Της έλεγαν: «Μια γυναίκα δεν μπορεί να βγάζει τα ίδια χρήματα με έναν άνδρα». Και όμως, στις 8 Μαρτίου του 1986, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, έσπασε το φράγμα των 10 εκατομμυρίων δολαρίων όσον αφορά τα κέρδη. Ήταν η πρώτη που κατάφερε κάτι τέτοιο από τον χώρο του τένις, ανεξαρτήτως φύλου. Η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα έμαθε, με όπλο μια ρακέτα, να ξεπερνά τις αντιξοότητες που συναντούσε στη ζωή της. Και ήταν πολλές, για ένα αγοροκόριτσο που γεννήθηκε στην κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία της δεκαετίας του ’50, οι γονείς της οποίας χώρισαν όταν ήταν μόλις τριών ετών. Την ίδια εποχή, η μικρή Μαρτίνα ανακάλυψε το άθλημα που λατρεύει και υπηρετεί μέχρι και σήμερα, στα 69 της χρόνια πλέον.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ζήτησε πολιτικό άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ήδη έκανε προπονήσεις. Χρειάστηκαν λίγα χρόνια για να πάρει την «πράσινη» κάρτα, αλλά μόνο λίγες στιγμές για να χάσει την τσεχοσλοβακική υπηκοότητα. Δεν στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα· υπήρξε πάντα πολέμια του κομμουνισμού.
«Αν βλέπω άδικο, το λέω»
Όταν το 1981 αποκαλύφθηκε η ομοφυλοφιλία της, αντιμετώπισε προβλήματα με τους χορηγούς τόσο εντός αλλά κυρίως εκτός ΗΠΑ. Όλα αυτά όμως δεν την επηρέασαν ποτέ στα γήπεδα του τένις: 350 τίτλοι, σε μονό, διπλό και μεικτό (59 εκ των οποίων Γκραν Σλαμ), νούμερο ένα του παγκόσμιου τένις για 332 εβδομάδες συνολικά και αμοιβές που ξεπέρασαν τα 20 εκατομμύρια δολάρια.
Σήμερα, παντρεμένη από το 2014 με την άλλοτε «Μις Σοβιετική Ένωση» (πόσο ειρωνικό αλήθεια;) Γιούλια Λεμίγκοβα, με την οποία έχουν υιοθετήσει δύο αγόρια, υπερασπίζεται τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και συμμετέχει ενεργά σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συνεχίζει, μάλιστα, να υποστηρίζει με θέρμη τις απόψεις της, ακόμα και όταν αυτές έρχονται σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα της κοινότητας – όπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι η ίδια αντιτίθεται στη συμμετοχή τρανς γυναικών στον γυναικείο αθλητισμό.
Πάντως, ο πιο δύσκολος αγώνας της ζωής της ήταν άλλος: Το 2010 ανακοίνωσε ότι δίνει μάχη με τον καρκίνο του μαστού, από την οποία βγήκε νικήτρια, όπως και από αυτή με τον καρκίνο του φάρυγγα (και του μαστού), 13 χρόνια αργότερα. «Όλη μου τη ζωή πάλεψα για τους δίκαιους αγώνες. Αν βλέπω κάτι άδικο, το λέω», έχει πει. Άλλωστε, χάρη σε δική της παρέμβαση, οι γυναίκες σχολιαστές του τένις αμείβονται πλέον όσο και οι άνδρες. Όταν ξεκίνησε να σχολιάζει αγώνες στην τηλεόραση, διαπίστωσε ότι ο Τζον Μακ Ένρο, επίσης θρύλος του τένις, έπαιρνε δέκα φορές περισσότερα από την ίδια. Και αυτό, βεβαίως, δεν μπορούσε (και δεν έπρεπε) να το δεχτεί.
