Τίποτε από αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω δεν είναι μακάβριο. Ο θάνατος δεν είναι μακάβριος. Η εμμονική ενασχόληση μαζί του, είναι. Μακάβρια, εκμαυλιστική και ψυχοφθόρα.
Τούτων λεχθέντων, να σας εξομολογηθώ ότι κουράστηκα να θάβω ζώα. Το πρώτο μου σκυλί στα εννιά. Το επόμενο στα είκοσι. Η Μιτσούκο, η μοναδική γάτα που είχα ποτέ (και φρόντιζε να μην το πολυδείχνει, γιατί βαθιά μέσα της ήξερε ότι ανέκαθεν ήμουν σκυλάς), χαιρέτισε τον μάταιο τούτο κόσμο όταν υπηρετούσα την πατρίδα.
Έπειτα ήρθε ο κ. Τσούι· ο soul mate, η αδελφή ψυχή μου, η εν ζωή μετεμψύχωσή μου, το άλλο μου μισό – και έφυγε δώδεκα χρόνια αργότερα, όταν είχα ήδη αρχίσει να μεγαλώνω. Και να πλήττομαι όλο και βαθύτερα από τον θάνατο των άλλων.
Το τελευταίο σκυλί που απέκτησα, η Κίρκη, πέρασε στα χέρια της κόρης μου όταν έφυγα στο εξωτερικό. Οι συνθήκες το έφεραν έτσι ώστε να γεράσει πάλι στα δικά μου χέρια και να τη θάψω πριν από μερικούς μήνες – στα δεκαεπτά της. Πλήρης ημερών, σίγουρα, αλλά το κενό που άφησε πίσω της το ίδιο αβυσσαλέο.
Σε λίγους μήνες θα είμαι σε θέση να αποκτήσω και πάλι σκύλο. Θα έχω σπίτι, αυλή, ελεύθερο χρόνο και διάθεση για συντροφιά. Αλλά μετεωρίζομαι…
Να σας πω την αλήθεια, σκέφτομαι πρακτικά. Σκέφτομαι μήπως αυτό το σκυλί, που θα είναι κατά πάσα πιθανότητα και το τελευταίο μου, δεν προλάβω να το θάψω. Μήπως, εντέλει, με θάψει εκείνο. Και μετά μείνει ορφανό και ανερμάτιστο, περίπτωση ελεημοσύνης για συγγενείς ή φίλους που δεν ήθελαν να αναλάβουν τέτοια υποχρέωση – αλλιώς θα είχαν ήδη αποκτήσει το δικό τους.
Έπειτα είναι και το άλλο: έχω γνωρίσει σκυλιά που άλλαξαν αφεντικό λόγω κηδείας. Προσαρμόζονται τα έρμα, μαθαίνουν να ξαναγαπάνε και να ζουν χωρίς τον άνθρωπό τους. Αλλά εκείνες τις στιγμές που μένουν μόνα με τις αναμνήσεις τους, είναι τα πιο λυπημένα πλάσματα της φύσης. Δεν το βλέπουν όλοι· αλλά εγώ ξέρω.
Κι έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την πιο εύκολη λύση: για ένα διάστημα –δεν ξέρω πόσο, η ζωή θα αποφασίσει– θα φιλοξενώ τα σκυλιά άλλων. Επ’ αμοιβή ή και όχι. Ημιεπαγγελματικά ή με ερασιτεχνικό ενθουσιασμό. Θα μπω σ’ αυτή τη γνωστή ελληνική πλατφόρμα, θα κάνω εγγραφή και θα ξεδιπλώσω τα προσόντα μου: «Σκύλος με μορφή ανθρώπου, κάτι σαν τον Άγιο Χριστόφορο τον Κυνοκέφαλο, αλλά χωρίς την αγιοσύνη». «Γράφει για τα σκυλιά τριάντα πέντε χρόνια τώρα, ακόμα δεν έχει καταλάβει γιατί αξίζει, ο ίδιος και κάποιοι άλλοι άνθρωποι, να είναι οι καλύτεροι φίλοι του σκύλου».
Κάθε φορά που το έχω ανάγκη, θα έχω δίπλα μου έναν φίλο που θα με φιλοδωρεί με «όλη τη χαρά». Και την πίκρα θα την αφήσω για τους άλλους.
Μη με κρίνετε τόσο αυστηρά. Ένας απλός, εγωιστής άνθρωπος είμαι. Δεν είμαι δα και κανένας σκύλος.
