Τι σας έλεγα την προηγούμενη Κυριακή για τα σκυλιά που μένουν πιστά στο αφεντικό τους όχι μόνο μέχρι το τέλος, αλλά και πέρα απ’ αυτό; Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το τυπογραφικό μελάνι και μια είδηση από τη Βραζιλία ήρθε να στεφανώσει αυτή τη σπάνια εκδήλωση αγάπης με τον πιο εμφατικό τρόπο: τη βούλα του νόμου.
Ο Μπομπ ήταν ένας μπάσταρδος σκύλος με καρδιά μεγαλύτερη κι από φάλαινα (που λέει και το γνωστό τραγούδι του Καμπ Καλογουέι). Όταν η κηδεμόνας του πέθανε, το 2011 στο Σάο Πάολο, ο Μπομπ αρνήθηκε να επιτρέψει στον Χάρο να τους χωρίσει. Όσο κι αν προσπαθούσαν να τον περιορίσουν, αυτός έβρισκε πάντα τον τρόπο να το σκάει και να καταλήγει στο μνήμα της. Αφού είδαν κι απόειδαν, οι άνθρωποι που εργάζονται στο νεκροταφείο αποφάσισαν να τον υιοθετήσουν· και τον κράτησαν εκεί – μια περίεργη μασκότ που θυμίζει ρομαντικές ιστορίες τρόμου, με εραστές που επικοινωνούν από το επέκεινα αψηφώντας τον πέπλο του θανάτου.
Τελικά, ένα μηχανάκι κι ένας απρόσεκτος αναβάτης φρόντισαν να ενώσουν τον Μπομπ με την αφεντικίνα του, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της. Και τότε προέκυψε το δίλημμα: παραχώνεις τον Μπομπ σε έναν ανώνυμο τάφο, τσαλαπατώντας το πείσμα, την αυταπάρνηση και την αφοσίωση ενός πλάσματος που παρέμεινε πιστό έως το τέλος; Ή ξεκινάς μια εκστρατεία αναγνώρισης αυτής της σπάνιας αρετής που έχουν σε πλεόνασμα τα ζώα μας και σε βαθιά ανάγκη οι άνθρωποί τους;
Η καμπάνια των φιλόζωων της πόλης ξεκίνησε με το αίτημα ανέγερσης ενός αγάλματος του Μπομπ στο νεκροταφείο. Καθώς έγινε άμεσα αποδεκτή, γέννησε νέες ιδέες. Ιδέες που μετουσιώθηκαν σε ένα νομοθέτημα που τέθηκε σε εφαρμογή μόλις την περασμένη εβδομάδα. Ο νόμος –που απέκτησε γρήγορα το παρατσούκλι «Μπομπ ο νεκροθάφτης»– αναγνωρίζει τον συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στους ιδιοκτήτες ζώων και στα κατοικίδιά τους και επιτρέπει την ταφή σκύλων και γάτων σε τάφους και μνήματα που ανήκουν στις οικογένειες των κηδεμόνων τους.
Κι έτσι, στο Σάο Πάολο, όπως και σε άλλες πολιτείες της Βραζιλίας, η αποτέφρωση των νεκρών ζώων δεν είναι πλέον μονόδρομος. Η νέα ρύθμιση δεν λύνει μόνο ένα πρακτικό πρόβλημα. Αναγνωρίζει έμπρακτα την αμοιβαιότητα των συναισθημάτων και απενοχοποιεί τους ανθρώπους –πόσους δεν έχετε γνωρίσει προσωπικά;– που πενθούν σιωπηρά τα ζώα τους γιατί, αν τολμήσουν και το εκδηλώσουν δημόσια, θα έρθουν αντιμέτωποι με τη χλεύη και τον διδακτισμό εκείνων που δεν είναι ικανοί να πενθήσουν ούτε την ίδια την απώλεια της ανθρωπιάς τους.
Όσο ζούσε, ο Μπομπ ήταν τακτικός παραστάτης και σε άλλες νεκρώσιμες πομπές του κοιμητηρίου. Συχνά με μια μπάλα στο στόμα, προσπαθούσε να παρηγορήσει (λένε κάποιοι μάρτυρες) τους πενθούντες. Ή να μοιραστεί τον πόνο του με άλλους ομοιοπαθούντες (έλεγαν κάποιοι άλλοι). Αν μπορούσε να μιλήσει, θα τους έλεγε – πάω στοίχημα: «Να ζείτε και να θυμάστε. Δεν είναι ο θάνατος το τέλος. Η λησμονιά είναι».
Μπομπ ο νεκροθάφτης. Μπομπ ο νομοθέτης. Μπομπ ο φιλόσοφος…
