Με την ανακοίνωση της συμμετοχής της Γεωργίας, το παζλ με τους 35 καλλιτέχνες που θα διαγωνιστούν για την πρώτη θέση του 70ου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision συμπληρώθηκε επίσημα. Βέβαια, όπως έχουμε γράψει ξανά, ο φετινός διαγωνισμός, ο οποίος θα διεξαχθεί στις 12, 14 και 16 Μαΐου στο Wiener Stadthalle της αυστριακής πρωτεύουσας είναι ένας από τους πιο διχαστικούς στην εβδομηντάχρονη ιστορία του θεσμού.
Πέρα από το rebranding στο λογότυπο που δεν κέρδισε τους Eurofans, πέντε χώρες (Ιρλανδία, Ισλανδία, Ισπανία, Ολλανδία, Σλοβενία) αποχώρησαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις πρακτικές της EBU αναφορικά με την πολιτικά φορτισμένη συμμετοχή του Ισραήλ. Η EBU θεώρησε ότι η απουσία τους θα αναπληρωθεί από τις επιστροφές της Βουλγαρίας, της Μολδαβίας και της Ρουμανίας στο διαγωνισμό, αλλά, κακά τα ψέματα, οι 35 συμμετοχές σηματοδοτούν τον χαμηλότερο αριθμό χωρών από τη σύσταση των ημιτελικών το 2004.
Την ίδια στιγμή, οι Eurofans του διαγωνισμού παραμένουν διχασμένοι. Κάποιοι στηρίζουν το διαγωνισμό, άλλοι δεν δείχνουν τόσο ενδιαφέρον όσο παλαιότερα, ενώ υπάρχουν και αυτοί που αποφάσισαν να μποϊκοτάρουν και να μην ασχοληθούν καθόλου με αυτόν. Οι συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα φόρουμ των οπαδών αντικατοπτρίζουν αυτή τη διχασμένη στάση, με έντονα σχόλια υπέρ και κατά, γεγονός που δείχνει ότι η φετινή Eurovision προκαλεί περισσότερο συζητήσεις παρά ενθουσιασμό. Παρά ταύτα, η διοργάνωση συνεχίζει να προετοιμάζεται κανονικά, ελπίζοντας ότι η μουσική θα παραμείνει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Το ελληνικό ενδιαφέρον αναμένεται ιδιαίτερα αυξημένο, τόσο λόγω της δημοφιλίας που απολαμβάνει το «FERTO» του Akyla, όσο και για το υψηλό πλασάρισμά του στις λίστες των στοιχηματικών εταιριών, με πολλούς αναλυτές του διαγωνισμού να μιλούν ακόμη και για πρωτιά. Παράλληλα, μετά από πολλά χρόνια, είδαμε έναν Έλληνα εκπρόσωπο να ταξιδεύει στο εξωτερικό, για να προωθήσει τη συμμετοχή του, με τον Akyla να ερμηνεύει το FERTO στη Σερβία, στο Σαν Μαρίνο και σύντομα στο Nordic Eurovision Party στο Όσλο, ένα από τα πιο δημοφιλή pre-Eurovision παρτι της χρονιάς. Οι προσδοκίες είναι υψηλές, αλλά στην προσπάθεια για ένα καλό πλασάρισμα, θα συναντήσει αυτές τις συμμετοχές.
H μάχη του βιολιού – Φινλανδία εναντίον Γαλλίας
Δεν είναι μυστικό ότι οι Φινλανδοί θέλουν να νικήσουν και αυτό φαίνεται από την αρτιότητα της παραγωγής του φινλανδικού εθνικού τελικού (UMK), η οποία δεν διαφέρει από την αντίστοιχη του διαγωνισμού που βλέπουμε. Από τη στιγμή που το «Liekinheitin» (Φλογοβόλο) για τον φινλανδικό εθνικό τελικό UMK, η απροσδόκητη συνεργασία του Φινλανδού ποπ σταρ Πέτε Πάρκονεν και της βιολονίστριας Λίντα Λαμπένιους άρεσε τόσο πολύ που άγγιξε την κορυφή στη λίστα των στοιχηματικών εταιρειών. Ο πρώτος επικοινωνεί με τα φωνητικά του, η δεύτερη με το βιολί της. Ο βασικός λόγος, όμως, που η φινλανδική συμμετοχή αρέσει δεν είναι άλλος από την εκρηκτική του κλιμάκωση με το τρίξιμο του βιολιού και τις φλόγες που περικυκλώνουν τους δύο ερμηνευτές.
