«Όταν σε βλέπω στην οθόνη, ανησυχώ για σένα. Μπαίνεις τόσο βαθιά μες στους χαρακτήρες σου που δεν ξέρω πώς κανείς μπορεί να βγει μετά από μια τέτοια συνθήκη», λέει με σοβαρότητα και αγωνία η Σύνθια Ερίβο στην Τζέσι Μπάκλεϊ, καθισμένες αμφότερες γύρω από το τραπέζι γυναικών ηθοποιών του Hollywood Reporter. «Έξω από τη δουλειά μου έχω μια πολύ απλή ζωή και πάντα επιστρέφω σε κάτι πολύ γειωμένο και καθημερινό. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για μένα. Μου αρέσει η κηπουρική και το να φτιάχνω τοστ», απαντά εκείνη. Αν δεν καταλαβαίνετε την ανησυχία της Ερίβο τότε πιθανότατα δεν έχετε δει – ή έστω ακούσει – το «Άμνετ» της Κλόε Ζάο, όπου η Μπάκλεϊ βουτά στο σαιξπηρικό πένθος και την απώλεια. Οι κραυγές της τόσο δυνατές και σπαραξικάρδιες που της χάρισαν ήδη 3 κινηματογραφικά βραβεία (Bafta, Actor’s Awards και Χρυσές Σφαίρες) και την έθεσαν στην κορυφή της κούρσας για το φετινό Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου.
Εκείνη που θα έκανε όντως τα πάντα
Ο ξένος Τύπος την χαρακτήρισε «το πιο καλά κρυμμένο μυστικό του Χόλιγουντ», αλλά το ταλέντο της δεν κρύβεται. Μπορεί τους τελευταίους μήνες το όνομά της να φιγουράρει στους τίτλους των περισσότερων κινηματογραφικών δημοσιευμάτων, όμως η Μπάκλεϊ δεν είναι απλά η αποκάλυψη της χρονιάς. Το μακρινό 2008, σε ηλικία μόλις 18 ετών, τα σγουρά μαλλιά της και η βαθιά της φωνή κατέκτησαν την οθόνη του BBC. Κάθε βράδυ Σαββάτου, η Τζέσι (τότε απλά με το μικρό της όνομα) ανέβαινε στη σκηνή διεκδικώντας την πρώτη θέση στο ριάλιτι σόου «I’d Do Anything». Μην φανταστείτε αγωνίσματα ή ερωτικά δράματα. Επρόκειτο για έναν διαγωνισμό ταλέντου που φιλοδοξούσε να βρει την ιδανική ηθοποιό για τον ρόλο της Νάνσυ στο μιούζικαλ Όλιβερ που εκείνη την περίοδο θα παρουσιαζόταν ξανά στο Λονδίνο.
Τελικά, τερμάτισε δεύτερη, έστω κι αν ο Άντριου Λόιντ Βέμπερ (ο πατέρας του σύγχρονου μιούζικαλ) την θεωρούσε την σπουδαιότερη όλων. Τα χρόνια πέρασαν, το West End είχε πια συνηθίσει τη φωνή και το ταλέντο της, αλλά το ευρύτερο κοινό την αγνοούσε. Αρκούσε ο ρόλος της Μάγια Μπολκόνσκαγια στη μίνι σειρά του BBC «Πόλεμος και Ειρήνη» το 2016, ώστε το Χόλιγουντ να την παρατηρήσει. Ακολούθησαν πολλές εμφανίσεις με πιο αξιοσημείωτες εκείνη στο «I’m Thinking of Ending Things» το 2020 και εκείνη στη «Χαμένη Κόρη» το 2022 στο πλευρό της Ολίβια Κόλμαν, η οποία μάλιστα της εξασφάλισε και την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ (Β’ γυναικείου ρόλου). Σήμερα, είναι η πρώτη Ιρλανδή με ένα Bafta στο παλμαρέ της, έστω και αν για την ίδια ο πιο σημαντικός ρόλος μέχρι στιγμής είναι αυτός της μητέρας.
Όλες οι αποχρώσεις της Μπάκλεϊ
Στα social media, το κοινό ξεσκονίζει παλαιότερες ερμηνείες και εμφανίσεις της. Η νευρική κινησιολογία της στο ανέβασμα του Cabaret το 2021, για την οποία τιμήθηκε και με ένα Ολιβιέ, είναι ένα από τα πολλά viral ενσταντανέ που κυκλοφορούν. Προσωπικό αγαπημένο, εκείνο από το αφιέρωμα της RTÉ στη Σινέντ Ο Κόνορ, όπου η Μπάκλεϊ αναμετράται με τα βιμπράτο και τους στίχους του «Troy». Η φωνή της ραγίζει το γυαλί και την οθόνη και το συναίσθημά της φέρνει κάτι από την ίδια την Ο Κόνορ.
Παίζει πιάνο, κλαρινέτο, άρπα και συναίσθημα στα δάχτυλα. Αυτό, άλλωστε, αποδεικνύει και στη «Νύφη!» της Μάγκι Τζίλενχαλ που παίζεται στις αίθουσες αυτές τις μέρες. Εκεί συναντά την αδικημένη νύφη του Φρανκενστάιν, η οποία στα χέρια της γίνεται μια πανκ φεμινίστρια με στενούς κορσέδες και μαύρα χείλη. Μικρή έλεγε πως ήθελε να γίνει η Τζούντι Γκάρλαντ της γενιάς της. Ακόμη κι αν δεν τα καταφέρει, το γεγονός πως η γενιά της μας χάρισε μια Τζέσι Μπάκλεϊ αρκεί. «Ο καλύτερος ρόλος της ζωής μου είναι να είμαι η μαμά σου και σου υπόσχομαι να συνεχίσω να είμαι ανυπάκουη, ώστε να μπορείς να ανήκεις σε έναν κόσμο όπου όλη η τρελή, σύνθετη, άγρια φύση σου ως νέα γυναίκα θα έχει χώρο», δήλωσε στην πιο πρόσφατη βράβευσή της, γιατί ξέρει πως η επίδρασή της δεν σταματά στην οθόνη.
