Ένα μικρό ξεχασμένο καρουζέλ που κάποια Χριστούγεννα μάλλον κοσμούσε μια πλατεία, ένα σκονισμένο περίπτερο που μοιάζει να φύτρωσε στην έρημη αλάνα κι ένα σύνθημα «θυμάται ο πρόσφυγας και ο μετανάστης». Είναι γραμμένο με μαύρα γράμματα στον τοίχο ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου, εδώ όπου κάποτε βρίσκονταν ζώα. Ένας παλιός στάβλος, λοιπόν, από τα παλιά σφαγεία της περιοχής είναι το πρώτο σημείο της σημερινής μας βόλτας στη γειτονιά του Ταύρου.
Η περιοχή είναι φτιαγμένη από τούβλα και σίδερα, υλικά οικοδομικά και μνήμες τόπων μακρινών που ξυπνούν μέσα από τραγούδια σε αιωνόβια κουτούκια. Με την οδό Πειραιώς να τον διασχίζει, κοντά τόσο στο αθηναϊκό κέντρο όσο και στο λιμάνι του Πειραιά, ο Ταύρος διατηρεί ακόμα –άγνωστο για πόσο ακόμα– την εντύπωση μιας κλειστής κοινότητας. Στους δρόμους του έφτασαν κάποτε Μικρασιάτες πρόσφυγες, κάνοντας σπίτια τους τις ξύλινες καλύβες. Μετά τον πόλεμο, εργάτες άρχισαν να πιάνουν δουλειά στα εργοστάσια που ξεφύτρωναν στην περιοχή. Καμίνια, ποτοποιίες, βιομηχανίες γάλακτος και βυρσοδεψεία. Μια βιομηχανική πολιτεία ανάμεσα στις εργατικές κατοικίες· σήμερα οι τοίχοι τους είναι καλυμμένοι με πελώριες ζωγραφιές κι απ’ τα μπαλκόνια τους οι ένοικοι χαιρετούν τα παιδιά της γειτονιάς με τα μικρά τους ονόματα.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 25 Ιανουαρίου με την «Καθημερινή».
