Όλοι μιλάνε για εκείνον. Βρισκόμαστε στο στούντιο του φωτογράφου Γιώργου Καπλανίδη, στη Νέα Ιωνία, τρεις μέρες αφού ανακοινώθηκε ότι το καλοκαίρι θα του απονεμηθεί ένα από τα πιο σημαντικά θεατρικά βραβεία παγκοσμίως, ο Αργυρός Λέοντας της Μπιενάλε της Βενετίας. Έχει περάσει, επίσης, περίπου μία εβδομάδα απ’ όταν γύρισε από τη Νέα Υόρκη, όπου παρουσίασε το Mami με τη στήριξη του Onassis Stegi Touring Program. Τον παρατηρώ να ποζάρει για το πρώτο του εξώφυλλο σε περιοδικό. «Αυτό, τώρα, πολύ άβολο», λέει μετά την πρώτη λήψη. Λίγο αργότερα θα ξεκινήσουμε να μιλάμε και θα τον ηχογραφώ για περίπου τρεις ώρες. Ακολουθεί ένα ανθρώπινο πορτρέτο του, μέσα από σκέψεις και αφηγήσεις του σε πρώτο πρόσωπο:
«Είναι Τρίτη και 13 Ιανουαρίου. Βρίσκομαι σε ένα Airbnb στο Μπρούκλιν. Περιμένω μια βιντεοκλήση προγραμματισμένη για τις 12.30 από τον Γουίλεμ Νταφόε και τη βοηθό του, τη Βαλεντίνα. Μου λένε ότι με πήραν για να μου πουν πρώτοι κάτι που θα ανακοινωθεί επισήμως σε λίγες ημέρες. Δεν περνάει από το μυαλό μου τι θα μπορούσε να είναι αυτό, μέχρι που μου λένε ότι η επιτροπή με επέλεξε ομόφωνα για τον Αργυρό Λέοντα. Ήταν ένα γρήγορο τηλεφώνημα. Μετά το «νέο», πρέπει να μιλήσαμε μόνο ένα λεπτό ακόμα. Συγκινήθηκα, βγήκα από το δωμάτιο, είδα τα άτομα της ομάδας μου και απλώς αρχίσαμε να χοροπηδάμε και να κλαίμε όλοι μαζί.»
Με το που ανακοινώθηκε η είδηση, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, δεν σταμάτησαν τα μηνύματα και τα τηλεφωνήματα. Ούτε στα γενέθλιά μου δεν χτυπάει το κινητό μου τόσες φορές. Πήρα χαρά ακόμα και από ανθρώπους που δεν ξέρω προσωπικά, και αυτό είναι που με εντυπωσίασε περισσότερο. Ένα από τα πιο κωμικά πράγματα που ζω είναι ότι πολλοί με ρωτάνε τι θα φορέσω στην τελετή της απονομής, τον Ιούνιο, επειδή όσοι πάνε εκεί «ράβονται». Εγώ δεν έχω ιδέα από αυτά. Εντάξει, όμως! Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που λέω ότι θέλω να βάλω κάτι ωραίο. Θα την επιμεληθώ την εμφάνισή μου, δεν θα πάω με ό,τι βρω στην ντουλάπα μου. Δεν έχω προετοιμάσει ευχαριστήριο λόγο, θα πω ό,τι μου έρθει εκείνη τη στιγμή. Στη Βενετία θα πάω με την ομάδα, καθώς θα δείξουμε ολόκληρη την τριλογία των πρώτων μου έργων, που προηγήθηκαν του Mami. (…)»
Στο στούντιο ήρθα με τα μέσα. Δεν οδηγώ, γι’ αυτό και με βολεύει που μένω στο Παγκράτι. Είναι όλα κοντά. Όσο κουλό κι αν ακούγεται, όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ μου αρέσει να περπατάω και να παίρνω τα μέσα στην Αθήνα. Τι; Αν με αναγνωρίζουν; Θα έλεγα πως όχι, αν και πριν από δύο μέρες με σταμάτησε μια κοπέλα στο μετρό και με ρώτησε: «Είσαι ο Μάριο Μπανούσι;». Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, θετική, γιατί έχω στο μυαλό μου ότι αυτό το ζούνε μόνο οι άνθρωποι της τηλεόρασης, όχι του θεάτρου. Τη ρώτησα κι εγώ πως τη λένε, γιατί θα ήταν «ξερό» να της πως απλώς «ναι, εγώ είμαι». Με έχει σταματήσει κι άλλες φορές κόσμος, για να μου πει ότι έχει δει κάποια παράστασή μου. Παλιότερα, πιο συχνά απ’ ό,τι τώρα, αν κάποιος ήθελε να συζητήσουμε για κάποιο έργο μου, θα πήγαινα να πιω έναν καφέ μαζί του, να του μιλήσω για τη δουλειά μου και να μου μιλήσει κι εκείνος για τη δική του. Πλέον, δεν έχω τόσο χρόνο».
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την 1η Φεβρουαρίου μαζί με την Καθημερινή της Κυριακής.
