«Μου αρέσει να βγαίνω έξω, να φοράω κάτι ωραίο και να σπρώχνω», επαναλαμβάνει η Robyn στο πρόσφατο κομμάτι της, Sexistential. Λίγο πιο πριν, έχει διακωμωδήσει την απόφασή της να αποκτήσει παιδί με εξωσωματική χωρίς να ξέρει τον πατέρα, έχει μιλήσει για τις mobile εφαρμογές, για τον ψυχολόγο της, έχει πει ποιος διάσημος ηθοποιός την εξιτάρει (Άνταμ Ντράιβερ), έχει αναφερθεί στο σκρολάρισμα εν ώρα θηλασμού – και όλα αυτά σε λιγότερο από δυόμισι λεπτά.
Θέλει κότσια για να βγάλεις τέτοιο τραγούδι στα 46 σου. Και μάλιστα με μια μουσική φοβερή, εθιστική, χορευτική και «αναλώσιμη», όπως κάθε ποπ κατάθεση που μιλάει στην εποχή της. Για πολλούς, η Robyn είναι η κορυφαία εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής ποπ εδώ και χρόνια. Μια σταρ που ενώνει τους τηλεθεατές της Eurovision με τους επισκέπτες του Primavera (αν και σε μεγάλο βαθμό πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα). Η τεράστια επιτυχία της, Dancing on my own, έπιασε από νωρίς τον παλμό του 21ου αιώνα και τη μοντέρνα αστική μοναξιά. To Sexistential, το άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν από μερικές εβδομάδες, είναι απόλυτα μοντέρνο και απόλυτα προσιτό ταυτόχρονα· γεμάτο μελωδίες, ρετρό σύνθια, βαριά θέματα που προσεγγίζονται με ελαφρότητα, θηλυκή αύρα και σκανδιναβική τελειομανία.
Η απόφαση της Robyn να περιοριστεί στα εννέα κομμάτια κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος (οκέι, το Sucker for love ίσως παραείναι τσιχλόφουσκα). Προσωπικά, το άλμπουμ μού άρεσε τόσο ώστε να μπω στη διαδικασία να ψάξω εισιτήρια για την καλοκαιρινή εμφάνισή της στo O2 Arena του Λονδίνου.
Η ιδέα απορρίφθηκε όταν είδα τις τιμές. I keep dancing on my own, όπως δίδαξε και η ίδια.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
Nubiyan Twist – Chasing Shadows
Τζαζ, χιπ χοπ, άφρομπιτ και ηλεκτρόνικα σε ένα φωτεινό άλμπουμ, ιδανικό για όσους θέλουν κάτι να παίζει καθώς κάνουν δουλειές στο σπίτι. Η βάση του συγκροτήματος είναι το Λονδίνο, αλλά οι ήχοι και οι ρυθμοί ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, με βιρτουόζους μουσικούς που μεταδίδουν τη χαρά τους.