Ομοίως και οι Γάλλοι, οι οποίοι εδώ και μια δεκαετία παίρνουν πιο σοβαρά τη Eurovision απ’ ότι παλαιότερα και 49 χρόνια μετά την τελευταία νίκη, προσπαθούν επίμονα να κατακτήσουν την πρώτη θέση. Αυτή τη φορά επιστρατεύουν την 17χρονη Μονρό. Το «Regarde» (Κοίτα) ξεδιπλώνει τις οπερετικές της ικανότητες, ενώ μουσικά ακολουθεί τις μουσικές πρακτικές του Berghain της Ροσαλία με τα ορχηστρικά βιολιά, τα τύμπανα και την απότομη αλλαγή του ρυθμού. Παρά το γεγονός πως θα αφήσει θετικές εντυπώσεις στη Βιέννη, το τραγούδι μοιάζει σαν να προσπαθεί με το ζόρι να ακολουθήσει τις τάσεις της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας.
Η επιστροφή του βαλκανικού powerhouse
Το Μαυροβούνιο διάλεξε πρώτο-πρώτο τραγούδι, το bop «Nova Zora». Η Τάμαρα Ζίβκοβιτς φιλοδοξεί να φέρει μια «νέα αυγή» για τη χώρα της, όπως είναι και ο τίτλος της συμμετοχής, και να μην αποκλειστεί ξανά στους ημιτελικούς. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, επέλεξε και η Αλβανία, με τον Αλίς να αγγίζει τις καρδιές των συμπατριωτών του με τη δυναμική μπαλάντα «Nân» (Μητέρα), η οποία θίγει τον πόνο των μανάδων που βλέπουν τα παιδιά τους να μεταναστεύουν.
Με μια χαοτική –σε παραγωγή και κανόνες– διαδικασία, η Βουλγαρία επέλεξε το «Bangaranga» της Ντάρα, με την υπογραφή του Δημήτρη Κοντόπουλου, ακολουθεί τσάλγκα (λαϊκά) μονοπάτια που μας φαίνονται οικεία, αν και η αιτία που κολλάει γρήγορα στο μυαλό είναι η επανάληψη του τίτλου κάθε λίγο και λιγάκι. Όσο για την Κροατία, πέρυσι δεν επέλεξαν τις LELEK, αλλά φέτος ήταν μονόδρομος το «Andromeda», το οποίο αναφέρεται στο διωγμό και τον προσηλυτισμό των Κροατών που ζούσαν στην οθωμανική Βοσνία – εξού και η πρακτική τατουάζ sicanje στα χέρια και το πρόσωπό τους.
Χρόνο με το χρόνο, το επίπεδο των τραγουδιών στον σερβικό εθνικό τελικό (PZE) ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο, δυσκολεύοντας την επιλογή και την κατάταξη των φαβορί. Οι Lavina, ένα νεανικό μέταλ συγκρότημα από το Νις, διάβασαν το memo της Eurovision και έτσι, το «Kraj mene» θα εκπροσωπήσει τη Σερβία. Βέβαια, παρόμοια συνταγή ακολουθεί και η Ρουμανία, με το «Choke me» (Πνίξε με) της Αλεξάντρα Καπιτουλέσκου. Μαζί με την Ελλάδα, η πιθανότητα να υπάρξει βαλκανική απαρτία στο φετινό τελικό της 16ης Μαΐου είναι αρκετά υψηλή.
Αν και γεωγραφικά η Μολδαβία και η Κύπρος δεν ανήκουν στα Βαλκάνια, επέλεξαν τις πιο έθνικ συμμετοχές του φετινού διαγωνισμού. Μετά από την περσινή απουσία, ο εθνικός φορέας TRM αναβαθμίστηκε και επένδυσε σε μια εθνική διαδικασία, από την οποία παρέλασε όλη η καλλιτεχνική Εθνική Μολδαβίας. Αδιαφιλονίκητο φαβορί ήταν ο 27χρονος ράπερ Σατόσι και το «Viva Moldova», ένα διασκεδαστικό φιλοπατριωτικό τραγούδι, με το οποίο υποδηλώνει πως η Μολδαβία ανήκει στην Ευρώπη και όχι στη Ρωσία. Σίγουρα θα ξεσηκώσει τους Ευρωπαίους τον Μάιο. Όσο για την Κύπρο, το «JALLA» της Αντιγόνης βαδίζει στο δρόμο που άνοιξε μουσικά και στυλιστικά η Μαρίνα Σάττι πριν δύο χρόνια, αλλά με έντονο το κυπριακό στοιχείο, το οποίο εδώ και δεκαετίες είχαμε να το δούμε τόσο αναβαθμισμένο και προσαρμοσμένο σε ποπ λεξιλόγιο του τώρα.
