Στις πρώτες σελίδες του γκράφικ νόβελ «Περσέπολις», η ηρωίδα της Μαρζάν Σατραπί λέει σε ένα σκίτσο: «Δεν ήξερα τι να πιστέψω για τη μαντήλα. Ήμουν πολύ θρησκευόμενη, αλλά ταυτόχρονα τόσο εγώ, όσο και οι γονείς μου ήμασταν μοντέρνοι και προοδευτικοί». Στο κέντρο του –χωρισμένου στα δύο– παραθύρου βρίσκεται η ίδια. Στην αριστερή πλευρά απεικονίζονται χάρακες και γρανάζια, που συμβολίζουν την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης, με τη Σατραπί να έχει ελεύθερα τα μαλλιά της. Στη δεξιά πλευρά, η άλλη μισή όψη της μαυρίζει, λόγω του ολόσωμου τσαντόρ, με φόντο μοτίβα ισλαμικής τέχνης. Η εικόνα αποτυπώνει εικαστικά τον εσωτερικό της διχασμό.
Μεγαλωμένη στο Ιράν κατά τη διάρκεια της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979, η Μαρζάν Σατραπί μοιράστηκε μέσα από τα μάτια του δεκάχρονου εαυτού της τις αναμνήσεις της από εκείνο το ιστορικό γεγονός, καθώς και τις άμεσες συνέπειες του, όπως ο πόλεμος ανάμεσα στο Ιράν και στο Ιράκ που διήρκεσε από το 1980 έως το 1988 και η προσαρμογή της προοδευτικής οικογένειάς της στους καταπιεστικούς κανόνες της νέας κατάστασης που διαμορφώθηκε και διαρκεί μέχρι και αυτές τις ημέρες.
Μετά την κυκλοφορία του στα γαλλικά βιβλιοπωλεία, το «Περσέπολις» μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και τυπώθηκε σε εκατομμύρια αντίτυπα, καθιστώντας την Σατραπί μία από τις πιο επιτυχημένες συγγραφείς όλων των εποχών, ενώ μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο το 2007. Σε βάθος εικοσαετίας, η ιστορία της Σατραπί ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, κατορθώνοντας να μεταβάλλει την εικόνα των αναγνωστών της Δύσης για την κατάσταση στο Ιράν με πιο ζωντανό και αποτελεσματικό τρόπο από ντοκιμαντέρ ή ειδήσεις που προκαλούν ένα ασταμάτητο doomscrolling στο κινητό.
Μην χάσετε τον Β΄ τόμο που κυκλοφορεί την Κυριακή 15 Μαρτίου με την «Καθημερινή».
