Τιμάμε τη «στρογγυλή» επέτειο από τον θάνατο του Μπόουι, ανυπομονούμε για τη μεγάλη επιστροφή της Μαντόνα, αγαπάμε αυτούς που έχουμε ήδη αγαπήσει. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες νέοι καλλιτέχνες προσπαθούν να βρουν την πινέζα τους σε έναν χάρτη νοσταλγίας, επανενώσεων, μνημοσύνων και επετείων. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Τάιλερ Μπόλγκεϊμ. Ένας νέος τραγουδιστής, που μόλις κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο και αυτές τις μέρες ακούγεται αρκετά, τουλάχιστον στο Λονδίνο. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη στιγμή που ανακαλύπτεις ένα πραγματικά καλό καινούργιο τραγούδι – και ακριβώς αυτό ένιωσα ακούγοντας προ ημερών το I believe in love. Ναι, η φωνή θυμίζει Ρόι Όρμπισον και η όλη αισθητική του ήχου παραπέμπει σε παλιές δεκαετίες. Όμως το κομμάτι είναι εξαιρετικό, όπως άλλωστε και το Down so bad, το οποίο «συνομιλεί» με τον Έλβις. Ναι, ξέρω, πάλι το παρελθόν ανασκαλεύουμε. Αυτή είναι η μοίρα μας.
Ο Μπόλγκεϊμ (ψευδώνυμο είναι) γεννήθηκε στο Ρόουντ Άιλαντ. Μετά το σχολείο πέρασε κατάθλιψη, κατάφερε να την ξεπεράσει, βρήκε μια δουλειά γραφείου στο Λος Άντζελες, τραγούδησε σε open mikes, το προσπάθησε χρόνια, το πάλεψε, μέχρι που συνάντησε τους παραγωγούς και τους μουσικούς οι οποίοι τον οδήγησαν στο αξιόλογο ντεμπούτο του. Το For the first time, again ηχογραφήθηκε ως επί το πλείστον ζωντανά, με αναλογικά μέσα, κάτι που συμβάλλει καθοριστικά στη ζεστασιά του ήχου. Κατά τα άλλα, στα λάιβ η επιβλητική παρουσία του Τάιλερ έχει μια υπερβολή: θεατρινισμοί, μορφασμοί, χέρια που ανοίγουν διάπλατα κ.λπ. Η φωνή του όμως σε κάνει να τα ξεχνάς όλα. Σχεδόν σε κάνει να πιστέψεις στην αγάπη.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠSister Irene O’ConNor – Fire of God’s love
Χαμένο άλμπουμ από το 1973, που επανακυκλοφόρησε για να συστήσει στους εναλλακτικούς τα θρησκευτικά τραγούδια μιας Φραγκισκανής καλόγριας από την Αυστραλία. Παραδόξως, είναι άκρως απολαυστικό· ένα καλοζυγισμένο μείγμα από ακουστικές κιθάρες, πιάνο, σύνθια, drum machines και αγαλλίαση.
