Στον νότο της Ισλανδίας, κοντά στην πόλη Βικ, βρισκόταν μέχρι πριν από δύο εβδομάδες η Ρεϊνισφιάρα, μια από τις πιο διάσημες παραλίες της νησιωτικής χώρας. Η μαύρη ηφαιστειογενής άμμος, η εντυπωσιακή σπηλιά και οι πυργοειδείς βράχοι από βασάλτη προσέλκυαν χιλιάδες τουρίστες που επισκέπτονταν αυτή τη στενή λωρίδα γης, για να φωτογραφηθούν και να δουν από κοντά το απόκοσμο τοπίο της. Όμως η Ρεϊνισφιάρα δεν υπάρχει πια. Οι ισχυροί άνεμοι και τα θυελλώδη κύματα του Ατλαντικού Ωκεανού διάβρωσαν τους βράχους και διέγραψαν —προσωρινά— την παραλία από τον χάρτη, με τους επιστήμονες να μην είναι σε θέση να γνωρίζουν πότε θα επιστρέψει η μαύρη άμμος στην πρότερη θέση της.
Δεν είναι η μόνη περίπτωση που ένα δημοφιλές από τουριστικής άποψης τοπίο μεταβάλλεται από τις δυνάμεις της φύσης. Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, στην Ιταλία, η λεγόμενη «Αψίδα των Ερωτευμένων», ένας σχηματισμός βράχων στην ακτή του Σαλέντο, όπου ζευγάρια ανταλλάσσουν φιλιά και όρκους αγάπης, κατέρρευσε εξαιτίας ισχυρής καταιγίδας. Στην περίπτωση των φυσικών μνημείων, το «τα πάντα ρει» του Ηράκλειτου επιβεβαιώνεται μετά από κάθε καταστροφή, με τη φύση να αλλάζει μορφές, δίχως να υπολογίζει ασφαλώς τον άνθρωπο.
«Το δάχτυλο του Θεού» – Ισπανία
Σε έναν γιγαντιαίο βράχο που έμοιαζε με θεϊκό δάχτυλο, το οποίο αγγίζει τον ουρανό, το «Δάχτυλο του Θεού» υπήρξε εμβληματικό στοιχείο του λιμανιού Λας Νιέβες στο νησί Γκραν Κανάρια. Ωστόσο, η καταιγίδα Δέλτα το 2005 κατέστρεψε την κορυφή του. Παρά την πτώση, το τοπίο εξακολουθεί να συγκινεί τους επισκέπτες μέσα από τα σχήματα που δημιουργεί η διάβρωση του ανέμου και του ωκεανού στους βράχους. Μάλιστα, όπως διαβάζουμε σε σχόλια ταξιδιωτών, οι επισκέπτες το συγκρίνουν με την Αφροδίτη της Μήλου, τονίζοντας ότι η ατέλεια δε μειώνει την ομορφιά, αλλά αφήνει χώρο στη φαντασία.
Νήσοι Σολομώντα
Το σύμπλεγμα των Νησιών του Σολομώντα, στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, λειτουργούν ως ένα φυσικό εργαστήριο που δείχνει τι μπορεί να συμβεί παγκοσμίως αν η άνοδος της στάθμης των θαλασσών συνεχιστεί. Τα τελευταία ογδόντα χρόνια, πέντε νησιά έχουν εξαφανιστεί εντελώς από το χάρτη, ενώ αρκετά έχουν χάσει πάνω από το 29% της έκτασής τους, αναγκάζοντας τους κατοίκους τους να μετακινηθούν. Εκτός από την απώλεια των σπιτιών, ανησυχητική είναι και η μεταφορά βασικών υποδομών, καθώς αυτή έχει υψηλό οικονομικό κόστος και αυξάνει την εξάρτηση της χώρας από διεθνή εμβάσματα.
Παγετώνας Τσακαλτάγια, Βολιβία
Σε υψόμετρο 5.375 μ. στις Άνδεις, το Τσακαλτάγια θεωρούνταν κάποτε το υψηλότερο χιονοδρομικό κέντρο στον κόσμο. Τον 20ό αιώνα αποτελούσε δημοφιλή χειμερινό προορισμό για τους κατοίκους της πρωτεύουσας Λα Πας. Από τη δεκαετία του 1990, όμως, οι επιστήμονες, παρατηρώντας την ταχεία τήξη του παγετώνα, προέβλεπαν την εξαφάνισή του έως το 2015. Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής ήρθαν νωρίτερα, με το 2009 να χάνεται το τελευταίο κομμάτι πάγου. Το χιόνι δεν θα επιστρέψει στην περιοχή, αλλά οι μακροπρόθεσμες συνέπειες έχουν και κοινωνικό-οικονομικό αντίκτυπο, καθώς η Λα Πας εξαρτάται από τους γύρω παγετώνες για την υδροδότησή της.
Azure Window, Μάλτα
Το φυσικό τόξο από ασβεστόλιθο στον κόλπο Ντουέιρα, στη δυτική ακτή του νησιού Γκόζο, είχε αποτελέσει τόπο γυρισμάτων για το Game of Thrones, με πολλούς ταξιδιώτες να επισκέπτονται το φυσικό τοπίο μόνο και μόνο για μια διά ζώσης αίσθηση από την αύρα της αγαπημένης τους σειράς. Μετά από δεκαετίες φυσικής διάβρωσης που προκάλεσαν πτώση κομματιών του στο πέλαγος, το τόξο μήκους 28 μέτρων κατέρρευσε τελικά λόγω ισχυρών ανέμων και σφοδρών καταιγίδων το 2017. Τα συντρίμμια του σχηματίζουν πλέον ένα εντυπωσιακό δίκτυο υποβρύχιων περασμάτων, ιδανικό για υποβρύχιες εξερευνήσεις.
Νησί Κρίστμας, Αυστραλία
Η χλωρίδα και η πανίδα του νησιού Κρίστμας όπως επίσης οι κοραλλιογενείς ύφαλοι της θαλάσσιας περιοχής του υπάρχουν ακόμη, αλλά οι κρατικές εκθέσεις της Αυστραλίας περιγράφουν μια ανησυχητική κατάσταση για τα οικοσυστήματα της χώρας, προειδοποιώντας ότι οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι είναι σοβαροί και αυξανόμενοι. Η Αυστραλία έχει χάσει περισσότερα είδη θηλαστικών από οποιοδήποτε άλλο μέρος στον πλανήτη και παρουσιάζει ανησυχητικές τάσεις μείωσης της βιοποικιλότητάς της. Παράλληλα, η κλιματική αλλαγή, με την αύξηση των θερμοκρασιών, της ανόδου της στάθμης της θάλασσας και της οξίνισης των ωκεανών απειλεί σημαντικά οικοσυστήματα, όπως το Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα.
