Δευτέρα απόγευμα στην Πλάκα. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα χαμηλά σπίτια, τα οποία μοιάζουν με σπιρτόκουτα, ακόμα και αν δεν κοιτάς από ψηλά. Ανάμεσά τους, η μπουάτ Απανεμιά. Ένας χώρος αλώβητος στον χρόνο, που δεν σχετίζεται ούτε με τις κιτς τουριστικές ατραξιόν ούτε με το αρχαίο πνεύμα αθάνατο του Ιερού Βράχου. Είμαστε εδώ για να συναντήσουμε τον Κώστα Χατζή. Τον βραχνό τροβαδούρο που λάτρεψαν οι γονείς μας και τώρα ακούν τα παιδιά μας· τον κύριο που τραγουδάει από τη δεκαετία του 1950, πολύ πριν χτιστεί η πολυκατοικία μας. «Κάτω είναι, σε περιμένει», μου λέει ο ιδιοκτήτης, Πάνος Δημητρόπουλος, με το που μπαίνω στο μαγαζί. Καθισμένος σε έναν στενό, παλιό καναπέ με σκούρο μπλε κάλυμμα, ο Χατζής μού δίνει χαμογελαστός το χέρι. Είναι απαλό, αλλά σταδιακά με σφίγγει, δίνοντάς μου μια αίσθηση της δύναμης και της ζεστασιάς του.
Ενώ ξέρω την καταγωγή του και όσα πρεσβεύει, στο μυαλό μου ο Χατζής εκπέμπει κάτι αρχοντικό. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να τον φανταστώ να οδηγεί αυτοκίνητο. Μπορώ να τον φανταστώ μόνο στο πίσω κάθισμα, να τον οδηγεί άλλος. «Με άμαξα τον πηγαινοφέρνω!», φωνάζει ένας συνεργάτης του από πίσω. Γελάμε. «Παλιά οδηγούσα», μου λέει ο Χατζής. «Πλέον είμαι μεγάλος. Είμαι 90 χρονών. Δεν ξέρω αν θα μου δίνανε δίπλωμα. Θα μου δίνανε;» Ρωτάω αν το νιώθει ότι μεγαλώνει, αν το καταλαβαίνει. «Από ένα σημείο και μετά, το καταλαβαίνεις στο σώμα. Αρχίζεις να έχεις προβλήματα. Ο Ισαάκ Ασίμωφ, γνωστός συγγραφέας και επιστήμων, έλεγε ότι είμαστε φτιαγμένοι για να μην πεθαίνουμε. Γιατί τα κύτταρά μας ανανεώνονται. Όταν κουραζόμαστε, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν προλάβει να ανανεωθούν. Αλλά μόλις καθίσουμε να πιούμε έναν καφέ, παπ, νιώθουμε πάλι καλά. Φτάνει μια εποχή, όμως, που ορισμένα κύτταρα παύουν να ανανεώνονται, και εκεί έρχεται το γήρας και ο θάνατος. Άρα, το γήρας και ο θάνατος είναι επί της ουσίας αρρώστια». Για την ώρα, ο ίδιος είναι υγιέστατος. Η τρέχουσα περιοδεία του με τίτλο «70 χρόνια χρυσάφι» έχει περάσει από Λαμία, Βόλο, Κομοτηνή, Γιάννενα, Ξάνθη και πολλές ακόμα πόλεις. Παράλληλα, κάθε Δευτέρα εμφανίζεται στην Απανεμιά. Δεν θυμάμαι άλλο Έλληνα τραγουδιστή τόσο δραστήριο στα ενενήντα του.
Ο Κώστας Χατζής γεννήθηκε στη Λιβαδειά τον Αύγουστο του 1936. «Έζησα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», μου λέει. «Φύγαν οι Γερμανοί και πήγα σχολείο μετά, εννιά χρονών». Εκεί βιώνει για πρώτη φορά τον ρατσισμό, από παιδάκια που τον βρίζουν και τον αποκαλούν «γύφτο». «Στο Γυμνάσιο έδωσα εξετάσεις και πέρασα στη Σιβιτανίδειο. Ήθελα να σπουδάσω, αλλά ήμουνα πολύ φτωχός. Έτσι λοιπόν αναγκάστηκα να δουλέψω. Δούλεψα σε πρέσα, δούλεψα στα σκουπίδια στον Άγιο Ιερόθεο και μετά δούλεψα υπηρέτης, σε ένα σπίτι στην πλατεία Κάνιγγος. Εκεί μου έδωσαν ένα δώμα όπου χωρούσε μόνο ένα κρεβάτι, αλλά γύρω γύρω ήταν γεμάτο βιβλία. Και τι δεν διάβασα! Ελληνική Επανάσταση, Γαλλική Επανάσταση, Χίτλερ… Αυτό που κατάλαβα διαβάζοντας είναι ότι δεν υπάρχει σύστημα, πολιτικό, θρησκευτικό, φιλοσοφικό ή άλλο, που να μην είναι προδομένο».
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 22 Μαρτίου με την «Καθημερινή».
