Στους δρόμους των αθηναϊκών προαστίων μπορεί να έχετε πετύχει τον Κόμη, τον Ρένο ή τον Σνούπι· τρία χαριτωμένα σκυλιά που απολαμβάνουν αμέριμνα τις καθημερινές βόλτες με τα αφεντικά τους. Μέχρι πρόσφατα η παραπάνω ρουτίνα ήταν αδύνατη για αυτά, καθώς και τα τρία είναι εδώ και χρόνια ακρωτηριασμένα. Την ανάκτηση της κινητικότητάς τους την οφείλουν στην ευαισθησία και την ευρηματικότητα ενός εφήβου.
«Ήμουν ανέκαθεν φιλόζωος και πριν μερικά χρόνια υιοθετήσαμε μέσω φιλοζωικής έναν σκύλο», λέει ο 16χρονος Μιχάλης Φωτιάδης, μαθητής στη Β’ Λυκείου της Σχολής Μωραΐτη, που ενδιαφέρεται να ασχοληθεί μελλοντικά με τη βιοϊατρική μηχανική συνδυάζοντας και την έμφυτη κλίση του στο design. Τότε ήταν που έμαθε από τη ΜΚΟ Dog’s Voice την ιστορία του Κόμη. «Πρόκειται για έναν σκύλο, που έχει επιζήσει ενός πυροβολισμού και ζει έκτοτε ακρωτηριασμένο· το έχει υιοθετήσει μια κυρία στα Μελίσσια, η οποία δυστυχώς δεν μπορούσε να τον βγάλει καθόλου βόλτα, καθώς το ζώο έχοντας τρία αντί για τέσσερα πόδια, δεν είχε καθόλου ευστάθεια», περιγράφει στο «Κ» o 16χρονος, που ρωτώντας και διαβάζοντας αντιλήφθηκε ότι δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη περίπτωση. Είναι πολλά τα ανάπηρα ή ακρωτηριασμένα ζώα, τα οποία οι ιδιοκτήτες τους δύσκολα μπορούσαν να ανακουφίσουν προσφέροντάς τους μία από τις χαρές της σκυλίσιας ζωής.
Η λύση στο δυσθεώρητο κόστος
«Όσοι τα υιοθετούν είναι ως επί το πλείστον με “δεμένα τα χέρια”, διότι μπορούν να προμηθευτούν από το διαδίκτυο προσθετικά, έναν νάρθηκα δηλαδή από πλαστικό μαζί με ένα προσθετικό πόδι, για να βοηθήσουν το ζώο να μετακινείται αυτόνομα, όμως το κόστος είναι δυσθεώρητο», απαντά στο εύλογο ερώτημα ο Μιχάλης. «Δεν υπάρχει καμία εταιρεία κατασκευής τέτοιων βοηθημάτων στην Ευρώπη, οι ενδιαφερόμενοι απευθύνονται στις ΗΠΑ και καταλήγουν να πληρώνουν από 2 έως 3.000 ευρώ». Το αδιέξοδο των φιλόζωων ιδιοκτητών πείσμωσε τον Μιχάλη, που ήθελε να βοηθήσει τον Κόμη να περπατήσει ξανά και να μπορεί να εξερευνήσει τη γειτονιά του. Ξεκίνησε, λοιπόν, να αφιερώνει καθημερινά χρόνο σε έρευνα και πειραματισμό με τη βοήθεια πάντα και του δικού του… σκύλου στο φιλόξενο γραφείο του γραφίστα πατέρα του. Από μικρός, άλλωστε, ενδιαφερόταν για τις κατασκευές: επισκεύαζε την οικογενειακή βάρκα στο Σούνιο, ενώ σε ηλικία μόλις 9 ετών κατασκεύαζε μέσω 3D εκτυπώσεων ένα fidget spinner (το γνωστό αγχολυτικό παιχνίδι).
«Αρχικά, επισκέφθηκα τον Κόμη, είδα από κοντά τις δυσκολίες του και πήρα τα μέτρα με ένα καλούπι, ώστε να γνωρίζω τη σωματοδομή του με βάση την οποία θα προσπαθούσα να δημιουργήσω ένα βοήθημα», περιγράφει ο 16χρονος. Η διαδικασία περιλαμβάνει τρία στάδια: σχεδιασμό, 3D εκτύπωση, κατασκευή με πλαστικό, ανθρακονήματα, ταινία velcro, ανοξείδωτο ατσάλι και τιτάνιο. «Το κόστος ανέρχεται περίπου στα 250 ευρώ, αλλά βέβαια μπορεί να αλλάξει, καθώς πρόκειται για εισαγωγές υλικών», σημειώνει ο Μιχάλης.
