Θα το διαβάσατε, υποθέτω, το ρεπορτάζ της Τασούλας Επτακοίλη για το πού πάνε τα ζώα μας όταν πεθάνουν (αν όχι, ανατρέξτε στο ηλεκτρονικό αρχείο της Καθημερινής, έχει μεγάλο ενδιαφέρον). Εξετάζει κυρίως τα πρακτικά ζητήματα, γιατί –αν δεν το ξέρετε, ίσως το μάθετε με τον πιο δυσάρεστο τρόπο– η ταφή ζώων σε δημόσιες εκτάσεις απαγορεύεται ρητά, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιο απόμακρο σημείο στο δάσος, ακόμη κι αν ήταν κοινή πρακτική, επί δεκαετίες, για όσους δεν είχαν δικό τους κτήμα.
Όμως εγώ θα σας πω τώρα πού πιστεύω ότι πάνε τα ζώα μας –οι ψυχές τους, όχι τα φθαρτά σαρκία τους– όταν αποχαιρετίσουν τον μάταιο τούτο κόσμο. Και μαζί θα μάθετε τι πρεσβεύει η κυρίαρχη Πίστη μας· και όχι κάποιοι ψαλιδόγλωσσοι ιερωμένοι-σταρ των σόσιαλ μίντια, η άποψη των οποίων ξεκινά από τη Δημιουργία και φτάνει μέχρι τον Δαρβίνο, περιλαμβάνοντας το σύμπαν και τα πάντα…
Κατ’ αρχάς, ας διαλύσουμε μια παρεξήγηση. Δεν «καταγόμαστε από τα ζώα». Είμαστε ζώα· σε συγκεκριμένη θέση στην ταξινομία του Λινναίου, το ιεραρχικό σύστημα κατάταξης των έμβιων όντων που χρησιμοποιούμε από τον 18ο αιώνα μέχρι και σήμερα. Άρα, αν εμείς έχουμε ψυχή, όλα τα ζώα έχουν. Θέλετε απλοϊκότερη, όπως και η ευφυΐα τους; Δεν θα σας χαλάσω το χατίρι. Αν όμως κάτι απελευθερώνεται όταν το υλικό σώμα αποσυντίθεται, αυτό το κάτι είναι κοινό σε δίποδα και τετράποδα.
«Και πού πάει μια σκυλίσια ψυχή;», θα ρωτήσετε. «Η Εκκλησία πρεσβεύει ότι δεν μπορεί να πάει στον Παράδεισο. Ο Παράδεισος είναι ρεζερβέ για τους εκλεκτούς του Θεού, έτσι δεν μας λένε;»
Η απάντηση είναι: Όχι. Ο Παράδεισος, η Κόλαση, το Καθαρτήριο, όλο το χολιγουντιανό σκηνικό με τα καυτά καζάνια και τα αφράτα σύννεφα, είναι ένα δημιούργημα παπικής επιρροής (πώς αλλιώς θα δικαιολογούνταν τα συγχωροχάρτια;). Για τους χριστιανούς, «Κόλαση» –αν πρέπει σώνει και καλά να την πούμε έτσι– είναι μόνο η απομάκρυνση από τη Χάρη του Θεού. Σαν να είσαι ερωτευμένος με ένα πρόσωπο και να εξαναγκάζεσαι να μένεις χώρια του επειδή το επιβάλλουν οι συνθήκες. Για τους χριστιανούς –όχι τους ακολούθους των μισαλλόδοξων παπάδων– οι ψυχές που επιθυμούν να πλησιάσουν τον Θεό μπορούν να το κάνουν ανεμπόδιστα. Το εάν ανήκαν κάποτε στον Γιώργο ή στον Ρεξ δεν αφορά κανέναν.
Εγώ πάλι τείνω να πιστέψω ότι η συνείδηση και η ψυχή είναι εκφάνσεις της αυτής ιδιότητας. Και πως, όσο εμβαθύνουμε στα άδυτα της κβαντικής φυσικής, όπου η ύλη συμπεριφέρεται με παράδοξους τρόπους –σχεδόν σαν να είναι και κάτι επιπλέον, φευγαλέο αλλά πραγματικό– τόσο θα κατανοούμε ότι ο θάνατος είναι μια μορφή επιστροφής στο στάδιο της πληροφορίας. Σε μια κλασματική μορφή συμπλήρωσης του σύμπαντος. Και ειλικρινά, δεν βλέπω τον λόγο γιατί τα υπόλοιπα ζώα να μην κάνουν το ίδιο.
Πού πάνε λοιπόν τα ζώα μας όταν πεθάνουν; Δεν πάνε· επιστρέφουν. Εκεί όπου επιστρέφουμε κι εμείς. Στην ίδια παρέα.
