Αυτή την εβδομάδα επιλέγουμε έξι ιδιαίτερους, «δύσκολους» δίσκους, πέρα από τα προβλεπόμενα. Στο τίμιο μπλακ μέταλ συναντάμε τους Incandescence. Μια μπάντα από το Κεμπέκ, η οποία δεν έχει μεγάλο κοινό, αλλά ούτε και το χρειάζεται για να ξεδιπλώσει το μεγαλείο της. Στο νέο άλμπουμ τους Hors Temps, όλα τα όργανα παίζονται από τον ίδιο μουσικό. Ακούστε μέχρι εκεί που αντέχετε.
Σε σαφώς πιο ήπιους τόνους κινείται το Peace & Purpose των Crack Cloud, μιας ιδιοσυγκρασιακής κολεκτίβας που επίσης έρχεται από τον Καναδά, με στρυφνά κομμάτια για λίγους. Το είδος τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ληγμένο indie ροκ».
Για κάτι πιο ηλεκτρονικό, στραφείτε στο No lube so rude της Peaches. Εδώ το ακραίο στοιχείο εντοπίζεται κυρίως στους στίχους. Δύο τίτλοι τραγουδιών περιλαμβάνουν τη λέξη που αρχίζει από F, γενικώς οι βωμολοχίες δίνουν και παίρνουν, με την εξηντάχρονη πλέον Peaches, αριστοφανική κουίρ φιγούρα, να μη βάζει σταγόνα νερό στο ηλεκτροπάνκ κρασί της.
Ένα άλμπουμ που δεν κατάλαβα (και επομένως δεν μπορώ να κρίνω) είναι το πειραματικό Exuvie της Νοέμι Μπούτσι. Σύμφωνα με το Pitchfork, η Ελβετίδα συνθέτρια «αποδίδει κλασικές φόρμες με ένα σπλαχνικό, ψηφιακά παραμορφωμένο επίχρισμα». Αν αυτό της δίνει χαρά, ποιος είμαι εγώ να σταθώ εμπόδιο;
Ενδιαφέρον ροκ άλμπουμ με ακραίο θόρυβο και ασέβεια στη φόρμα είναι το How to make a breakfast των Land Whales, οι οποίοι μας έρχονται από την Αβάνα.
Tέλος, ακραίοι μπορούν να θεωρηθούν από ένα μη εξοικειωμένο ακροατήριο και οι BTS. Οι σούπερ σταρ της K-pop είχαν μπει στον πάγο τελευταία, γιατί τα μέλη τους έπρεπε να πάνε στρατό. Το Arirang είναι η επιστροφή τους, ένα άλμπουμ με «βαριά» παραγωγή και μια αίσθηση πλαστικού.
