Σε μια ήσυχη γειτονιά του Φαλήρου, γεμάτη πρασιές πολυκατοικιών, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και ελάχιστα συνοικιακά μαγαζιά, κανείς δεν υποπτεύεται τι συμβαίνει μερικά μέτρα κάτω από τη γη. Κάθε φορά που η πόρτα ενός πολύ συγκεκριμένου υπογείου ανοίγει για μερικά εκατοστά, ξεχύνονται προς τα έξω ένα εκτυφλωτικό μοβ φως μαζί με ήχους από «αρχαία» συνθεσάιζερ σε 8-bit ρυθμούς. Θα μπορούσε να είναι η πύλη για τον κόσμο του Upside Down του Stranger Things ή κάποιο στέκι του Σταμάτη Γαρδέλη από τη χρυσή εποχή της βιντεοταινίας. Δεν είναι όμως. Είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στα ηλεκτρονικά παιχνίδια μιας άλλης, περισσότερο αναλογικής εποχής.
Παραταγμένα στη σειρά βρίσκονται μηχανήματα που έζησαν μεγάλες δόξες στα νιάτα τους. Όλοι οι ηλεκτρονικοί ήρωες της παιδικής μου ηλικίας είναι εδώ: ο Super Mario και ο Donkey Kong, οι μεσαιωνικοί πολεμιστές του Golden Axe και οι νίντζα του Shinobi, τα δρακάκια του Bubble Bobble και τα «τουβλάκια» του Tetris. Εδώ είναι και τα θρυλικά ράλι, το NBA Jam αλλά και «ποδοσφαιράκια», όπως το Virtua Striker, που σου έτρωγαν το ένα «πενηντάρικο» (δραχμές) μετά το άλλο, για να φτάσεις μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου με την «Καθημερινή».
