Εκείνο το βροχερό απόγευμα στις Κάννες, ο Βάγκνερ Μόουρα θεωρητικά βιαζόταν. Λίγα λεπτά πριν από τη συνέντευξή μας μιλούσε (στα πορτογαλικά) με τη σύζυγό του στο τηλέφωνο, η οποία μόλις είχε χάσει την πτήση της από το Παρίσι, ενώ και ο ίδιος έπρεπε σύντομα να αναχωρήσει για το αεροδρόμιο της Νίκαιας. Έπειτα, ωστόσο, από μια σύντομη συνεννόηση (στα ισπανικά) με κάποιον συνεργάτη, μας απευθύνθηκε (στα αγγλικά) διαβεβαιώνοντας, ως άψογος επαγγελματίας, ότι ο χρόνος που θα είχαμε μαζί θα ήταν όσος είχε συμφωνηθεί. Γενικά ο Βραζιλιάνος ηθοποιός, ο οποίος αυτόν τον καιρό είναι στο απόγειο της δημοφιλίας του, χάρη και στην οσκαρική υποψηφιότητα που απέσπασε πρόσφατα για τον ρόλο του στον Μυστικό πράκτορα του Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο, αποπνέει έναν αέρα χαλαρού κοσμοπολιτισμού· ένας Χολιγουντιανός αστέρας, προσιτός όμως και ανοιχτόκαρδος, με τον τρόπο της Λατινικής Αμερικής.
Αυτή του η έκφραση μένει ίδια όταν μιλάει για πολιτική, όπως το κάνει και η ταινία, αφηγούμενη την ιστορία ενός άνδρα που προσπαθεί να ξεγλιστρήσει από το δόκανο της στρατιωτικής δικτατορίας στη Βραζιλία της δεκαετίας του 1970. «Η δικτατορία στη Βραζιλία διήρκεσε από το 1964 μέχρι το 1985, όμως έχω πολλές μνήμες από αυτή την περίοδο, επειδή, ακόμα και μετά την πτώση της, η δημοκρατία δεν επανήλθε αμέσως», λέει ο Μόουρα, που έχει γεννηθεί το 1976. «Θυμάμαι χαρακτηριστικά τους μεγαλύτερους να μιλούν γύρω από το τραπέζι και, όταν η κουβέντα έφτανε στα πολιτικά, να το γυρίζουν σε ψίθυρο. Γενικά, ακόμα και στο σπίτι υπήρχαν πράγματα που δεν έλεγες».
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου με την «Καθημερινή».
