Να σας τα πω εγώ, λοιπόν, αφού κανείς δεν μιλάει. Οι αγαπημένοι μας ρολογάδες βρίσκονται σε κατάσταση υστερίας. Η αγορά κινείται όλο και πιο αργά, βασανιστικά αργά για κάποιους και ουκ ολίγοι φοβούνται κρίση. Βουτιά, για να τα λέμε ξεκάθαρα, βουτιά σε πωλήσεις και τζίρους, βουτιά σε παγωμένα νερά, ψυχρολουσία. Όσοι παρακολουθείτε γενικά τις αγορές, ξέρετε καλά πού βρίσκεται ο χρυσός το τελευταίο διάστημα και έχετε ακούσει σίγουρα τις εκτιμήσεις ότι τα διεθνή χρηματιστήρια έχουν μπει σε φάση φούσκας, λόγω υπερτίμησης των εταιρειών που ασχολούνται με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Και τι ακολουθεί τη φούσκα; Το μπαμ. Βάλτε ζώνες ασφαλείας.
Για την ωρολογοποιία η κατάσταση είναι ήδη κάπως -κι ένα μπαμ δεν θα είναι απλά ηχηρό. Οι Κασσάνδρες λένε ότι θα είναι μπαμ κανονικό, από κανόνι δηλαδή, κανονιά… Κανονίστε…
Και γιατί είναι ήδη «κάπως» η κατάσταση; Γιατί μαζεύτηκαν πολλά βάσανα μαζί: Οι Κινέζοι δεν αγοράζουν. Οι Αμερικάνοι που τους προσπέρασαν ως πρώτοι πελάτες των Ελβετών, έχουν τώρα τους δασμούς του Τραμπ, η αγορά προϊδιόκτητων μεγαλώνει. Και το πιο βασικό: Καλόμαθαν όλοι τους με τις υπερβολές που έφερε η απελευθέρωση της αγοράς μετά την πανδημία, άλλαξαν business models κι άρχισαν να πουλάνε μόνο πανάκριβα και εξεζητημένα μοντέλα και τώρα ψάχνουν ρότα. Πώς από super premium brand θα επιστρέψεις σε ένα μοντέλο «τα κάνω όλα»; Πού θα στείλεις όλους αυτούς τους καλοπληρωμένους ωρολογοποιούς που φρόντισες πριν 5 χρόνια να φέρεις μαζικά στο manufacture σου; Πού θα διοχετεύσεις τα αποθέματα χρυσού, πλατίνας, διαμαντιών και άλλων πολύτιμων λίθων στα οποία επένδυσες;
Ακούω πολλά και φοβερά. Για 4ήμερη, ή ακόμη και 3ήμερη απασχόληση σε μεγάλα manufactures, γιατί απλά η ζήτηση δεν αρκεί πια για να τρέξουν full speed οι γραμμές παραγωγής. Για σχέδια που ξαναμπαίνουν στο συρτάρι, γιατί δεν υπάρχει η θέληση από τα αφεντικά να παρουσιαστούν πολλά νέα μοντέλα. Για μαγειρέματα με τα sell-in και τα sell-out, για να φαίνεται ότι το καράβι ακόμη πλέει. Για όποιον δεν κατάλαβε: Sell-in είναι το τι πουλάει ο Οίκος στους εμπόρους και sell-out τι πουλάνε αυτοί στον τελικό αγοραστή. Αν ένας Οίκος ανοίξει, ας πούμε, δέκα νέες μπουτίκ και τις γεμίσει με ρολόγια, το sell-in εκτοξεύεται. Αν ούτε ένας πελάτης δεν μπει ν’ αγοράσει απ’ αυτές τις μπουτίκ, το sell-out είναι στον πάτο. Αλλά στα νούμερα στο τέλος της χρονιάς, η εταιρεία παινεύεται ότι πετάει.
Ακούω πολλά και φοβερά. Για 4ήμερη, ή ακόμη και 3ήμερη απασχόληση σε μεγάλα manufactures, γιατί απλά η ζήτηση δεν αρκεί πια για να τρέξουν full speed οι γραμμές παραγωγής.
Και τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς, τους φίλους του ρολογιού; Έγραφα σε τούτην εδώ τη στήλη πριν ενάμισι χρόνο ότι θα βγαίνουν όλο και πιο συμβατικά, μάλλον βαρετά μοντέλα. Εν μέρει έχω ήδη δικαιωθεί, αλλά τώρα θα το πάω και παραπέρα: Θα βγαίνουν όλο και λιγότερα μοντέλα -ειδικά απ’ όσους πήγαν το περασμένο διάστημα να ανεβούν ένα σκαλί και ανέβασαν μαζί και τις τιμές τους. Η αγορά ανοίγει τώρα περισσότερο για brands τύπου Tissot, Citizen, Seiko και θα ευνοήσει νομίζω αυτούς που προσφέρουν ακόμη τίμια ρολόγια σε λογικές τιμές (Baume et Mercier, Frederique Constant, Oris κ.λπ). Από τους μεγάλους, θα ευνοηθεί ακόμη περισσότερο η Cartier που ανέκαθεν μπορούσε να παίξει σε πολλά ταμπλό. Αλλά πλην της τελευταίας, όλοι οι παραπάνω δεν φημίζονται ιδιαίτερα για τα συναρπαστικά μοντέλα που παρουσιάζουν κάθε χρόνο. Τέλος πάντων, ίσως χρειαζόμασταν -ίσως μας άξιζε- μια επιβράδυνση. Εγώ άνοιξα πάλι το συρτάρι με τις κλασικούρες μου και τα προβάρω. Τέτοια θα φοράμε όλοι την επόμενη πενταετία.
Σημείωση:
Το άρθρο του “Λεπτολόγου” φιλοξενήθηκε στο περιοδικό “Hours” που κυκλοφόρησε με την “Kαθημερινή” την Κυριακή, 16 Νοεμβρίου. Είχε γραφτεί πριν την ανακοίνωση της συμφωνίας Ελβετίας – Η.Π.Α. στις 14 Νοεμβρίου για μείωση των δασμών στο 15% από το 39% που ισχύει ως τώρα. Έκτοτε έχουν ανακοινωθεί περισσότερα νούμερα που περιγράφουν ένα ακόμη πιο ζοφερό τοπίο σε σχέση με όσα γνωρίζαμε: Τον Οκτώβριο μόνο, οι εξαγωγές ελβετικών ρολογιών προς τις Η.Π.Α., που αποτελούν τη μεγαλύτερη αγορά του κλάδου, υποχώρησαν κατά 47%.
Ωστόσο, η πρόσφατη εμπορική συμφωνία (αξίζει να σημειωθεί ότι στις συζητήσεις με την κυβέρνηση Τραμπ συμμετείχαν ο Διευθύνων Σύμβουλος της Rolex, ο μεγαλομέτοχος της Richemont και άλλα μεγαλοστελέχη της ελβετικής ωρολογοποιίας) δίνει την ελπίδα για εξομάλυνση της κατάστασης. Ήδη η αγορά πολυτελών ειδών δείχνει να επιστρέφει σε τροχιά ανάπτυξης και οι περισσότεροι από τους κορυφαίους Οίκους ωρολογοποιίας ανήκουν σε Ομίλους όπως η LVMH, η Richemont ή η Chanel που ήδη ανακοινώνουν καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με τα πρόσφατα αποθαρρυντικά νούμερά τους.