Όταν ο Κόμης δοκίμασε το προσθετικό πόδι και άρχισε να κινείται, δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά του – το ίδιο βέβαια και η ιδιοκτήτρια του. «Ακολούθησαν άλλα τρία ζώα που βρίσκονταν στην Αττική: ο Ρένος, ο Σνούπι και ο Πίβοτ, χάρη στους οποίους τελειοποίησα την τεχνική μου», διηγείται ο Μιχάλης. «Το κόστος για τα τρία αυτά προσθετικά κάλυψε γνωστή εταιρεία στον χώρο της εστίασης που εκτίμησε την προσπάθεια και έτσι αποφάσισα να προχωρήσω μαζί με δύο ενήλικες συνεργάτες στην ίδρυση μιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας».
Δωρεές και χαμόγελα
Η Pivot PetProsthetics στεγάζεται στον χώρο του γραφείου του πατέρα του Μιχάλη και έχει ξεκινήσει μια συνεργασία με ένα σχεδιαστικό γραφείο στο Μαρόκο, το οποίο αναλαμβάνει μέρος του σχεδιασμού. Την κινητική αποκατάσταση πολλών ζώων καλύπτουν συχνά με δωρεές ιδιώτες, ενώ η εταιρεία έχει αποφασίσει να κατασκευάζει αφιλοκερδώς τα προσθετικά για όσα ζώα φιλοξενούνται σε καταφύγια και ακόμα δεν έχουν βρει οικογένεια να τα υιοθετήσει. «Καθώς ταυτόχρονα προχώρησα την ιστοσελίδα και την προβολή της δουλειάς μας στα αγγλικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σύντομα έλαβα ορισμένα αιτήματα από το εξωτερικό -την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία», σημειώνει ο ίδιος. «Για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε, τους στείλαμε ταχυδρομικά ένα kit, έτσι ώστε να μπορούν μόνοι τους να πάρουν τα μέτρα του ζώου τους, ενώ συζητήσαμε όλες τις λεπτομέρειες μέσω βιντεοκλήσης».
Το κόστος για τους ξένους πελάτες κυμαίνεται από 500 έως 800 ευρώ, ανάλογα με τις ανάγκες της κατασκευής. Στα τέλη του προηγούμενου μήνα η ολιγομελής ομάδα ολοκλήρωσε επιτυχώς 25 συνολικά παραγγελίες χαρίζοντας χαμόγελα σε πολλά ανάπηρα ζώα. «Το κάθε ζώο αντιδρά διαφορετικά στα προσθετικά, εξαρτάται περισσότερο από την προσωπικότητα παρά την ηλικία· συχνά, μάλιστα, τα μεγαλύτερα σε ηλικία είναι πιο ήρεμα και προσαρμόζουν πιο ομαλά το βοήθημα στο σώμα τους» σχολιάζει ο Μιχάλης.
Όνειρα και υποχρεώσεις
Οι απαιτήσεις, βέβαια, από τη νεοϊδρυθείσα εταιρεία είναι πολλές – συνεπώς γίνεται και ο αντίστοιχος καταμερισμός εργασιών. «Εγώ αναλαμβάνω το σχεδιαστικό κομμάτι και την επαφή με τους πελάτες» διευκρινίζει ο 16χρονος, που μετά το σχόλασμα, κάθε μεσημέρι, σε αντίθεση με τους συνομηλίκους του που σπεύδουν στο σπίτι ή το φροντιστήριο, εκείνος πηγαίνει στο γραφείο, για να προχωρήσει την επόμενη παραγγελία. «Ο πατέρας μου αιφνιδιάζεται με τη γρήγορη εξέλιξη της ιδέας μου, η μητέρα μου είναι πεπεισμένη ότι υπερβάλλω», ομολογεί ο Μιχάλης, που ακολουθεί το πρόγραμμα ΙΒ, ενώ είναι μέλος στην ομάδα ρητορικής του σχολείου του.
«Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχω δώσει… δικαιώματα, καθώς δεν παραμελώ τις υποχρεώσεις μου στο σχολείο» απαντά στο εύλογο ερώτημα ο νεαρός επιχειρηματίας. «Κάνω πολλά σχέδια για την εταιρεία ανεξάρτητα με το πού θα βρίσκομαι τα επόμενα χρόνια» καταλήγει, «είμαι διατεθειμένος να βοηθήσω και ζώα με άλλες αναπηρίες, όπως τα τυφλά ζώα, αλλά και να συνεργαστώ με ειδικούς, όπως έναν κτηνίατρο από τον Άλιμο που κατασκευάζει αμαξίδια για όσα ζώα έχουν ακρωτηριασμένα τα δύο από τα τέσσερα πόδια».
