Όταν ο Τζέιμς Κάμερον σάρωσε τα Όσκαρ το 1998 με τον Τιτανικό –το κινηματογραφικό έπος που ο ίδιος περιέγραφε ως «Ρωμαίος και Ιουλιέτα, αλλά… στο νερό»–, ανέβηκε στη σκηνή και φώναξε δυνατά ότι ήταν «ο βασιλιάς του κόσμου». «Το κοινό έμεινε με το στόμα ανοιχτό», θυμάται σήμερα ο Κάμερον. Η υπερβολή είναι το δικό του modus vivendi. Πολλοί στο Χόλιγουντ περίμεναν ότι η ταινία του για την πιο διάσημη ναυτική τραγωδία θα κατέληγε σαν τη νέα Κλεοπάτρα της Fox: ένα βαρύ, «μουσκεμένο» φιάσκο των 200 εκατομμυρίων δολαρίων. Έναν χρόνο πριν από την πρεμιέρα, το περιοδικό Time προφήτευε στο εξώφυλλό του: «Μπλουμ, μπλουμ, μπλουμ». Σε μια διθυραμβική κριτική από τους New York Times, η Τζάνετ Μάσλιν αποθέωνε τον Τιτανικό ως «ένα θέαμα τόσο σαρωτικό όσο η θάλασσα». Παράλληλα, όμως, σημείωνε ότι ο Κάμερον αφηγείτο στην ταινία τη δική του ιστορία – «μια αυθαίρετη προσπάθεια για μεγαλείο ενάντια σε όλες τις λογικές πιθανότητες», ανεξέλεγκτη αλαζονεία, ένας μοντέρνος Ίκαρος.
Καθισμένος στο ιδιότυπο «μουσείο» της δικής του εταιρείας παραγωγής (Lightstorm Entertainment) στα Manhattan Beach Studios, νότια του Χόλιγουντ, ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος, εικαστικός και εξερευνητής απορρίπτει με χιούμορ τη σύγκριση με τον Ίκαρο, λέγοντας ότι «τα φτερά θα δούλευαν» αν τα είχε σχεδιάσει εκείνος. «Δεν θα χρησιμοποιούσα κερί», λέει. Άλλωστε, ασπάζεται τη φιλοσοφία του Νικολάι Γκόγκολ: «Τα εμπόδια είναι τα φτερά μας». «Η ύβρις και η αλαζονεία προηγούνται της πτώσης», συνεχίζει ο Κάμερον. «Και το γνωρίζω πολύ πολύ καλά. Στην πραγματικότητα, και σε αντίθεση με τον Ίκαρο, είμαι εξαιρετικά προσεκτικός».
Την ώρα που τα σινεμά γεμίζουν για την τρίτη συνέχεια του Avatar, ο 71χρονος σκηνοθέτης μιλάει για όλα σε μια μεγάλη συνέντευξη στους New York Times.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου με την «Καθημερινή».
