Πριν από λίγες μέρες, το προσωπικό blog του Μόρισεϊ (Morrissey Central) παρακαλούσε τους fans να αγοράσουν «μια έξτρα κόπια» του νέου άλμπουμ, «για να υποστηρίξουν τον Μόρισεϊ σε αυτή την εποχή της πλήρους λογοκρισίας των media». Αυτά παθαίνει όποιος αφήνει τον ναρκισσισμό του να μετεξελιχθεί σε σύνδρομο καταδίωξης.
Στο διά ταύτα, το Make-up is a lie δεν είναι ούτε το μεγάλο comeback που θα κλείσει στόματα ούτε και ντροπιαστικός δίσκος. Θα του έβαζα τρία στα πέντε αστέρια. Όσα είναι και τα κομμάτια που ξεχώρισα: Το σύντομο Kerching kerching, το μεγαλοπρεπώς δραματικό Boulevard, όπου ο ήρωας είναι ένας αλκοολικός, και βέβαια το The monsters of Pig Alley – η ιστορία ενός νεαρού μουσικού ο οποίος φεύγει από το πατρικό του κυνηγώντας τη δόξα, για να βρεθεί λίγο μετά νεκρός.
Το τελευταίο αυτό τραγούδι αποτελεί ακόμα μία απόδειξη ότι ο Μόρισεϊ τα καταφέρνει καλύτερα όταν κινείται συντηρητικά στις ενορχηστρώσεις – και όχι, ας πούμε, επιδιδόμενος σε σκοτεινές συνθ ποπ ασκήσεις ύφους (Notre-Dame), φανκ εξωστρέφειες (The night pop dropped) ή τριπ χοπ στοιχεία με κάτι σαν μπουζούκι (Μake-up is a lie).
Όσο για την πρόσφατη ακύρωση συναυλίας με τη δικαιολογία «δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα γιατί είχε θόρυβο έξω από το ξενοδοχείο», τι να πούμε; Προσωπικά, αυτή η τρέλα στα όρια της κωμωδίας μού φαίνεται πιο κοντά στον πυρήνα του Μόρισεϊ από οποιαδήποτε πρόσφατη καλλιτεχνική του χειρονομία. Υποθέτω αγαπάμε τους καλλιτέχνες μας με τα κουσούρια τους, όπως και τους φίλους μας. Είμαστε σίγουροι ότι θα θέλαμε τον Μόρισεϊ να είναι ένα νορμάλ άτομο;
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
James Blake – Trying times
Ακόμα και όταν φωνάζει, ο Τζέιμς Μπλέικ είναι ήπιος. O τρόπος που παρεμβαίνει εδώ στο παραδοσιακό R&B έχει ενδιαφέρον, όπως και ο τρόπος που σε κάποια σημεία αποτυγχάνει (στο χαρούμενο και μονότονο Days go by).
H μουσική του χαρακτηρίζεται post-dubstep. Σταθείτε λίγο παραπάνω στους συναρπαστικούς ήχους του Rest of your life.