Επιστροφή στα 80s από την ιταλική χερσόνησο
Στο Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά την τελική πεντάδα, αλλά σίγουρα όλοι θα θέσουν επί τάπητος το μοτίβο να μην επιλέγονται γυναίκες καλλιτέχνιδες στις πρώτες θέσεις, θα γκρινιάξουν και θα γιουχάρουν αν ένας -κατά γενική ομολογία- ταλαντούχος ερμηνευτής καταταγεί εκτός πεντάδας. Φέτος, οι Ιταλοί επέλεξαν τη νοσταλγία, με το «Per sempre si» (Για πάντα ναι) του Ναπολιτάνου Σαλ Ντα Βίντσι να γεννά μνήμες από χορούς σε ντισκοτέκ.
Όσο για το Σαν Μαρίνο, η Σενίτ επιστρέφει στη Eurovision για τρίτη φορά μετά το 2011 και το 2021. Αυτή τη φορά, με το μέτριο και καθόλου αξιομνημόνευτο «Superstar», στο οποίο συμμετέχει ο Boy George. Βέβαια, δεν εμφανίστηκε ποτέ στη σκηνή του εθνικού τελικού. Αντίθετα, προβλήθηκε ένα γραφιστικό είδωλό του, με τη συνεισφορά του στο τραγούδι να ανάγεται σε δύο στίχους στη γέφυρά του. Η Σενίτ φαίνεται να έχει στο μυαλό της κάτι παρόμοιο με τον Flo Rida το 2021, αλλά μένει να δούμε αν όντως ο Boy George θα εμφανιστεί στη σκηνή της Βιέννης.
Τέλος στο αρνητικό σερί;
Ανορθόδοξη επιλογή από το Ηνωμένο Βασίλειο, με τον παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Look mum, no computer να επιλέγεται και πάλι εσωτερικά από το BBC. Το «Eins, Zwei, Drei» (Ένα, Δύο, Τρία) είναι η πρώτη αγγλική συμμετοχή με ξένο τίτλο και αναφέρεται στην ψυχολογία των Άγγλων που, μετά το Brexit, φλερτάρουν έντονα με τη μετανάστευση. Βάσει της ενέργειας του τραγουδιού, το UK φαίνεται πως δεν θα φλερτάρει και με τις θέσεις 20-25.
Όσο για την Αυστραλία, η οποία μετράει τρεις σερί αποκλεισμούς από τον τελικό, φέτος στέλνει τη Ντέλτα Γκούντρεμ, μια από τις πιο επιτυχημένες ερμηνεύτριες του Down Under, όπως αποκαλείται χαϊδευτικά η χώρα. Σε σχέση με τα δείγματα μουσικής της καριέρας της, το «Eclipse» υποβαθμίζει παρά αναδεικνύει τα καλλιτεχνικά εργαλεία της Ντέλτα. Βέβαια, το όνομα μπορεί να παίξει ρόλο στην πρόκριση.
Η διαμάχη ανάμεσα σε Σουηδία και Ισραήλ
Από μουσικής άποψης, το «Michelle» του Iσραηλινού Νοάμ Μπετάμ είναι ένα καλό τραγούδι που, υπό άλλες συνθήκες θα ακουγόταν πιο ευχάριστα. Ωστόσο, ακόμα και ένα τραγούδι που δεν έχει πολιτικές αναφορές, μόνο και μόνο που συνδέεται με τη συγκυρία του πολέμου στη Γάζα και το μποϊκοτάζ πέντε χωρών που αντιδρούν στη συμμετοχή του Ισραήλ στο διαγωνισμό, είναι αναμενόμενο να διχάζει.
Αμέσως μετά τη νίκη της στο σουηδικό Melodifestivalen με το My Choice (Η επιλογή μου), η Σεσίλια Έρικσον εξέφρασε την άποψη ότι το Ισραήλ δεν θα έπρεπε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό. Ο ισραηλινός φορέας ΚΑΝ απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην EBU, η οποία επικοινώνησε με τη σουηδική δημόσια τηλεόραση SVT, υπενθυμίζοντας τους κανονισμούς του διαγωνισμού σχετικά με τις πολιτικές δηλώσεις.
Σύμφωνα με τους κανόνες, οι καλλιτέχνες μπορούν να εκφράζουν προσωπικές απόψεις εκτός του διαγωνισμού, αλλά δεν επιτρέπεται να συνδέουν πολιτικές θέσεις με τη συμμετοχή τους, ούτε να χρησιμοποιούν τη Eurovision για πολιτικές δηλώσεις. Το SVT δήλωσε ότι το θέμα επαφίεται πια στην ομάδα της καλλιτέχνιδας με την καλλιτέχνιδα και την ομάδα της, ενώ η EBU βρίσκεται σε διάλογο με τη σουηδική πλευρά, ώστε να διασφαλιστεί η τήρηση των κανόνων και η ουδετερότητα του διαγωνισμού. Μετά από αυτή την εξέλιξη, υπάρχει η υποψία ότι το κλίμα στη Βιέννη μπορεί να δυναμιτιστεί. Αν δεν έχει ήδη, δηλαδή…
