Διαβάζω ένα κείμενο του Γκρέγκορι Κάουλς στους New York Times για τον Ντον Ντελίλο (γεν. 1936) και σε ένα σημείο παραθέτει την πρώτη πρόταση του Υπόγειου κόσμου («Μιλά με τη δικιά σου φωνή, Αμερικάνε, και έχει μια λάμψη στα μάτια του σχεδόν ελπιδοφόρα»), υποστηρίζοντας ότι «η πρόζα του Ντελίλο γεννά συχνά μια τέτοια μουσικότητα, είτε γράφει για τον πυρηνικό αφανισμό, είτε για το Φιλμ Ζαπρούντερ, είτε για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είτε για τη σεξουαλική ζωή του Χίτλερ».
Ας σταθούμε σ’ αυτό το τελευταίο, καθώς αφορά το Κυνηγόσκυλο, το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg πριν από λίγο καιρό – είναι ένα μυθιστόρημα του 1978, λίγο πριν από την εγκατάσταση του Ντελίλο στην Αθήνα, πριν από τον θρίαμβο του Λευκού θορύβου (1985), πριν από τη μεγάλη στιγμή του προαναφερθέντος Υπόγειου κόσμου (1997). Είναι ένα μυθιστόρημα, δηλαδή, της νεότητας του Αμερικανού συγγραφέα που όμως έχει τη σφραγίδα Ντελίλο, τον χαρακτηριστικό του ρυθμό, τους κινηματογραφικούς διαλόγους, το απρόβλεπτο χιούμορ, τις συνωμοσίες, τη διαφθορά και τη διαστροφή στην αμερικανική καθημερινότητα και Ιστορία.
Και τι σχέση έχει η σεξουαλική ζωή του Χίτλερ; Λοιπόν, η ιστορία του Κυνηγόσκυλου είναι η εξής: Στις Ηνωμένες Πολιτείες των ’70s κυκλοφορεί η φήμη ότι έχει διασωθεί η κόπια ενός σεξουαλικού οργίου που μαγνητοσκοπήθηκε στο καταφύγιο του Χίτλερ στο Βερολίνο, τον Απρίλιο του 1945 – η πληροφορία αυτή μετακινεί τις ισορροπίες του υποκόσμου και ξυπνά τη μυστική αγορά της ερωτικής-πορνογραφικής τέχνης. Η υπόθεση είναι αρκετά βρόμικη, λες και έχει βγει απ’ το μυαλό του Ελρόι, αλλά ο τρόπος του Ντελίλο είναι πολύ διαφορετικός. Κάνει ένα ιδιαίτερο μοντάζ στις σκηνές του, η ιστορία του τρέχει και σταματάει απότομα, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται, είναι σαν κάτι να θέλει να πει και να μην το λέει.
Δυσκολεύομαι να βρω έναν τρόπο να περιγράψω το βιβλίο. Τι είναι; Ένα μη τυπικό αστυνομικό μυθιστόρημα; Μια σουρεάλ κοινωνική σάτιρα με ιστορικές πινελιές; Μια συρραφή από φάρσες με κοινό παρονομαστή; Κάπως αξέχαστη (ξεκαρδιστική και συγχρόνως βαθιά καταθλιπτική) η σκηνή με τις «γυμνές ιστορίες», αφοπλιστικό το φινάλε· όσα δεν λέει σε όλο το βιβλίο τα λέει εκεί.
Το Κυνηγόσκυλο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Αποστόλη Πρίτσα.
