Πριν από λίγες μέρες ο Ντέιβιντ Σολόι, Βρετανός συγγραφέας με καταγωγή από την Ουγγαρία, κέρδισε το βραβείο Μπούκερ για το μυθιστόρημα Flesh. Αν και το βιβλίο είχε προλάβει να επαινεθεί από την κριτική, η βράβευσή του έγινε αφορμή για ένα μεγάλο ντιμπέιτ στον διεθνή τύπο. Γιατί; Το Flesh φέρνει στο προσκήνιο την «κρίση της αρρενωπότητας». Σε μια εποχή που αμφισβητούνται τα παραδοσιακά πρότυπα ανδρισμού και καταγγέλλεται η τοξικότητα παγιωμένων συμπεριφορών, ο ήρωας του Σολόι είναι «σωματικός», δεν εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, κρύβει τα τραύματα στη σιωπή, εξελίσσεται μέσα από πράξεις και επιθυμίες, και η ταυτότητά του ορίζεται από την ανέλιξη, την επιτυχία. Ο κόσμος του Flesh περιέχει βία, σεξ και λίγα λόγια – ο πρωταγωνιστής περιορίζεται λεκτικά σε επαναλαμβανόμενα «ΟΚ». (Κάποιος μέτρησε περίπου 500 «ΟΚ» σε όλο το βιβλίο.)
Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί να στρέψουμε την προσοχή μας στο παρωχημένο στερεότυπο του σκληρού άνδρα, ενώ βρισκόμαστε πια σε μια φάση ωριμότητας μετά την εποχή του #MeToo και ενώ μαίνεται ένας πόλεμος γύρω από τη σφαίρα της woke πραγματικότητας. Σε ένα παράλληλο επίπεδο, βέβαια, η επιτυχία του Flesh έρχεται να προστεθεί σε μια άλλη κουβέντα που δεν ξεκίνησε τώρα, αλλά κρατάει εδώ και λίγα χρόνια και αφορά τη θέση των ανδρών στη σημερινή λογοτεχνική σκηνή. Ειδικά στις νεότερες ηλικίες οι γυναίκες κυριαρχούν, διαβάζονται περισσότερο, γεμίζουν τις σημαντικές λίστες. Ο νεαρός λευκός άντρας μοιάζει να βρίσκεται στην άκρη του κάδρου. Είναι έτσι; Ή μήπως η επίτευξη μιας σχετικής ισορροπίας έχει προκαλέσει ένα γενικό σάστισμα;
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου με την «Καθημερινή».
