Σάββατο βράδυ, μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα, o Εddie Dark βγαίνει στη σκηνή του Gagarin προτάσσοντας έναν ανάποδο σταυρό. Κανένας δεν σοκάρεται. Κάποιοι χαμογελάμε. «Σ’ αγαπώ!» του φωνάζει μια κοπέλα με βαμμένο πρόσωπο. Όπως το καταλαβαίνω εγώ, ο 24χρονος Eddie Dark (Νικόλα τον λένε) είναι η σατιρική εκδοχή αυτού που ονομάζουμε «νταρκίλα». Ένας μουσικός ο οποίος συνδέει τη γερμανική EBM των ’80s με τα ρέιβ beats και την γκοθ αισθητική με το πανκ ήθος. Χορεύει εντυπωσιακά (όλοι μιλάνε για τη σκηνική του παρουσία), αυτοσαρκάζεται, μένει ημίγυμνος, σε κάνει να γελάς, σε κοροϊδεύει πριν τον κοροϊδέψεις.
«Είμαι ένα σέξι αγόρι», θα αναφωνήσει δύο φορές από το μικρόφωνο, εναλλάσσοντας κομμάτια από το νέο άλμπουμ Touch my elektroniks με παραληρηματικές παρλάτες για τον πόλεμο, τα μαλλιά του, τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του. «Ποιος νομίζεις ότι είσαι; θα μου πείτε. Και θα σας πω και εγώ: Είμαι ο Εddie Dark». Διασκευάζει το Υπάρχω σαν μοντέρνος Πουλικάκος, παίζει φρέσκες συνθ-πανκ καταθέσεις με τίτλους όπως Αντίχριστες μέρες και Νέκρα, βγάζει κραυγές, λικνίζεται εκστατικά. Ύστερα σταματάει, παίρνει μια ανάσα και πατάει το κουμπί για το επόμενο κομμάτι.
Το event έχει τίτλο Disko Terroristas / Vol. 2, φέρνοντας στη σκηνή και άλλους «τρομοκράτες» της εγχώριας ηλεκτρονικής σκηνής που αγαπούν το μαύρο χρώμα (Valisia Odell, Mvtant, Biograff, Tyler Carry, Fro). Όμως η ατραξιόν είναι ξεκάθαρα ο Eddie. Όταν το σετ του τελειώνει, το βουητό από τα υψηλά ντεσιμπέλ με ακολουθεί μέχρι το μετρό, φτάνει έως το κρεβάτι μου και συνεχίζει να με ζαλίζει μέχρι το επόμενο πρωί, καθώς αναρωτιέμαι αν είδα ένα πραγματικά καλό λάιβ ή απλώς ένα σέξι αγόρι.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
War Child Records – HELP (2)
Η μεγάλη επιστροφή των Arctic Monkeys, ένα εξαιρετικό τραγούδι των Black Country, New Road, η Μπεθ Γκίμπονς σε μια ονειρική διασκευή, oι Pulp πιο αγριεμένοι από ποτέ, η Ολίβια Ροντρίγκο στον ίσιο δρόμο της καλής ερωτικής μπαλάντας. Μια απολαυστική συλλογή 23 τραγουδιών με φρέσκο υλικό και φιλανθρωπικό σκοπό.
