Ένα κίτρινο τάπερ με καπάκι, όμοιο με εκείνο που υπάρχει ακόμα στο πατρικό μου, μερικές δισκέτες (είμαι σίγουρη ότι τις δικές μου τις πέταξα σε κάποια μετακόμιση μετά το Μιλένιουμ), μια μελόντικα, ημερολόγια τοίχου με γυμνές γυναίκες, «αθάνατες» ηλεκτρικές συσκευές που πια υπολειτουργούν ή έχουν πάρει από καιρό τον δρόμο της ανακύκλωσης. Το ντεκόρ και τα props που χρησιμοποιήθηκαν στη νέα σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια και της Cosmote TV Ριφιφί (που θα κάνει πρεμιέρα στις 15/12) είναι φερμένα κατευθείαν από τη δεκαετία του 1990, σήματα κατατεθέν των ’90s που στη μνήμη πολλών είναι ακόμα ζωντανά, ενώ άλλοι τα γνωρίζουν καλά από ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές της εποχής. Δεν ήταν εύκολο πρότζεκτ η συγκέντρωσή τους· η ομάδα του σκηνογραφικού χρειάστηκε να επιστρατεύσει ικανότητες σύγχρονων Ιντιάνα Τζόουνς, με εξορμήσεις σε παλαιοπωλεία, καταστήματα που τα καλύπτει η σκόνη του χρόνου και λοιπούς συγγενείς για να τα εντοπίσει.
Δύο φορές συνάντησα τον Σωτήρη Τσαφούλια κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς Ριφιφί και μία στην πρεμιέρα των δύο πρώτων επεισοδίων. Και τις τρεις φορές στη διάρκεια της κουβέντας μας δεν δίστασε να ομολογήσει ότι «εάν είχα φανταστεί τις δυσκολίες που έχει αυτή η σειρά, δεν θα την έκανα. Είναι η δυσκολότερη από τις σειρές που έχω κάνει. Είναι πολύ πιο εύκολο να “ξαναζωντανεύεις” την Ελλάδα του 1800 ή του 1900 από το να κάνεις την Αθήνα του 1992. Όλοι έχουμε μνήμες από εκείνη την Αθήνα, όταν φανάρια, πεζοδρόμια, λεωφορεία, αυτοκίνητα ήταν αλλιώς». Και συνεχίζει με σοκαριστική ειλικρίνεια. «Αν ήξερα τι θα αντιμετωπίσω, θα έλεγα “όχι, παιδιά, με αυτές τις συνθήκες, αυτό το μπάτζετ, αυτή η σειρά που θέλετε δεν μπορεί να γίνει”». Έγινε τελικά, με το πείσμα, το μεράκι, τον επαγγελματισμό και τη σκληρή δουλειά του ίδιου και της ομάδας του και ενός διόλου ευκαταφρόνητου μπάτζετ, το οποίο ανήλθε σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για καθένα από τα έξι επεισόδια.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου με την «Καθημερινή».
