Μετά τη σερί κατανάλωση 35 ωρών και 14 λεπτών τηλεοπτικού περιεχομένου μέσα σε δέκα ημέρες, οφείλω να ομολογήσω ότι νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου και εξαντλημένος. Για παρηγοριά, έχω τη σκέψη ότι τα πολύχρωμα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο καινούργιο μου σπίτι θα αναβοσβήνουν στις τρεις το πρωί της 1ης Ιανουαρίου –την ώρα Ελλάδος που θα γίνει διαθέσιμο στο Netflix το τελευταίο επεισόδιο του Stranger Τhings– όπως ακριβώς έκαναν τα λαμπιόνια με τα οποία είχε γεμίσει το σπίτι της η Τζόις (Γουινόνα Ράιντερ) στην πρώτη σεζόν της σειράς, προσπαθώντας να επικοινωνήσει «κωδικοποιημένα» με τον μικρό της γιο, τον Γουίλ (Νόα Σναπ).
Το σύμπαν της σειράς που έμελλε να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο επιτυχημένα τηλεοπτικά σόου του 21ου αιώνα έχει ως χρονική αφετηρία της αφήγησής του την 6η Νοεμβρίου του 1983 και τόπο δράσης την επινοημένη πόλη του Χόκινς. Το Χόκινς έχει «τοποθετηθεί» στα 130 χιλιόμετρα έξω από την Ιντιανάπολη, στη «μέση του πουθενά».
Το Stranger Τhings πέτυχε επειδή είναι καλή σειρά και επειδή κυκλοφόρησε όταν το ρεύμα της νεονοσταλγίας (newstalgia) για τα ’80s άρχισε να κορυφώνεται. Στα μέσα της δεκαετίας του 2010, όταν οι δημιουργοί του, οι αδερφοί Ντάφερ (Ματ και Ρος), πήραν –μετά από δεκαπέντε απορρίψεις– το οκέι από το Netflix για να προχωρήσουν, η Gen Z και οι νεότεροι Μillennials είχαν ήδη αρχίσει να «νοσταλγούν» μια εποχή που είτε την έζησαν «στο τσακ» είτε δεν την πρόλαβαν καν. Αυτοί έμελλε να στηρίξουν και το Stranger Τhings, σύμφωνα με τις έρευνες κοινού. Μία, δε, της Statista (2022), έδειξε ότι οι σκληροπυρηνικοί φαν ανήκουν στο ηλικιακό γκρουπ 18-34.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του «Κ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 23 Νοεμβρίου με την «Καθημερινή».
