Μου αρέσουν οι ωρολογοποιίες που συνδέουν τις δημιουργίες τους με κάτι συγκεκριμένο -ειδικά όταν αυτό δεν είναι μόνο κάποιο κόλπο μάρκετινγκ, αλλά έχει και πρακτική αξία. Χωρίς να αγνοώ την ανάγκη της αγοράς για ευρεία γκάμα ρολογιών που καλύπτουν πολλές κατηγορίες και, προφανώς, την ανάγκη των Οίκων να πουλήσουν, άρα να κυκλοφορήσουν μοντέλα για όσο περισσότερες κατηγορίες μπορούν, κάπως με κουράζει το ότι όλοι τα κάνουν όλα. Ο κόσμος της ωρολογοποιίας πια έχει πολύ μεγάλη προσφορά, οπότε θεωρώ ότι λίγη παραπάνω εξειδίκευση δεν βλάπτει. Ειδικά όταν συνδέεται με την ιστορία ενός brand. Πάρτε για παράδειγμα την TAG Heuer και τη σχέση της με το μηχανοκίνητο αθλητισμό ή τη Longines και τα ιστορικά, αεροπορικά μοντέλα της.
Τι γίνεται, λοιπόν, όταν μια ωρολογοποιία δεν έχει μεγάλη ιστορία; Η Montblanc είναι το καλύτερο παράδειγμα του πώς μπορεί να δημιουργηθεί μια σπουδαία κληρονομιά μέσα σε ελάχιστα χρόνια. Μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή της αγοράς για την οποία φημίζεται περισσότερο (μιλάμε, προφανώς, για τις πένες –υπάρχουν συλλέκτες που αγοράζουν δημιουργίες της Montblanc που κοστίζουν πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ), αλλά στα ρολόγια μπήκε μόλις τα τελευταία 30 χρόνια. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι σοβαρή ωρολογοποιία άρχισε να γίνεται το 2006, όταν αγόρασε την ιστορική Minerva (που είχε ιδρυθεί το 1858). Τότε ήταν που από ένα γερμανικό brand αξεσουάρ γραφής και δερμάτινων ειδών, μετατράπηκε σε Οίκο Haute Horlogerie.
Με τη λάμψη, προφανώς, της παράδοσης που της έδωσε η σκυτάλη της Minerva, η Montblanc έψαξε να βρει και το δικό της ζωτικό χώρο στην αγορά, αντί να προσπαθήσει να κάνει τα πάντα. Και γι’ αυτό εμπνεύστηκε από το ίδιο της το όνομα: Δημιούργησε σπορ ρολόγια “περιπέτειας” στη φύση, ιδανικά για το βουνό ή τα πολύ κρύα κλίματα, με τα δικά τους, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Θυμηθείτε το πρόσφατό μας άρθρο για το 1858 Geosphere 0 Oxygen Mount Vinson. Πρόκειται για ένα μοντέλο που είναι αφιερωμένο στον Reinhold Messner, τον θρυλικό ορειβάτη που κατέκτησε και τις 7 ψηλότερες κορυφές σε κάθε μία από τις 7 ηπείρους της Γης. Το Mount Vinson στην Ανταρκτική ήταν το τελευταίο βουνό στο επίτευγμα που έμεινε στην ιστορία ως «Η Λίστα του Messner».
Ή δείτε το Iced Sea Automatic Date 0 Oxygen. Και αυτό με την τεχνολογία Zero Oxygen που αποτρέπει τη θόλωση και τη διάβρωση, εξασφαλίζοντας απόλυτη αξιοπιστία ακόμη και στις πιο ακραίες συνθήκες. Αλλά και με ιδιαίτερη αισθητική στο καντράν, που θυμίζει την παγωμένη μορφή μιας αλπικής λίμνης. Και τα δύο ρολόγια έχουν υιοθετήσει την αρχαία τεχνική gratté-boisé, που επιτρέπει αυτό το παιχνίδι με το φως και τις αναφορές στα παγετώδη μοτίβα -και που, την ίδια ώρα, μας υπενθυμίζει την κληρονομιά που φέρνει μαζί της το τεράστιο savoir-faire ενός manufacture του επιπέδου της Minerva.
Είχα πρόσφατα την ευκαιρία να βρεθώ σε μια παρουσίαση της Montblanc που έλαβε χώρα στους πρόποδες του… Mont-Blanc. Προφανώς δεν ήταν η πρώτη μου επαφή με τα παραπάνω (και πολλά ακόμη) μοντέλα. Αλλά η ευκαιρία να τα φορέσω στις πραγματικές συνθήκες για τις οποίες είναι κατασκευασμένα, ή που έστω έδωσαν την έμπνευση για το σχεδιασμό τους, ήταν κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη. Με αφορμή και τις γιορτές που πλησίαζαν (η εκδρομή μας πραγματοποιήθηκε νωρίτερα το Δεκέμβριο) και την πολύ ζεστή καμπάνια δώρων της Montblanc που επιμελείται ο σπουδαίος -και από τους αγαπημένους μου- σκηνοθέτης Wes Anderson, ήταν μια εκδήλωση ιδιαίτερη. Ναι, μάθαμε πολλά για τα ρολόγια και τις πένες (και τις υπόλοιπες δημιουργίες) του Οίκου, αλλά κυρίως μυηθήκαμε στη φιλοσοφία του και στο πώς συνδέει τα πάντα με το πνεύμα της εξερεύνησης.
Βοήθησαν και τα δύο highlights -τουλάχιστον για μένα- της εκδρομής: Μια βόλτα με έλκηθρο που έσερναν χάσκι της Αλάσκας, αλλά κυρίως η ορειβασία στον παγετώνα του Mont-Blanc. Ναι, δεν είναι μια εμπειρία για όλους. Όπως και τα σπορ ρολόγια της Montblanc ίσως δεν είναι για όλους. Αλλά αυτό πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου κακό. Ίσα ίσα που, όπως έγραψα στην αρχή, την έχουμε ανάγκη αυτήν την εξειδίκευση, ειδικά τώρα που η προσφορά της παγκόσμιας ωρολογοποιίας έχει αρχίσει να γίνεται πολύ φλύαρη.
