Οι τιμές των καυσίμων ανεβαίνουν, η κίνηση στους δρόμους αυξάνεται, στα βαγόνια του μετρό επικρατεί το αδιαχώρητο, αλλά τι συμβαίνει με τα λεωφορεία; Μοιράσαμε δρομολόγια για να διαπιστώσουμε αν μπορούν να είναι μια αξιόπιστη λύση μετακίνησης, πόσο καθυστερούν και σε τι κατάσταση βρίσκονται, καταγράφοντας παράλληλα ιστορίες, ατάκες και απρόοπτα.
Στη Σαλαμίνα βρίσκεται η ελπίδα
Τετάρτη (11/3) / πόσο χρόνο περίμενα: 2 λεπτά / πού ανέβηκα: Στάση Μετρό Πειραιά στις 09.35 / πού κατέβηκα: Πέραμα / διάρκεια διαδρομής: 40 λεπτά
Όσοι περιμένουμε το 843 έξω από τον ΗΣΑΠ Πειραιά κουβαλάμε κάτι παραπάνω − λίγο νερό, μια επιπλέον ζακέτα, ένα μικρό σακ βουαγιάζ. Και όχι άδικα, καθώς η εν λόγω γραμμή καταλήγει στο πορθμείο του Περάματος, απ’ όπου κάθε δεκαπέντε λεπτά φεύγει το φεριμπότ για τη Σαλαμίνα. Το ιστορικό λεωφορείο, ένα από τα περίφημα «πράσινα» που παύθηκαν το 2002, κάνει μια μεγάλη διαδρομή, περνώντας από το κέντρο του Πειραιά, διασχίζοντας το Κερατσίνι και καταλήγοντας στο Πέραμα. Το επιβατικό του κοινό ήταν ανέκαθεν όσοι εργάζονται στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη αλλά μένουν εκτός Περάματος, οι κάτοικοι Σαλαμίνας που εργάζονται στην Αθήνα, αλλά πλέον και οι δεκάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί που διδάσκουν στη Σαλαμίνα και πηγαινοέρχονται κάθε μέρα. Επιβιβάζομαι και βρίσκω απευθείας θέση πλάι σε αρκετούς ηλικιωμένους – η μεγάλη μάζα των εργαζομένων έχει προηγηθεί. Ευδιάθετοι αλλά σχετικώς σιωπηλοί –ίσως επειδή όλοι φορούν μάσκα–, κατεβαίνουν σε διάφορες στάσεις και προπαντός στα Ταμπούρια, όπου ταυτόχρονα επιβιβάζεται πολύς ακόμα κόσμος. Από το μεγάφωνο ακούμε μία μία τις στάσεις σε ελληνικά και αγγλικά, ενώ ο ένας από τους δύο φωτεινούς πίνακες έχει χαλάσει. Μια κοπέλα μετρά τους κόμπους στο κομποσκοίνι της και ψιθυρίζει γαλήνια – υποθέτω κάποια προσευχή και ελπίζω όχι τις στάσεις. Δίπλα μου τώρα έχει έρθει μια κοπέλα που παρακολουθεί ένα βίντεο για την περιποίηση του δέρματος, ενώ όρθιος πλάι στην πόρτα ένας μεγαλύτερος σε ηλικία επιβάτης «σκρολάρει» στο Facebook. Λίγοι μόνο επιλέγουν να μιλήσουν στο τηλέφωνο. Για μένα είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να παρατηρήσω τον Πειραιά ανεπιτήδευτο. Περνάμε από χαμηλά εγκαταλελειμμένα σπίτια, μικρά εργαστήρια, συνοικιακά μαγαζιά. Βλέπω μισοσβησμένα γκράφιτι της Χρυσής Αυγής, βλέπω και άλλα με ζωηρό κόκκινο από φιλάθλους του Ολυμπιακού. Διασχίζουμε τη λεωφόρο Ειρήνης με τα μαγαζιά της αλλά και τις καλοδιατηρημένες και βαμμένες άγκυρες πλάι στα τραπεζοκαθίσματα. Πίσω από τις συστάδες δέντρων της παραλίας διακρίνω τους γερανούς της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης. Μια ταμπέλα μάς καλωσορίζει στο Πέραμα, «στον Δήμο της Ναυτοσύνης». Το μάτι μου πιάνει «θαλασσινές» ονομασίες σε ταβέρνες, το πρότυπο ΕΠΑΛ Περάματος και το Μουσείο Αλιείας. Ο δρόμος έχει αδειάσει, ο οδηγός επιταχύνει και καταλήγουμε στο τέρμα, δύο βήματα από την είσοδο στη ζώνη αλλά και στο Πορθμείο. Το λεωφορείο αδειάζει αστραπιαία και οι επιβάτες επιλέγουν έναν από τους δύο προορισμούς. Διαβάζω την επιγραφή στην είσοδο του Πορθμείου: «Η αρχή της ελπίδας». Κανείς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται το βαθύτερο νόημα των λέξεων. Όλοι σπεύδουν να προμηθευτούν εισιτήρια για το επόμενο δρομολόγιο, μαζί τους και ένα ζευγάρι τουριστών που εκ παραδρομής βρέθηκαν εδώ αντί για τον Πειραιά. Ο αστικός μύθος ήθελε τα «πράσινα» λεωφορεία ανώτερα των υπολοίπων, πιο καλοσυντηρημένα και κυρίως πιο συνεπή, κάτι που φαίνεται ότι προσπαθεί να διατηρήσει και το 843, η νοητή συνέχεια του «πράσινου» Πειραιάς-Πέραμα.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 22 Μαρτίου με την «Καθημερινή».
