβια Ντιν έφυγε από τα 68α Grammys με το βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη, που λειτουργεί σαν ένα άτυπο νεύμα της μουσικής βιομηχανίας προς τη μουσικό, για όσα πιστεύει πως μπορεί να καταφέρει από εδώ και πέρα.
Αν και ήδη πετυχαίνει κάμποσα και χτίζει ταχύτατα το όνομά της, χωρίς να χρειάζεται τυμπανοκρουσίες. Ποια είναι λοιπόν η 26χρονη που με όπλο της τη βελούδινη ποπ με r’n’b και neo-soul απολήξεις «μοιράζεται» το ίδιο Grammy με την Τσάπελ Ρόουν (περυσινή νικήτρια) και την Μπίλι Αϊλις, αλλά και τις «συντοπίτισσές» της Ντούα Λίπα, Αντέλ και Εϊμι Γουάινχαουζ που έχουν αποσπάσει στο παρελθόν το εν λόγω «χρυσό γραμμόφωνο»;
Μια κόρη μεταναστών από το Λονδίνο
Η Ολίβια Ντιν γεννήθηκε στο Χάιαμς Παρκ, του βορειοανατολικού Λονδίνου, το 1999, όπου ζει μέχρι και σήμερα, από Αγγλο πατέρα και μητέρα με καταγωγή από την Τζαμάικα και τη Γουιάνα. Τον τίτλο της μετανάστριας τον κουβαλά με μεγάλη περηφάνεια, όπως φάνηκε και από την ευχαριστήρια ομιλία της στη σκηνή των Grammys: «Βρίσκομαι εδώ ως εγγονή μιας μετανάστριας. Είμαι προϊόν της γενναιότητας και πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν να τιμηθούν», δήλωσε. Εβαλε έτσι και αυτή το κοινωνικοπολιτικό της λιθαράκι σε μια βραδιά που οι καλλιτέχνες δεν φοβήθηκαν να τοποθετηθούν ανοιχτά κατά της ICE και ο Bad Bunny πήρε το μεγάλο βραβείο του Καλύτερου Αλμπουμ της Χρονιάς, με το «Debí Tirar Más Fotos», το πρώτο αμιγώς ισπανόφωνο άλμπουμ που κερδίζει στην κατηγορία.
Η μουσική ήταν εξαρχής «εκεί» για την Ολίβια Ντιν, αρχής γενομένης από το μεσαίο της όνομα –Λόριν– που οι γονείς της τής έδωσαν από τη Λόριν Χιλ, πριν την εισαγάγουν στο μουσικό σύμπαν του Αλ Γκριν και της Αντζι Στόουν. Η μικρή Ολίβια άρχισε να τραγουδάει σε σχολικές εκδηλώσεις, και στα 16 της άρχισε να γράφει και τα πρώτα δικά της τραγούδια. Θα περίμενε λίγα χρόνια μέχρι να παρουσιάσει το ολοκληρωμένο ντεμπούτο άλμπουμ της, «Messy», που ήρθε το 2023, έπειτα από μερικά EP.
Βρίσκοντας από τότε την κατεύθυνση του ήχου της, που ανέπτυξε με μεγαλύτερη φινέτσα στο περυσινό «The Art of Loving», η Ολίβια Ντιν όχι μόνο μπήκε με το ντεμπούτο της στα βρετανικά τσαρτ, αλλά και βρέθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο Mercury του 2023. Οσο πάντως ο δεύτερος δίσκος της βρισκόταν προ των πυλών, η τραγουδίστρια είχε κάποιες ωραίες εμπειρίες να προσθέσει στο portfolio της και στις συζητήσεις με τους φίλους της, μια και βρέθηκε να ανοίγει τις περιοδείες του Σαμ Φέντερ και της Σαμπρίνα Κάρπεντερ.
Το «The Art of Loving» που ήρθε τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε τον δρόμο του στρωμένο με ροδοπέταλα. Το άλμπουμ έφτασε κατευθείαν στην πρώτη θέση του βρετανικού τσαρτ, βρέθηκε σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς, ενώ κομμάτια όπως το «Man I Need» γνωρίζουν διεθνή επιτυχία.
Η διακριτική ποπ γοητεία της Ολίβια Ντιν
Μπορεί κανείς να συγκρίνει τον ήχο της Ολίβια Ντιν με αυτόν που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια από άλλες μουσικούς από το «Νησί», όπως η Τζόρτζα Σμιθ, ακόμα και η Νιλούφερ Γιάνια (όταν η Ντιν αποφασίζει να αφήσει τη soul και την r’n’b σε δεύτερο πλάνο και να φέρει την ποπ φόρμα στο προσκήνιο), αλλά και με το είδωλό της, Λεόνα Λούις, αν γυρίσουμε λίγο τον χρόνο πίσω. Το μεγάλο ατού της μουσικής της βέβαια είναι πως τα τραγούδια του «The Art of Loving» έχουν μια λεπτοδουλεμένη χάρη που τα καθιστούν εξίσου ταιριαστά το 2005 και ενδεχομένως… και το 2030. Φυσικά, η αιώνια θεματολογία του έρωτα που διαπερνά το άλμπουμ είναι μια ακόμα σταθερά που μπορεί να κάνει τα τραγούδια αυτά μονίμως επίκαιρα όσο οι καιροί αλλάζουν.
Στην κατηγορία του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη, η Ολίβια Ντιν είχε ισχυρό ανταγωνισμό. Στη λίστα των υποψηφίων βρίσκουμε ονόματα όπως η Αντισον Ρε, από τα πολυσυζητημένα ονόματα της αμερικανικής ποπ στα άνευ αιχμών πρότυπα της Τέιλορ Σουίφτ, αλλά και ο ραδιοφωνικός Αλεξ Γουόρεν, από τους πλέον εμπορικούς καλλιτέχνες τη χρονιά που πέρασε. Και φυσικά τη Βρετανίδα Λόλα Γιανγκ, η οποία ειδικά με το «Messy» (συμπτωματικά ομώνυμο με το ντεμπούτο της Ντιν) έφτασε στα αυτιά κάθε μυημένου και μη ακροατή, που σίγουρα κάποια στιγμή άκουσε τη μεγάλη επιτυχία της σε κάποιο ραδιόφωνο (και που στο μεταξύ έβγαλε και τον δίσκο «I’m Only F**king Myself»).
Και όμως, η Ολίβια Ντιν, με τη διακριτική γοητεία της, κατάφερε να αφήσει πίσω της σε αυτά τα βραβεία την τόσο-όσο αλήτικη αύρα της Λόλα Γιανγκ. Το ερώτημα είναι αν θα το επαναλάβει και στα Brit Awards στο τέλος του μήνα, στα οποία οι δύο τους έχουν από 5 υποψηφιότητες, περισσότερες από κάθε άλλο καλλιτέχνη φέτος. Ποια ποπ γοητεία θα επικρατήσει αυτή τη φορά;
