Πρέπει να είσαι σε εγρήγορση όταν κάνεις μια συνέντευξη∙ να θυμάσαι ότι και οι εισαγωγικές κουβέντες σού αποκαλύπτουν πράγματα για τον συνομιλητή σου. Η Αμαλία Μουτούση μού εξομολογήθηκε, για παράδειγμα, ότι δεν αντέχει να βλέπει δέντρα να πεθαίνουν. Έτσι, στον κήπο της έχει ένα δεντρόσπιτο πάνω σε έναν καμένο κορμό, ίσως και ως μια προσπάθεια να διανύσει την απόσταση από την απώλεια στη χαρά της ζωής. Μου είπε, επίσης, ότι για τις καθημερινές της μετακινήσεις στο κέντρο της πόλης επιλέγει το τρένο, καθώς απολαμβάνει τη διαδρομή από την Κηφισιά έως την Ομόνοια – όπως και την ιδέα τού να μην πρέπει να κάνει τίποτα. Παρατηρεί τον κόσμο, μου εξηγεί, και βρίσκει χρόνο να τακτοποιήσει τις σκέψεις της.
Στη συνέχεια αρχίζει να μου μιλάει για την «ατακτοποίητη» Λιουμπόφ Αντρέγεβνα, την ιδιοκτήτρια του βυσσινόκηπου, στο κύκνειο άσμα του Τσέχωφ, το οποίο ανεβαίνει μετά από 41 χρόνια στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου. «Η Λιουμπόφ είναι γοητευτική γιατί είναι ένα πρόσωπο αληθινό, με πολλά χρώματα, διαφορετικές ποιότητες και πολλές αντιφάσεις. Πας να εξηγήσεις μια συμπεριφορά και βλέπεις ότι δεν είναι μόνο αυτό ή πιάνεσαι από κάποια άλλη φράση της και συνειδητοποιείς ότι είναι και κάτι άλλο από αυτό που είχες σκεφτεί. Είναι πλούσια από τη φτιαξιά της δηλαδή, από τη γραφή της».
Δεν είναι η πρώτη φορά που η εξαιρετική ηθοποιός θα θρηνήσει για τις βυσσινιές που πέφτουν στο χώμα καθώς προχωρά προς τη νέα της ζωή. Στην αρχή της καριέρας της, το 1985, υποδύθηκε την Άνια, την κόρη της Λιούμποφ, ενώ όταν γύριζε ο Μιχάλης Κακογιάννης τον δικό του Βυσσινόκηπο (The Cherry Orchard) το 1999, με τη Σαρλότ Ράμπλινγκ, της είχε προταθεί να ενσαρκώσει τη Βάρια, την ψυχοκόρη της οικογένειας. «Μετά από 40-45 χρόνια σε αυτή τη δουλειά, ούτε που τα μετράω πια. Φτάνεις σε μια στιγμή που, ανάλογα με αυτά που έχεις κάνει και με ποιους, αναρωτιέσαι πώς θα προχωρήσεις, πώς θα εξελιχθείς, τι είναι αυτό που θα σε εκπλήξει. Η σχέση του Έκτορα Λυγίζου με τη γλώσσα, την ποίηση, το πώς συνδέεται ο λόγος με τη συνείδηση του ανθρώπου που τον εκφέρει, ο τρόπος που φωτίζει τα νοήματα με θερμαίνει, με αναζωογονεί. Αυτή η προσέγγιση αντιπροσωπεύει τον κόσμο μου. Πώς να το πω; Αν ανέβαζα τον Βυσσινόκηπο και εγώ, έτσι θα το έκανα», λέει με ενθουσιασμό.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου με την «Καθημερινή».
