Το σπίτι μου είναι: Η πανοπλία μου, ο τρόπος μου να εκφράζω τον εσωτερικό μου κόσμο.
Το σημείο που απολαμβάνω περισσότερο: Το ατελιέ μου.
Το πιο όμορφο δωμάτιο του σπιτιού: Η σκάλα, καλυμμένη με γλυπτά φτιαγμένα από χρησιμοποιημένα τάματα.
Κάτι που δεν λείπει ποτέ από το σπίτι μου: Χαρά. Χρώματα. Φαντασία.
Καταλαβαίνεις ότι ζω εδώ από: Την κόκκινη πόρτα, τις ιστορίες που αφηγούμαι σε όλους τους τοίχους του σπιτιού μέσα από την τέχνη μου.
Το κτίριο που στεγάζει το σπίτι μου: Ένα απλό σπίτι της δεκαετίας του ’40, που παραλίγο να κατεδαφιστεί για να γίνει ακόμη μία πολυκατοικία. Οι ηλικιωμένοι της γειτονιάς με ευγνωμονούν που διατήρησα ζωντανό ένα κομμάτι από τα παιδικά τους χρόνια.
Η γειτονιά μου: Ο Βύρωνας. Πέντε λεπτά με τα πόδια από το «χιπ» Παγκράτι, αλλά με στοιχεία επαρχίας – κάτι που λατρεύω.
Αν δεν ζούσα εδώ: Θα ζούσα ακόμη στην Καστέλλα, με θέα τον ορίζοντα πάνω από το Μικρολίμανο.
Στιλ στον χώρο μου δίνει: Δεν φοβάμαι να συνδυάζω πράγματα που θεωρητικά δεν ταιριάζουν. Και η φιλοσοφία της Άιρις Άπφελ: «More is more, less is a bore».
Διακόσμηση: Με ψυχή και ρετρό διάθεση, θηλυκή, παιχνιδιάρικη, με μια δόση παράξενου.
Αγαπημένο έπιπλο: Το τραπέζι που δημιούργησα από τα βιβλία του πατέρα μου.
Gadget: Μια συλλογή από πολύχρωμα, ρετρό τηλέφωνα.
Κάτι σύγχρονο: Το Nintendo του γιου μου;
Κάτι κιτς: Φλερτάρω συχνά ανάμεσα στο ποπ και το κιτς… Μια συλλογή από τσαγιέρες ή μάλλον τα μεγάλα κόκκινα χείλη που κρέμονται στον τοίχο!
Κάτι παλιό: Έχω πολλά παλιά οικογενειακά αντικείμενα, που έχω μεταμορφώσει, όπως τα πορσελάνινα αγαλματάκια της γιαγιάς μου.
Κάτι ντιζάιν: Ο ’70s καναπές σε σχήμα κόκκινων χειλιών.
Κάτι με συναισθηματική αξία: Ένα παλιό τηλέφωνο με αραβικούς αριθμούς, που βρέθηκε στο πατρικό σπίτι της οικογένειας των παππούδων μου στη Βηρυτό.
Τέχνη στο σπίτι: Η δική μου. Από τις πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα στο ταξιδιωτικό ρεπορτάζ μέχρι τα κολάζ από χαρτί και τα τάματα.
Τι με αποφορτίζει: Η κηπουρική στην ταράτσα, ακούγοντας audiobook.
Ένα σπίτι που είδα και ζήλεψα: Δεν ζηλεύω τα σπίτια των άλλων. Αν είναι δικά τους, δεν θα μπορούσαν να είναι δικά μου.
Με φίλους στο σπίτι: Απεριτίφ στην ανοιχτή κουζίνα-καθιστικό.
Καθημερινή ρουτίνα: Η μέρα μου ξεκινά με καφέ στην κούπα μου με τις κόκκινες βούλες και αμέσως μετά πηγαίνω τον γιο μου στο σχολείο με τη γουρούνα. Έπειτα, ώρα για το ατελιέ.
Μια τυπική Κυριακή: Προπόνηση μπάσκετ, μια έκθεση, μια ταινία…
Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς: Τον γιο μου, τον Άτλαντα, την ομορφιά, τη δημιουργία, τη θάλασσα. Αυτούς που αγαπώ, το σπίτι μου, τη Σέριφο.
Βιβλίο: Ο Προφήτης του Χαλίλ Γκιμπράν, δώρο του πατέρα μου όταν ήμουν παιδί. Και το Rien n’est noir της Κλερ Μπερέστ, που σε βυθίζει στα συναισθήματα της Φρίντα Κάλο για τον Ντιέγκο Ριβέρα.
Χρώμα: Ο παππούς μου έλεγε ότι το κόκκινο πάντα κερδίζει. Συμφωνώ…
Έμπνευση: Η αισθητική των ’50s και των ’80s. Τσίρκο. Ταινίες τρόμου, παραμύθια, αρ ντεκό, μυθολογία. Ταξίδια. Παιδιά. Ο γιος μου.
Καλλιτέχνης: Prince και οι Σάνα και Ρόμπερτ ΠαρκεΧάρισον, για τις φανταστικές φωτογραφίες τους.
Εμμονή: Τα μοτίβα (πουά, ρίγες, καρό), τα χέρια, τα μάτια και το κόκκινο.
Το μέρος στο οποίο θέλω πάντα να επιστρέφω: Η Σέριφος.
Πόλη στον κόσμο: Το Παρίσι, γιατί εκεί μεγάλωσα και ακόμη με εκπλήσσει το ότι, όπου κι αν πέσει το βλέμμα σου, υπάρχει ομορφιά.
Άμεσα σχέδια: Ένα μεγάλης κλίμακας κολάζ στον τοίχο του κτιρίου που συνορεύει με τη βεράντα μου.
